Περικαρδίτις

Τι είναι η Περικαρδίτις

Η καρδιά περιβάλλεται ολόκληρη εξωτερικά από ένα λεπτό υμένα που λέγεται περικάρδιο, και αποτελείται από δυο πέταλα. Μεταξύ τους σχηματίζεται μια κοιλότητα που ονομάζεται περικαρδική κοιλότητα. Εάν από κάποιο αίτιο σε αυτά τα δύο πέταλα εμφανισθεί φλεγμονή η κατάσταση αυτή ονομάζεται περικαρδίτιδα. Η περικαρδίτιδα μπορεί να είναι ξηρή ή υγρή λόγω συγκέντρωσης υγρού στην περικαρδική κοιλότητα.

Ποια τα αίτια της περικαρδίτιδας;

Η πιο συχνή αιτία είναι οι ιογενείς λοιμώξεις

• Μικροβιακές λοιμώξεις: από σταφυλόκοκκο, στρεπτόκοκκο, πνευμονόκοκκο
• Μυκητιάσεις
• Φυματίωση
• Ανοσολογικά νοσήματα: ερυθηματώδης λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα, σκληροδερμία, ρευματικός πυρετός
• Μετά από έμφραγμα ή εγχειρήσεις της καρδιάς
• Κακοήθη νοσήματα
• Μετά από θεραπευτικές ακτινοβολίες
• Μετά τραυματισμό
• Χρόνια νεφρική ανεπάρκεια

Ποια τα συμπτώματα της περικαρδίτιδας;

Ανάλογα με το αίτιο που την προκαλεί μπορεί να εμφανισθεί

• Πυρετός
• Οπισθοστερνικός πόνος: Η περικαρδίτιδα προκαλεί δυνατό οξύ διαξιφιστικό πόνο πίσω από το στερνό, που αυξάνεται χαρακτηριστικά με τις αναπνευστικές κινήσεις και τις μεταβολές της θέσης του σώματος
• Αίσθημα παλμών από αρρυθμίες
• Υπόταση, δύσπνοια σε επιπωματισμό

Πως γίνεται η διάγνωση;

Από το ιστορικό.

Την κλινική εικόνα: Στην ακρόαση διαπιστούται χαρακτηριστικός τραχύς ήχος στη συστολή και στη διαστολή που ονομάζεται περικαρδική τριβή.

Ηλεκτροκαρδιογράφημα: Καταγράφεται ταχυκαρδία και ανάσπαση του ST διαστήματος σε πολλές απαγωγές

Το υπερηχοκαρδιογράφημα: Εάν η περικαρδίτις είναι υγρή διαπιστώνεται η ύπαρξη του υγρού μέσα στην περικαρδική κοιλότητα και εκτιμάται η σοβαρότητα της πάθησης να προκαλέσει συμπίεση των καρδιακών κοιλοτήτων από την μεγάλη ποσότητα υγρού. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται καρδιακός επιπωματισμός και είναι η σοβαρότερη επιπλοκή της περικαρδίτιδας.

Τα εργαστηριακά ευρήματα: Βοηθούν να βρεθεί η αιτία της περικαρδίτιδας (γενική αίματος, ΤΚΕ, CRP, ανοσολογικοί δείκτες κ.λ.π.)

Ποια η θεραπεία της περικαρδίτιδας;

Καταπολέμηση του αίτιου που την προκαλεί.

Γενικά η θεραπεία στηρίζεται στην χορήγηση ασπιρίνης σε μεγάλες δόσεις ή άλλου αντιφλεγμονώδη παράγοντα. Εάν αποτύχουν χορηγείται κορτιζόνη.

Σε επιπωματισμό γίνεται καρδιακή παρακέντηση.

Αιμοπερικάρδιο

Αίμα στην κοιλότητα του περικαρδίου, οφειλόμενο σε ρήξη του καρδιακού τοιχώματος μετά τραυματισμό ή έμφραγμα του μυοκαρδίου.

 http://www.incardiology.gr/pathiseis_alles/perikarditis.htm

Η αγάπη των γονιών, η ανατροφή των παιδιών και η ευτυχία στην οικογένεια

Η αγάπη που δέχονται τα παιδιά από τους γονείς τους είναι καθοριστικός παράγοντας στην ανατροφή και στο σχηματισμό της προσωπικότητας τους. Ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα των παιδιών αποτελούν κυρίαρχο παράγοντα για μια ευτυχισμένη οικογένεια. 

Η αγάπη των γονιών προς τα παιδιά δεν είναι αρκετό μόνο να υπάρχει. Είναι βασικό να εκφράζεται και να βιώνεται έμπρακτα από τα παιδιά. 

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να γνωρίζουν οι γονείς με πιο τρόπο μπορούν να εκφράζουν την αγάπη τους και να την εντάσσουν χωρίς υπερβολές και με πειθαρχία στην ανατροφή που προσφέρουν στα παιδιά τους. Τα παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας έχουν συνεχώς ανάγκη να αισθάνονται την αγάπη, την εκτίμηση και την υποστήριξη και από τους δύο γονείς τους. 

Η αγάπη αυτή πρέπει να εκφράζεται όχι μόνο με την προσφορά υλικών αγαθών αλλά με προσφορά χρόνου, με λόγια, πράξεις, συνέπεια και αφοσίωση. Οι γονείς χρειάζεται να δίνουν πάντοτε χρόνο, εάν είναι δυνατό κάθε μέρα για να τον περνούν με τα παιδιά τους. 

Ο ενεργός ρόλος στην διαμόρφωση του χαρακτήρα τους, εκφράζεται με το ενδιαφέρον για τα προβλήματα, τους φίλους και για τη ζωή τους στο σχολείο όπως και για τις δυσκολίες ή επιτυχίες σε διάφορες δραστηριότητες τους. Ο γονιός είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που μπορεί να καλλιεργήσει και να ενδυναμώσει το αίσθημα αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης του παιδιού. 

Ο γονιός μπορεί να ενθαρρύνει το παιδί για να πετυχαίνει τους στόχους του, να μαθαίνει να είναι συνεπές και επιμελές στις υποχρεώσεις του. Το βοηθά να ανακαλύψει νέες δυνάμεις που έχει και τις οποίες ακόμη δεν γνωρίζει. 

Όταν το παιδί νιώθει ότι ο γονιός του πιστεύει και έχει εμπιστοσύνη σε αυτό, η ενέργεια του για να πετύχει, πολλαπλασιάζεται. Τα παιδιά βλέπουν, καταγράφουν και μιμούνται τη συμπεριφορά των γονιών τους.

Απορροφούν τις αξίες βάσει των οποίων λειτουργεί η προσωπικότητα των γονιών. Οι αξίες αυτές είναι οι πρώτες βάσεις του σχηματισμού της προσωπικότητας τους. 

Καθόλη τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, η διαδικασία παρατήρησης και επηρεασμού των παιδιών από τη συμπεριφορά των γονιών είναι διαρκής. Έτσι, οι ευθύνες των γονιών στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών είναι εξαιρετικά σημαντικές. 

Τόσο στο σπίτι όσο και έξω στην κοινωνία, οι γονείς πρέπει να θυμούνται πάντοτε να δίνουν το καλό παράδειγμα. Η ευγένεια και η αποφυγή βίαιων τρόπων πειθαρχίας επιβάλλονται σε όλες τις περιστάσεις. 

Η διαδικασία ανταμοιβής για τα επιτεύγματα, των οριοθετήσεων και των περιοριστικών τιμωριών όταν χρειάζονται, πρέπει να γίνονται σε λογικά, συνεπή πλαίσια από πολύ νωρίς στην παιδική ηλικία. Το αίσθημα ευθύνης, ορθότητας και υπακοής καλλιεργείται νωρίς. 

Δεν πρέπει οι γονείς να αναμένουν στην εφηβική ηλικία την ύπαρξη των αρετών αυτών εάν δια μέσου της αγάπης τους δεν φρόντισαν να τις καλλιεργήσουν στα παιδιά τους. Οι γονείς πρέπει να δείχνουν καθημερινά και έμπρακτα την αγάπη τους προς τα παιδιά τους. 

Η αγάπη αυτή δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι αναγκαίο να εκφράζεται με προσφορά χρόνου, αφοσίωσης, ενέργειας, ενδιαφέροντος και συνεχούς στήριξης του παιδιού. 

Παιδιά που ανατρέφονται κάτω από αυτές τις συνθήκες συμβάλλουν τα μέγιστα και διαχρονικά για την ευτυχία στην οικογένεια.

http://psixologia.medlook.gr/articles.php?id=264&type=1

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΦΗΒΟΥΣ

Γιατί θεωρούνται σημαντικές; Ποιες είναι οι επιπτώσεις τους στη ζωή των παιδιών και των εφήβων;

Οι ψυχικές διαταραχές της παιδικής και εφηβικής ηλικίας είναι ένα σύνθετο και σημαντικό πρόβλημα εξαιτίας των σοβαρών επιπτώσεων που μπορεί να επιφέρουν: ο ψυχικός πόνος και η ελλειμματική λειτουργικότητα του ατόμου (διαταραγμένες σχέσεις με συνομηλίκους και οικογένεια, χαμηλές σχολικές επιδόσεις κλπ) που συχνά τις συνοδεύουν, η οικονομική επιβάρυνση των οικογενειών αλλά και της κοινωνίας είναι μερικές από αυτές.

Εάν οι διαταραχές αυτές αφεθούν χωρίς θεραπεία, τείνουν να γίνονται σοβαρότερες με επιπτώσεις στην ψυχοκοινωνική ζωή του ατόμου καθώς συσσωρεύεται η ματαίωση εξαιτίας της σχολικής αποτυχίας και των άσχημων σχέσεων με οικογένεια, φίλους και άλλους ανθρώπους. Επιπλέον, μπορεί να συνεχίζονται στην ενήλικη ζωή με επιπτώσεις στην επαγγελματική και γενικότερη ζωή των ανθρώπων (αυξημένα ποσοστά εμπλοκής με το νόμο, την αστυνομία και τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και πρόνοιας).

Για παράδειγμα, γνωρίζουμε από μακροχρόνιες έρευνες ότι περίπου ένα στα τρία παιδιά με διαταραχές διαγωγής (που παρουσίαζαν δηλαδή συμπεριφορές όπως π.χ. επιθετικότητα, κλοπές, ψέμματα, σκασιαρχείο, φυγές από το σπίτι, βανδαλισμοί, παραβατικότητα) εξελίσσονται σε ενήλικες με αντικοινωνική προσωπικότητα, ενώ αντίστροφα, το σύνολο σχεδόν των αντικοινωνικών ενηλίκων είχαν ιστορικό διαταραχών διαγωγής στην παιδική τους ηλικία. Επίσης, η κατάθλιψη που δεν αντιμετωπίστηκε θεραπευτικά νωρίς στη ζωή συχνά “ακολουθεί” το άτομο στη ενήλικη ζωή του με υποτροπές και επιπτώσεις στη λειτουργικότητά του (σχέσεις με άλλους, επαγγελματική απόδοση κλπ). Ειδικά η κατάθλιψη συνοδεύεται συχνά από χρήση ουσιών (νικοτίνη, αλκοόλ, ναρκωτικές ουσίες), ενώ ο μεγαλύτερος και σοβαρότερος κίνδυνος είναι η αυτοκτονικότητα (η αυτοκτονία είναι η τρίτη αιτία θανάτου στους εφήβους και τους νεαρούς ενήλικες).

Ποιες είναι αυτές οι διαταραχές;

Αν και υπάρχουν διαταραχές με κοινά συμπτώματα, κάθε διαταραχή ψυχικής υγείας στην παιδική και εφηβική ηλικία εκδηλώνεται με διαφορετικό τρόπο. Τα προβλήματα αυτά που εμφανίζονται σε ποσοστό 7-15% (ή έως και 20% στους μεγαλύτερους εφήβους) περίπου για τις ηλικίες 0-18 ετών, ταξινομούνται, πιο συγκεκριμένα, στις ακόλουθες κατηγορίες. Είναι αξιοσημείωτο πως συχνά δύο ή και περισσότερες διαταραχές μπορεί να συνυπάρχουν στο ίδιο άτομο, φαινόμενο που οι παιδοψυχίατροι ονομάζουν “συν-νοσηρότητα”.

Διαταραχές Άγχους (οι συχνότερες, προσβάλλουν περίπου 13% των νέων ατόμων ηλικίας 9-17 ετών). Περιλαμβάνουν τον πανικό, το μετατραυματικό στρες (εμφανίζεται μετά από μια τραυματική εμπειρία, όπως κακοποίηση, τροχαίο ατύχημα, σεισμό, σοβαρή αρρώστια κλπ), ψυχαναγκαστική-καταναγκαστική διαταραχή, το γενικευμένο άγχος, και τις φοβίες (κοινωνική, συγκεκριμένες π.χ. σκοταδιού, ύψους, ζώων). Εδώ εμπίπτουν άτομα με υπερβολική ανησυχία και αγωνία για διάφορα θέματα και που τα εμποδίζει να λειτουργήσουν ομαλά στη ζωή τους. Συχνά υπάρχουν και σωματικές εκδηλώσεις άγχους (π.χ. δύσπνοια, ταχυκαρδία, συχνουρία, τρόμος).

Διαταραχές Διάθεσης (κατάθλιψη/δυσθυμία, 4-8%), Παιδιά και έφηβοι με κατάθλιψη παρουσιάζουν  καταθλιπτική διάθεση (θλίψη, στενοχώρια, εύκολα κλάματα) ή ευρεθιστότητα (εύκολα νεύρα). Επίσης, μείωση ή ακόμα και απώλεια ενδιαφέροντος ή ευχαρίστησης σε δραστηριότητες που συνήθιζαν να έχουν. Μπορεί να έχουν αλλαγές στην όρεξή τους με σημαντική απώλεια ή προσθήκη βάρους καθώς και δυσκολίες με τον ύπνο τους. Μπορεί να παρουσιάζουν ψυχοκινητική διέγερση ή επιβράδυνση (αργή σκέψη, κίνηση, αργός λόγος) καθώς και αδικαιολόγητη κόπωση ή απώλεια της ενεργητικότητάς τους. Συχνά έχουν αισθήματα αναξιότητας ή υπερβολικής ή αδικαιολόγητης ενοχής. Η ικανότητα σκέψης ή συγκέντρωσης συχνά επηρεάζεται με αποτέλεσμα να έχουν δυσκολίες στη μελέτη και τις σχολικές τους επιδόσεις. Τα παιδιά με κατάθλιψη μπορεί να έχουν σκέψεις θανάτου ή/και ιδέες αυτοκτονίας που επανέρχονται κάθε τόσο.

Διαταραχές Διαγωγής και Εναντίωσης-Αντίθεσης (4-6% στις παραπάνω ηλικίες). Τα παιδιά και οι έφηβοι βρίσκονται σε συνεχή σύγκρουση με κάθε μορφής εξουσία, είναι ανυπάκουοι σε κάθε κοινωνικό κανόνα και παρουσιάζουν, μεταξύ άλλων, επιθετικότητα, κλοπές, ψέμματα, σκασιαρχείο, φυγές από το σπίτι, βανδαλισμούς, παραβατικότητα (παραβίαση νόμων).

Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες (τουλάχιστον 5%), όπως π.χ. η δυσλεξία (ειδική διαταραχή ανάγνωσης), η δυσγραφία, η δυσαριθμησία  που εμποδίζουν το παιδί ή τον έφηβο να αναπτύξει το νοητικό δυναμικό του και συχνά επηρεάζουν την αυτοεκτίμηση και την ψυχική του ισορροπία (σε υψηλά ποσοστά συνοδεύονται από διαταραχές άγχους, κατάθλιψης, διαγωγής, ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας).

Διαταραχές Διατροφής (ψυχογενής ανορεξία και βουλιμία, 1%), αφορούν κυρίως κορίτσια (άνω του 90%) που έχουν παραμορφωμένη εικόνα για το σώμα τους και το βάρος τους, έντονο φόβο ότι θα κερδίσουν βάρος, φτάνουν να υποβάλλονται σε εξαντλητικές δίαιτες, να ασκούνται έντονα σωματικά ή να παίρνουν φάρμακα για να αδυνατίσουν. Η κατάσταση αυτή συχνά συνοδεύεται από ορμονικές και άλλες οργανικές διαταραχές που απαιτούν τη νοσηλεία της έφηβης, αφού μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή της (μελέτες που έγιναν 5-8 χρόνια μετά τη διάγνωση δείχνουν 5% θνησιμότητα ή ακόμα και 20% μετά από 20 χρόνια παρακολούθησης των ασθενών).

Ψυχωσικές Διαταραχές (σχιζοφρένεια, διπολική ή μανιοκαταθλιπτική διαταραχή, μέχρι 1% στους μεγαλύτερους εφήβους). Πρόκειται για σοβαρές διαταραχές με κύρια συμπτώματα τις παραληρητικές ιδέες (ο ασθενής πιστεύει ότι οι άλλοι επιθυμούν το κακό του, συζητούν γι’ αυτόν κλπ) και τις ακουστικές (ο ασθενής ακούει φωνές που είναι ανύπαρκτες), οπτικές κλπ ψευδαισθήσεις (τα περισσότερα πάντως παιδιά με ακουστικές ψευδαισθήσεις δεν είναι σχιζοφρενή).

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (5-7%), αρχίζει πριν από το 6^ο έτος ζωής με απροσεξία, υπερκινητικότητα ή/και παρορμητικότητα.

Διαταραχές Φάσματος Αυτισμού (0.6%), αρχίζει πριν από το 3^ο έτος ζωής και εκδηλώνεται με προβλήματα επικοινωνίας και κοινωνικής συναλλαγής με τους άλλους.

Ποιές ομάδες παιδιών και εφήβων θεωρούνται ευάλωτες;

Παιδιά και έφηβοι με ιστορικό κακοποίησης ή/και παραμέλησης,  χρήσης ουσιών (μεταξύ των οποίων και νικοτίνης και αλκοόλ),  με χρόνιες σωματικές αναπηρίες ή ασθένειες. Επίσης, παιδιά και έφηβοι που βρίσκονται σε κίνδυνο να παρουσιάσουν ψυχολογικές δυσκολίες και ψυχικές διαταραχές είναι εκείνοι των οποίων ο γονέας πάσχει από ένα σοβαρό χρόνιο σωματικό ή ψυχικό πρόβλημα υγείας.

Ποιες είναι οι αιτίες αυτών των διαταραχών;

Αν και η επιστημονικά τεκμηριωμένη γνώση μας στον τομέα αυτό έχει σημαντικά αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες, απομένει ακόμα να μάθουμε πολλά για τις αιτίες, τους μηχανισμούς καθώς και τις παρεμβάσεις μας (ψυχοθεραπευτικές, ψυχοφαρμακολογικές). Γενικά πιστεύουμε σήμερα πως η αλληλεπίδραση γενετικών/βιολογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων  (π.χ. χειρισμοί από την οικογένεια) σχετίζεται με την αιτιολογία και τη συνέχιση ή μη πολλών ψυχικών διαταραχών.

Γιατί χρειάζεται δράση;

Η ανάγκη για δράση επιβάλλεται τόσο από τα δικαιώματα του παιδιού όσο και από το βάρος που συνοδεύει τις ψυχικές διαταραχές. 7-22% των νέων υποφέρει από κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής και οι επιπτώσεις, βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες είναι σημαντικές: δυσκολίες στις σχέσεις με συνομηλίκους, στις σχολικές επιδόσεις και προσαρμογή, και στην ενήλικη ζωή με δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις και αυξημένα ποσοστά εμπλοκής με το νόμο καθώς και τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και πρόνοιας.

Πέρα όμως από το ψυχικό και κοινωνικό κόστος, είναι γνωστή και η τεράστια οικονομική επιβάρυνση από τις ψυχικές διαταραχές στην παιδική ηλικία και την συνέχειά της στην ενηλικίωση (π.χ.  σοι διαταραχές διαγωγής που δεν θεραπεύτηκαν στην παιδική ηλικία  συνδέονται με 10 φορές επιπλέον οικονομική επιβάρυνση στις σημερινές κοινωνίες)

Τι εμποδίζει τις οικογένειες στην αναζήτηση βοήθειας;

Ο φόβος του στίγματος, διάφορες προκαταλήψεις, αρνητικές στάσεις του κόσμου απέναντι σε θέματα ψυχικής υγείας, η άγνοια και η έλλειψη κατάλληλης πληροφόρησης παίζουν ρόλο στην αναζήτηση βοήθειας από τους ειδικούς ψυχικής υγείας, αν και σε μικρότερο βαθμό στη σημερινή κοινωνία. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια μακροχρόνια αντίληψη ότι τα παιδιά με προβλήματα ψυχικής υγείας είναι κακά, όχι άρρωστα ή διαταραγμένα, και ότι τα ίδια ή/και οι γονείς τους πρέπει να κατηγορηθούν για τη συμπεριφορά τους.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά τους;

Οι γονείς ή οι έχοντες την επιμέλεια παιδιών με συμπεριφορές που προβληματίζουν και επιμένουν είναι καλό να απευθύνονται στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας για παιδιά και εφήβους για αναζήτηση βοήθειας προτού αυτές γίνουν σοβαρότερες, χρονίσουν και καταλήξουν σε ψυχική και κοινωνική μειονεξία και αναπηρία του νέου ανθρώπου. Είναι γνωστό άλλωστε από μελέτες πως όσο νωρίτερα αντιμετωπιστούν τα προβλήματα συναισθήματος και συμπεριφοράς τόσο καλύτερη θα είναι η έκβασή τους. Οι συνεργασίες αυτές συχνά μπορεί να περιορίζονται σε μερικές επισκέψεις στους ειδικούς, άλλοτε όμως είναι μακροχρόνιες για την αντιμετώπιση καταστάσεων όπως ο αυτισμός, οι ψυχώσεις κλπ χρόνιες ψυχικές διαταραχές. Σε κάθε πάντως περίπτωση οι γονείς χρειάζεται να συνεργάζονται και οι ίδιοι με τους ειδικούς που παρακολουθούν το παιδί τους και να είναι θετικοί, υποστηρικτικοί, με κατανόηση και όχι πίεση απέναντι στις δυσκολίες του. Το ίδιο ισχύει και για τους εκπαιδευτικούς: η πραγματικότητα είναι ότι σε μια τυπική τάξη 25 μαθητών, θα υπάρχουν περί τα 5 παιδιά που θα αποκλίνουν από τα υπόλοιπα. Τα προβλήματα μάλιστα των 2 από τα 5 παιδιά είναι πιθανό να μην εντοπιστούν ποτέ, επειδή λειτουργούν κοντά στο φυσιολογικό, ενώ τα άλλα 2 παιδιά μπορεί να είναι πιο εμφανώς διαταραγμένα και να λειτουργούν περισσότερο οριακά.

http://child-psychiatry.med.uoa.gr/enhmerwsh.html

ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΛΛΕΡΓΙΑΣ ΣΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ

 

«Αυτό που για κάποιον είναι φαγητό για κάποιον άλλον μπορεί να είναι δηλητήριο»

Οι τροφικές αλλεργίες απασχολούν ιδιαίτερα την επιστημονική κοινότητα, όχι μόνο επειδή αντιμετωπίζονται πολύ πιο δύσκολα από τις άλλες αλλεργίες, αλλά και γιατί τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν έξαρση σε ολόκληρο τον κόσμο

Τι είναι η τροφική αλλεργία

Με τον όρο τροφική αλλεργία χαρακτηρίζεται η αντίδραση του οργανισμού μας στην κατανάλωση ορισμένων τροφίμων μεταξύ των οποίων τα θαλασσινά, τα αυγά, οι φράουλες, οι ντομάτες, οι ξηροί καρποί, η σοκολάτα, το σιτάλευρο κ.α.

Συχνή είναι και η αλλεργία των μικρών παιδιών στο αγελαδινό γάλα και στο αυγό.

Ο οργανισμός του ανθρώπου μπορεί να γίνει ξαφνικά αλλεργικός σε κοινά και σε συνήθη τρόφιμα της διατροφής του.

Συμπτώματα

Μία τροφική αλλεργία μπορεί να εκδηλωθεί με τη μορφή εξανθήματος, φαγούρας, εκζέματος, διαφόρων δερματοπαθειών αλλά και με κοιλιακούς πόνους, φούσκωμα, διάρροια, δυσκοιλιότητα, γαστρίτιδα, γαστρικό έλκος, απώλεια βάρους ,διαταραχές του μεταβολισμού,κατακράτηση υγρών,, παχυσαρκία, πονοκεφάλους, ημικρανίες, ίλιγγο, ναυτία, υπνηλία, αϋπνίες, κούραση, αδυναμία και τριχόπτωση.

Αρκετά συχνά εκδηλώνεται και με δυσκολία στην αναπνοή ή οίδημα στα βλέφαρα και στην γλώσσα.

Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι τροφικές αλλεργίες είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία ασθενειών καθώς οποιοδήποτε τρόφιμο μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για την πρόκληση αλλεργίας έστω και αν δεν ανήκει στην κατηγορία των περισσότερο «ύποπτων» τροφίμων.

Πως μπορώ να μάθω αν είμαι αλλεργικός σε κάποιο τρόφιμο

Με το νέο πρωτοποριακό για τα κυπριακά δεδομένα,

FOOD ALLERGY TEST CYPRUS PANEL, με μικρή ποσότητα λήψης αίματος μπορείτε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να γνωρίζετε σε ποιές τροφές είστε αλλεργικοί.

Περιλαμβάνει 60 τρόφιμα τα οποία καταναλώνει ο κυπριακός πληθυσμός καθημερινά.

ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΑ

COW MILK –  ΑΓΕΛΑΔΙΝΟ ΓΑΛΑ

CASEIN – ΠΡΩΤΕΙΝΗ ΓΑΛΑΚΤΟΣ

CHEDDAR CHEESE – ΤΥΡΙ ΤΣΕΝΤΑΡ

ΣΙΤΗΡΑ-ΠΑΡΑΓΩΓΑ

WHΕΑT FLOWER – ΑΛΕΥΡΙ

RYEFLOWER – ΑΛΕΥΡΙ ΣΙΚΑΛΕΩΣ

OAT – ΠΟΥΡΓΟΥΡΙ

RICE –  ΡΥΖΙ

CORN FLOWER – ΑΛΕΥΡΙ ΑΡΑΒΟΣΙΤΟΥ

ΞΗΡΟΙ ΚΑΡΠΟΙ

PEANUTS – ΦΥΣΤΙΚΙΑ

PISTACHIO – ΧΑΛΕΠΙΑΝΑ

HAZELNUT – ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ

ALMOND – ΑΜΥΓΔΑΛΑ

ΦΡΟΥΤΑ

BANANA – ΜΠΑΝΑΝΑ

LEMON – ΛΕΜΟΝΙ

ORANGE– ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

APRICOT – ΧΡΥΣΟΜΗΛΟ

APPLE – ΜΗΛΟ

STRAWBERRY – ΦΡΑΟΥΛΕΣ

PEACH – ΡΟΔΑΚΙΝΟ

KIWI –  ΑΚΤΙΝΙΔΙΟ

TOMATO – ΝΤΟΜΑΤΑ

AVOCADO – ΑΒΟΚΑΝΤΟ

FIG – ΣΥΚΟ

PINEAPPLE – ΑΝΑΝΑΣ

ΛΑΧΑΝΙΚΑ

POTATO – ΠΑΤΑΤΑ

ONION – ΚΡΕΜΥΔΙ

GREEN  ONION – ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΡΕΜΥΔΙ

GREEN BEAN – ΦΑΣΟΛΑΚΙ ΦΡΕΣΚΟ

PARSLEY – ΜΑΙΤΑΝΟΣ

CORN – ΣΙΤΑΡΟΣ

CARROT – ΚΑΡΡΟΤΟ

ΚΡΕΑΤΑ

LAMB – ΑΡΝΙ

CHICKEN – ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ

COOKED BEEF – ΒΟΔΙΝΟ ΨΗΜΕΝΟ

PORK – ΧΟΙΡΙΝΟ

ΨΑΡΙΑ

SHRIMP – ΓΑΡΙΔΕΣ

TUNA – ΤΟΝΟΣ

OYSTER – ΣΤΡΥΔΙΑ

CRAB – ΚΑΒΟΥΡΙΑ

PRAWN – ΚΑΡΑΒΙΔΕΣ

INKFISH – ΣΟΥΠΙΑ

CODFISH – ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟΣ

BLUE MUSSEL –  ΜΥΔΙΑ

SALMON – ΣΟΛΩΜΟΣ

LOBSTER – ΑΣΤΑΚΟΣ

ΜΥΚΗΤΕΣ

SOYA – ΣΟΓΙΑ

BAKERSYEASTS.C.– ΜΑΓΙΑ ΨΩΜΙΟΥ

MUSHROOM – ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ

ΔΙΑΦΟΡΑ

CACAO – ΚΑΚΑΟ

ALPHA-LACTALBUMIN – Α-ΛΑΚΤΑΛΠΟΥΜΙΝΗ

BETA-LACTOGLOBULIN- Β-ΛΑΚΤΟΣΦΑΙΡΙΝΗ

GLUTEN (GLIADIN) – ΓΛΟΥΤΕΝΗ

CHOCOLATE – ΣΟΚΟΛΑΤΑ

EGG WHITE – ΑΣΠΡΑΔΙ ΑΥΓΟΥ

EGG YOLK – ΚΡΟΚΟΣ ΑΥΓΟΥ

CARRY – ΚΚΑΡΙ

GARLIC – ΣΚΟΡΔΟ

MUSTARD – ΜΟΥΣΡΑΡΔΑ

BLACK PEPPER – ΜΑΥΡΟ ΠΙΠΕΡΙ

SESAME – ΣΙΣΑΜΙ

Για αυτήν την πρωτοφανή αύξηση των αλλεργιών στα τρόφιμα η επικρατέστερη  θεωρία βασίζεται στις σημερινές συνθήκες υγιεινής που σήμερα είναι σαφώς καλύτερες από τις προηγούμενες δεκαετίες. Δεν προκαλούμε  πια το ανοσοποιητικό μας σύστημα όπως παλαιότερα με αποτέλεσμα να είναι πιο ευαίσθητο σε αλλεργιογόνα.

 Τα αλλεργικά άτομα (σε κάποια τρόφιμα),κατά την κατανάλωση των τροφίμων μπορούν να εμφανίσουν από πολύ ήπιες  έως πολύ έντονες αντιδράσεις. Ο μόνος πρακτικός  και διαθέσιμος τρόπος, ώστε να αποφευχθεί η εμφάνιση αλλεργικών αντιδράσεων, είναι η ΠΡΟΛΗΨΗ.

http://genesis-lab.net/?p=264

ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ

Είναι αρκετά συνηθισμένο, τώρα πια, γυναίκες άνω των σαράντα χρονών να τεκνοποιούν με ή χωρίς τη βοήθεια της επιστήμης.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ένα θέμα. Ο οργανισμός της γυναίκας ή θα είναι έτοιμος να συλλάβει, οπότε μπορεί να προχωρήσει στην εγκυμοσύνη από μόνος του χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα ή δεν θα είναι έτοιμος για την εγκυμοσύνη (η ηλικία θα έχει προχωρήσει αρκετά) όπου η σύλληψη θα καταστεί πολύ δύσκολη και σε πολλές περιπτώσεις αδύνατη.

Έτσι λοιπόν, όταν βλέπουμε μια έγκυο η οποία είναι σε ηλικία άνω των 35 χρόνων ή και άνω των 40 χρόνων, φυσιολογικό είναι να συμπεράνουμε ότι ο οργανισμός είναι σε θέση να φέρει εις πέρας την εγκυμοσύνη αυτή.

Θα αναφερθούμε σε εγκυμοσύνες, στις οποίες η σύλληψη γίνεται φυσιολογικά αλλά η έγκυος είναι κάπως προχωρημένης ηλικίας. Δεν θα αναφερθούμε σε εγκυμοσύνες στις οποίες η γυναίκα έχει συλλάβει ενώ βρισκόταν στην εμμηνόπαυση, πράγμα που αποτελεί ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο και χρειάζεται ιδιαίτερη υποστηρικτική ορμονική αγωγή.

Η γυναίκα που βρίσκεται σε κάπως προχωρημένη ηλικία για εγκυμοσύνη, σχεδόν δεν διαφέρει σε τίποτα από τη γυναίκα μικρότερης ηλικίας. Λόγω της προχωρημένης ηλικίας όμως, έχει δοθεί χρόνος σε διάφορες νοσολογικές οντότητες άσχετες με την εγκυμοσύνη να αναπτυχθούν.

Έτσι, έχει πολύ περισσότερο χρόνο να αναπτύξει σακχαρώδη διαβήτη, κάποια πέτρα στη χολή ή στο νεφρό ή ακόμα και κάποιο νεόπλασμα. Αυτές οι καταστάσεις βεβαίως μπορεί να εμφανισθούν και σε μικρότερη ηλικία, αλλά όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να υπάρξουν.

Έτσι λοιπόν, μια γυναίκα που μένει έγκυος σε μεγαλύτερη ηλικία μπορεί να αντιμετωπίζει διάφορες άλλες καταστάσεις μαζί με την εγκυμοσύνη, όπως αυτές που προαναφέρθηκαν, καθώς και άλλες όπως η καρδιακή νόσος, κιρσοί, νευρολογικά και αιματολογικά σύνδρομα, έρπης, έλκος, νόσος του μαστού.

Η έγκυος που βρίσκεται σε κάπως προχωρημένη ηλικία, παρακολουθείται ιδιαίτερα από τον γυναικολόγο της, ο οποίος κάνει τακτικές αιματολογικές εξετάσεις, στην προσπάθειά του να ελέγξει καλύτερα τη γυναίκα. Ο αρχικός έλεγχος που θα γίνει στην εγκυμοσύνη περιλαμβάνει πολύ περισσότερα πράγματα από τον τακτικό έλεγχο που γίνεται σε μια νέα έγκυο.

Επίσης, το ιστορικό που λαμβάνεται είναι λεπτομερέστατο.

Στη μετέπειτα παρακολούθηση της εγκυμοσύνης, ο γυναικολόγος κάνει τακτικά υπερηχογραφήματα καθώς και άλλα τεστ με τα οποία προσπαθεί να διαγνώσει κάποιο σύνδρομο του παιδιού, που μπορεί να προέλθει από τη μεγαλύτερη ηλικία της μητέρας, όπως είναι το σύνδρομο Down, η δισχιδής ράχις κ.α.

Η αμνιοκέντηση είναι μία εξέταση η οποία γίνεται ως επί το πλείστον σε γυναίκες άνω των 35 χρονών, κατά την οποία λαμβάνεται αμνιακό υγρό από την εσωτερική κοιλότητα της μήτρας και κατόπιν εξετάζεται κυτταρολογικά για την ανεύρεση ορισμένων συνδρόμων που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Εκτός από την πιθανότητα συγγενών ανωμαλιών στο έμβρυο, ο γυναικολόγος θα κάνει τακτικές κολπικές καλλιέργειες για να διατηρεί τον κόλπο καθαρό, όπως και τακτικά υπερηχογραφήματα για να ελέγχει τη ζωηρότητα και σωματική ακεραιότητα του εμβρύου.

Ο γυναικολόγος μπορεί επίσης να υιοθετήσει ορισμένες ειδικές εξετάσεις, που πολλές φορές είναι απαραίτητες όταν η έγκυος είναι κάπως προχωρημένης ηλικίας. Κατά τη διάρκεια του τοκετού θα πρέπει να ληφθεί ιδιαίτερη μέριμνα, λόγω του ότι η έγκυος έχει λιγότερη αντοχή για να φέρει σε πέρας την προσπάθεια του τοκετού, καθώς και περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσει κάποια επιπλοκή, όπως η αδράνεια της μήτρας (ιδιαίτερα αν η γυναίκα είναι πρωτότοκος) κ.ά.

Μετά τον τοκετό πρέπει να υπάρχει στενή παρακολούθηση της λοχείας, διότι πιθανότητες δημιουργίας ψυχολογικών και σωματικών συνδρόμων, είναι αυξημένες. Αν υπήρχαν νοσολογικές οντότητες πριν την εγκυμοσύνη και κατά τη διάρκειά της παρακολουθήθηκαν, θα πρέπει να επανελεγχθούν και να προσπαθήσουμε να τις φέρουμε στην ισορροπία που βρίσκονταν πριν την εγκυμοσύνη.

Η μέλλουσα μητέρα που θα βρίσκεται σε προχωρημένη κάπως ηλικία θα πρέπει να προσέχει ιδιαίτερα τη διατροφή της, καθώς και να βρίσκεται σε καλή σωματική και ψυχολογική υγεία, έτσι ώστε να μπει στην εγκυμοσύνη με τις καλύτερες δυνατόν προϋποθέσεις.

http://www.iatronet.gr

Τι είναι η κοιλιοκάκη;

Τι είναι η κοιλιοκάκη;

Η κοιλιοκάκη είναι η δυσανεξία (κάτι που ο οργανισμός δεν ανέχεται) στη γλουτένη, πρωτεΐνη που υπάρχει στο σιτάρι, το κριθάρι, τη βρώμη και τη σίκαλη. Η αντίδραση του οργανισμού είναι η παραγωγή αντιγλιαδινικών αντισωμάτων, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα την καταστροφή του εσωτερικού τοιχώματος του λεπτού εντέρου. Πρόκειται για κληρονομική πάθηση και επειδή η βλάβη προκαλείται από το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού, θεωρείται αυτοάνοσο νόσημα.

Πότε εκδηλώνεται;

Η εκδήλωση της κοιλιοκάκης προϋποθέτει σχετική γενετική προδιάθεση του ατόμου και την κατανάλωση τροφών με γλουτένη. Ακόμη και όταν αυτοί οι δύο παράγοντες συνυπάρχουν, είναι πιθανό η κοιλιοκάκη να μην εκδηλωθεί παρά μόνο όταν «πυροδοτηθεί» σε ορισμένες περιπτώσεις από κάποιες ιογενείς ασθένειες ή άλλες αιτίες. Συνήθως η κοιλιοκάκη εκδηλώνεται στα βρέφη μόλις εισαχθούν δημητριακά στη διατροφή τους, σε ηλικία 6 μηνών περίπου, αλλά και σε ενήλικες που μπορεί να ζουν χωρίς συμπτώματα για πολλά χρόνια και να νοσήσουν πολύ αργότερα.

Πόσο συχνή είναι;

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για τη συχνότητα εμφάνισης της κοιλιοκάκης, λόγω έλλειψης επίσημης στατιστικής πληροφόρησης και της δυσκολίας διάγνωσής της. Πιθανολογείται ότι παρατηρείται σε 1/2.000-3.000 κατοίκους. Σε άλλες χώρες το ποσοστό κυμαίνεται από 1/150-300 στην Ιρλανδία και τις ΗΠΑ, έως 1/10.000-20.000 σε χώρες της Ασίας.

Τι προκαλεί;

Στα άτομα με τη γενετική αυτή προδιάθεση, η παραγωγή αντιγλιαδινικών αντισωμάτων μετά την κατανάλωση τροφών που περιέχουν γλουτένη προκαλεί τη λείανση ή την αδρανοποίηση των λάχνων του λεπτού εντέρου που είναι υπεύθυνες για την απορρόφηση θρεπτικών συστατικών, βιταμινών και ιχνοστοιχείων από τον οργανισμό. Οι εκδηλώσεις αφορούν κυρίως γαστρεντερικές διαταραχές και οι συνέπειες είναι αρκετές στην ανάπτυξη και συντήρηση του οργανισμού.

Συμπτώματα:

Έχει παρατηρηθεί ότι τα συμπτώματα και οι εκδηλώσεις της κοιλιοκάκης διαφέρουν, συχνά κατά πολύ, από περίπτωση σε περίπτωση και ανάλογα με την ηλικία και διακρίνονται σε γαστρεντερικές και άλλες.
Στα βρέφη παρατηρούνται γαστρεντερικές ενοχλήσεις, διάρροια, συχνές, ογκώδεις και ιδιαίτερα δύσοσμες κενώσεις και στασιμότητα ή απώλεια βάρους.
Στα παιδιά, εκτός από τα παραπάνω, μπορεί επίσης να εκδηλωθεί ναυτία, εμετοί, ανορεξία, αναιμία, δερματίτιδα και στοματικές άφθες. Είναι πιθανό να παρατηρηθεί και οξυθυμία.
Στους ενήλικες και σε αρχικό στάδιο εκδήλωσης της ασθένειας, παρατηρείται ένα γενικά αίσθημα αδιαθεσίας και κόπωσης ακόμη κι όταν οι γαστρεντερικές ενοχλήσεις είναι περιορισμένες. Στη συνέχεια και σαν συνέπεια της μειωμένης απορρόφησης βιταμινών, ιχνοστοιχείων και θρεπτικών συστατικών παρατηρούνται ανεμία, οστεοπενία και οστεοπόρωση καθώς και νευρικές και ορμονικές διαταραχές.

Διάγνωση:

Οι πρώτες ενδείξεις από τα πιο πάνω συμπτώματα θα πρέπει να οδηγήσουν σε ειδική εξέταση αίματος για τη διαπίστωση της παρουσίας αντισωμάτων έναντι της γλιαδίνης, της ρετικουλίνης και του ενδομυίου. Σε περίπτωση παρουσίας τέτοιων αντισωμάτων στο αίμα, απαιτείται ταυτοποίηση της πάθησης με βιοψία δείγματος του εσωτερικού τοιχώματος του λεπτού εντέρου που λαμβάνεται με γαστροσκόπηση. Οι σύγχρονες ιατρικές πρακτικές απαιτούν για την οριστική διάγνωση μία σειρά από τρεις βιοψίες μετά από εναλλαγή δίαιτας με και χωρίς γλουτένη.

Θεραπεία – Αντιμετώπιση:

Παρόλο που η κοιλιοκάκη είναι μία αρκετά σοβαρή χρόνια πάθηση, είναι σημαντικό το γεγονός ότι αντιμετωπίζεται εξαιρετικά αποτελεσματικά, χωρίς φάρμακα ή ιατρικές επεμβάσεις.
Θεραπεία αποτελεί η αυστηρή δια βίου δίαιτα χωρίς γλουτένη που έχει συνέπεια την επαναφορά του τοιχώματος του λεπτού εντέρου σε κανονική κατάσταση και τον έλεγχο της πάθησης. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί και σε ελάχιστες ποσότητες γλουτένης γιατί το μέγεθος της βλάβης του λεπτού εντέρου και ο χρόνος αποκατάστασης είναι δυσανάλογα μεγαλύτερα.
Στην αρχή αυτό είναι κάτι που τρομάζει, αλλά είναι τόσες οι εναλλακτικές τροφές και διατροφικές συνήθειες που υπάρχουν σήμερα που τελικά καταλήγει σε μια καλή οργάνωση της δίαιτας χωρίς ιδιαίτερες στερήσεις και εξαναγκασμούς.

http://www.celiac.gr/whatis.shtml

ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑ ΒΑΡΟΥΣ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ

Έχετε παρατηρήσει ότι το παιδί σας δεν παίρνει βάρος και πιστεύετε ότι έχει κάποιο πρόβλημα;

Υπάρχουν γυναίκες που είναι “υπερβολικές” καθώς το παιδί τους έχει φυσιολογικό βάρος και υπάρχουν γυναίκες που βλέπουν ότι όντως έχει πρόβλημα το παιδί τους. Στην δεύτερη περίπτωση πρέπει να ψάξουν να βρουν τους λόγους που έχει πρόβλημα το παιδί τους και πως να το αντιμετωπίσουν.

Πολλοί γονείς παραπονιούνται συχνά στον παιδίατρο ότι το παιδί τους δεν παίρνει το βάρος που θα ήθελαν ή ότι είναι αδύνατο ή ότι δεν τρώει ικανοποιητικά. Τις περισσότερες φορές οι ανησυχίες τους είναι αβάσιμες και αποδεικνύεται ότι το σωματικό βάρος του παιδιού τους είναι μέσα στα φυσιολογικά όρια.

Παρόλα αυτά υπάρχουν παιδιά που πραγματικά έχουν πρόβλημα με το βάρος τους. Η στασιμότητα βάρους αποτελεί το 5% των εισαγωγών στα παιδιατρικά νοσοκομεία και εξακολουθεί να παραμένει ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι παιδίατροι. Αφορά συνήθως παιδιά ηλικίας μικρότερης των 5 χρόνων αλλά παρατηρείται και σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Αιτίες της πάθησης...

Οι μηχανισμοί που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση της στασιμότητας βάρους μπορεί να είναι:

- Η ανεπαρκής πρόσληψη θερμίδων σε σχέση με την ηλικία και τις ανάγκες του συγκεκριμένου παιδιού.

- Η μεγάλη απώλεια θερμίδων.

- Η διαταραχή της χρησιμοποίησης των προσλαμβανομένων θερμίδων από τον οργανισμό του παιδιού σε κυτταρικό επίπεδο.

Τι πρέπει να κάνουμε αν υπάρχει κάτι από τα παραπάνω;

Από τη στιγμή που διαπιστωθεί στασιμότητα ή απώλεια βάρους του παιδιού πρέπει να γίνουν συγκεκριμένα και σημαντικά βήματα για την προσέγγιση της αιτίας του προβλήματος.

1. Το καλό και ολοκληρωμένο οικογενειακό ιστορικό θα δώσει σημαντικές πληροφορίες. Θα αναζητηθούν μεταξύ άλλων η κοινωνικοοικονομική κατάσταση των γονιών, η σύνθεση της οικογένειας, ασθένειες ή ψυχολογικά προβλήματα καθώς και οι απαραίτητες γνώσεις και ικανότητες που πρέπει να έχουν αυτοί που φροντίζουν το παιδί.

2. Ακόμη θα αναζητηθούν τυχόν προδιαθεσικοί παράγοντες του ίδιου του παιδιού όπως: η προωρότητα, η ενδομήτρια δυστροφία, προβλήματα κατά τον τοκετό κλπ.

3. Θα μετρηθούν οι σωματομετρικοί παράγοντες: βάρος, ύψος και περίμετρος κεφαλιού καθώς επίσης η μυική μάζα, το υποδόριο λίπος, ο μετεωρισμός της κοιλιάς και η διαγραφή των πλευρών στο θώρακα. Μεγάλη σημασία έχει και η εξέταση όλων των συστημάτων του οργανισμού μήπως εντοπιστούν οργανικές παθήσεις.

4. Συχνά θα χρειαστούν εργαστηριακές εξετάσεις όπως : γενική αίματος, γενική ούρων, ουροκαλλιέργεια, ηλεκτρολύτες και άλλα.

Και αν είναι ψυχολογική, κοινωνική η οργανική η αιτία... τι μπορούμε να κάνουμε;

- Αν υπάρχει υπόνοια ψυχοκοινωνικής αποστέρησης μπορεί να ζητηθεί και η συνεργασία παιδοψυχολόγου.

- Αν το πρόβλημα του βάρους έχει οργανική αιτία τότε θα αντιμετωπιστεί η υποκείμενη πάθηση. Θα δοθούν διαιτητικές οδηγίες ή θα εισαχθεί το παιδί στο νοσοκομείο για καλύτερη θεραπεία.

- Αν η αιτία βρίσκεται στην ψυχολογική αποστέρηση τότε χρειάζεται υπερθερμιδική διατροφή και ψυχολογική υποστήριξη. Επειδή 1 στα 2 παιδιά με ψυχολογικό πρόβλημα κινδυνεύει να παραμείνει για πάντα λιποβαρές και σε μεγάλο ποσοστό να παρουσιάσει μαθησιακές και νοητικές διαταραχές ή διαταραχές συμπεριφοράς πρέπει η παρακολούθηση να είναι στενή και συνεχής.

Οι γονείς δεν πρέπει να επαναπαύονται από παροτρύνσεις συγγενών και φίλων ότι “το παιδί θα μεγαλώσει αργότερα”. Η έγκαιρη διάγνωση και ο κατάλληλος προγραμματισμός της θεραπείας αποτελούν τις βασικές προϋποθέσεις για την καλύτερη εξέλιξη προς το φυσιολογικό.

http://www.tlife.gr