Τι ώρα πρέπει να κοιμούνται τα παιδιά;

Τι ώρα πρέπει να κοιμούνται τα παιδιά;

Ο ύπνος, ή καλύτερα η στέρηση ύπνου,  αποτελεί αντικείμενο πολλών συζητήσεων μεταξύ γονιών, αλλά και μεταξύ γονιών και γιατρών. Οι νέοι γονείς, λίγες εβδομάδες μετά τη γέννηση, ανακαλύπτουν  την αξία του ύπνου και αισθάνονται πόσο η έλλειψή του στο παιδί επηρεάζει  τη δική τους καθημερινότητα.

Δυστυχώς, ο αγώνας για τον ύπνο δεν τελειώνει κάνοντας υπομονή μέχρι να μεγαλώσει λίγο το παιδί, και να πάει από την κούνια στο κρεβάτι του. Το πρόβλημα συνεχίζεται αλλάζοντας χαρακτηριστικά, και αντί για κλάματα αρχίζουν οι δικαιολογίες και τα πείσματα,  αντί το παιδί να θέλει φαγητό στις 3 τα ξημερώματα αρχίζει να έχει εφιάλτες και να ζητάει νερό.

Όμως, πόσος ύπνος είναι αρκετός; …και  πως μπορούμε  να βάλουμε τα πράγματα σε τάξη;

Πόσος ύπνος είναι αρκετός;

Όλα εξαρτώνται από την ηλικία του παιδιού. Οι αριθμοί που εκφράζουν ώρες ύπνου αναφέρονται στο μέσο όρο και κατά συνέπεια υπάρχουν παιδιά που βρίσκονται έξω από τα πλαίσια αυτά και για τα παιδιά αυτά θα συζητήσουμε.   Πρόβλημα δημιουργείται όταν τα παιδιά δεν κοιμούνται σταθερά συγκεκριμένες ώρες του 24ώρου ή δεν συμπληρώνουν τις απαιτούμενες ώρες ή συνήθως και τα δύο.

Η έλλειψη του ύπνου στα παιδιά δεν έχει μια σταθερή επίδραση στη συμπεριφορά τους.  Κατά κανόνα,  όταν τα παιδιά δεν έχουν κοιμηθεί καλά  ποιοτικά αλλά  και ποσοτικά, έχουν δηλαδή αυτό που λέμε «κακό ύπνο», βρίσκονται σε συνεχή υπερδιέγερση, έχουν τα μεγαλύτερα παραλογές απαιτήσεις  ή  παράξενη συμπεριφορά ή συμπεριφορά που διαφέρει από τη συνηθισμένη και δεν δείχνουν διάθεση να συμμορφωθούν ούτε στα αυτονόητα. Τα μικρότερα εκφράζουν αυτή την έλλειψη με συνεχή γκρίνια,  κλάμα και παράλογες απαιτήσεις. Κυρίως αρνούνται να κάνουν αυτά που εμείς επιθυμούμε περισσότερο, όπως να φάνε, να πλυθούν, να φορέσουν ένα ρούχο κ.τ.λ.

Νεογνική και 1^η βρεφική ηλικία (γέννηση έως 6 μηνών)

Για τα νεογέννητα δεν υπάρχουν κανόνες μια και ο βιολογικός τους ρυθμός δεν είναι ακόμη προσαρμοσμένος στο 24ωρο. Γενικά κοιμούνται ή νυστάζουν για 16 με 20 ώρες το 24ωρο, περίπου ίσα κατανεμημένες ανάμεσα σε μέρα και νύχτα. Ας συγκρατήσουμε όμως ότι  μέρα και  νύχτα για τα νεογνά είναι το ίδιο  και όποιος αντέχει.

Τα νεογνά πρέπει να ξυπνούν κάθε 3-4 ώρες μέχρι να δούμε ότι το βάρος τους αυξάνεται ικανοποιητικά δηλαδή για τουλάχιστον 2 εβδομάδες. Μετά από αυτή τη χρονική περίοδο  και αφορά τα τελειόμηνα, μπορούν να κοιμούνται λίγο περισσότερο, όμως δεν παύουν να ξυπνούν συχνά γιατί  ξυπνούν για να φάνε.

Μετά τις δύο πρώτες εβδομάδες, τα μωρά μπορούν να κοιμούνται για 4-5ώρες και αυτό εξαρτάται από το  πόσο συχνά πεινάνε. Εάν κοιμηθούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα τη νύχτα, πιθανόν να χρειάζεται να σιτίζονται συχνότερα την ημέρα.

Κάποια στιγμή και  ενώ οι γονείς θεωρούν ότι ο νυκτερινός ύπνος είναι ένα χαμένο παιχνίδι, ξαφνικά το μωρό  αρχίζει να προτιμά για ύπνο τις βραδινές ώρες, εισάγοντας  ρυθμούς και  τρόπο ζωής  ενηλίκων.

Σε ηλικία 3 μηνών ένα μωρό κοιμάται περίπου 13 ώρες το 24ωρο μοιρασμένο περίπου σε 4-5 ώρες στη διάρκεια της ημέρας και 8-9 ώρες το βράδυ με 1-2 διακοπές. Περίπου το 90% των βρεφών μπορεί ναι κοιμάται 5-6 συνεχόμενες ώρες τη νύχτα.

Να σημειώσουμε όμως ότι τα μωρά δεν είναι πάντα ξύπνια όταν κάνουν ήχους που φαίνεται ότι έχουν ξυπνήσει! Μπορούν να κλαίνε ή να κάνουν ένα σωρό άλλους ήχους κατά τη διάρκεια του ελαφρού τους ύπνου. Ακόμη και αν ξυπνήσουν μέσα στη νύχτα, μπορεί να παραμείνουν ξύπνια μόνο για λίγα λεπτά και να ξανακοιμηθούν μόνα τους πάλι.

Εάν ένα μωρό κάτω των 6 μηνών συνεχίζει να κλαίει πρέπει να ανταποκριθούμε άμεσα στο κάλεσμα του. Πιθανόν να νοιώθει από κάτι άβολα, να πεινάει, να είναι βρεγμένο, να κρυώνει ή ακόμη να είναι άρρωστο. Όμως οι κινήσεις μας της νύχτα θα πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο ήρεμες και ήσυχες. Μην προκαλείτε περιττές διεγέρσεις, όπως ομιλίες, παιχνίδια, ή άνοιγμα φώτων. Ενθαρρύνετε την ιδέα ότι η νύχτα είναι για ύπνο. Πρέπει να του το διδάξετε αυτό γιατί για το παιδί προτεραιότητα του έχουν οι ανάγκες του και όχι το τι ώρα είναι.

Ιδανικά το μωρό πρέπει να τοποθετείται στην κούνια του πριν το πάρει ό ύπνος. Και ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς για να αποκτήσει καλές συνήθειες ύπνου (όμως μην αργείτε και μην το βγάζετε από τα ωράρια και τις συνήθειες με μεγάλη ευκολία). Η ρουτίνα πρέπει να αποτελείται από εφησυχαστικές, σταθερές και επαναλαμβανόμενες ενέργειες. Το παιδί θα συνδέσει αυτή τη ρουτίνα με τον ύπνο και θα κοιμάται εύκολα και γρήγορα.

Προσοχή! Μην το κοιμίζετε στην αγκαλιά σας κουνώντας το. Κοιμάται με ναυτία και εκτός τούτου σε λίγους μήνες θα είναι 8 κιλά.

Ο στόχος είναι τα παιδιά να τα παίρνει ο ύπνος ανεξάρτητα από την παρουσία σας και να μπορούν να νανουρίζουν τον εαυτό τους, εάν ξυπνήσουν κάποια στιγμή στη μέση της νύχτας.

2^η Βρεφική ηλικία (6-12 μηνών)

Σε αυτή την ηλικία ένα μωρό μπορεί να κοιμάται 9-11 ώρες για βράδυ και περίπου 3 ώρες στη διάρκεια της ημέρας. Επίσης είναι μια ηλικία όπου οι γονείς μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που ανταποκρίνονται στο κάλεσμα-κλάμα του μωρού τη νύχτα, δίνοντας στα μωρά λίγο παραπάνω χρόνο για να ηρεμούν μόνα τους και να ξανακοιμούνται. Εάν δεν γίνεται αυτό, ηρεμήστε το χωρίς να το πάρετε αγκαλιά, μιλώντας του σιγανά και χαϊδεύοντας του την πλάτη και μετά αφήστε το πάλι μόνο του, εκτός και αν φαίνεται άρρωστο, οπότε και θα πρέπει να το φροντίσετε άμεσα. Εάν δεν φαίνεται άρρωστο και συνεχίζει να κλαίει, μπορείτε να περιμένετε λίγο περισσότερο και μετά να επαναλάβετε όπως και προηγουμένως ένα νέο γύρο με σιγανά λόγια και χάδια χωρίς αγκαλιά.

Στην ηλικία των 6-12 μηνών τα βρέφη βιώνουν το άγχος αποχωρισμού που είναι μια φυσιολογική φάση στην ανάπτυξη του παιδιού. Αλλά οι κανόνες για τα νυκτερινά ξυπνήματα είναι οι ίδιοι μέχρι την ηλικία του ενός έτους. Προσπαθήστε να μην παίρνετε αγκαλιά του μωρό, να μην ανάβετε φώτα, να μην μιλάτε, τραγουδάτε, παίζετε ή  ταϊζετε το παιδί. Όλες αυτές οι δραστηριότητες εμποδίζουν το παιδί να μάθει να κοιμάται από μόνο του και  το κάνουν να συνεχίσει να ξυπνάει τη νύχτα.

Μην δείχνετε πανικό και μην εκνευρίζεστε, για να έχετε καλύτερο αποτέλεσμα. Κυρίως μην αρχίσετε παροχές νυχτιάτικα. Κάθε νύχτα θα αυξάνει τις απαιτήσεις του, έως ότου σας αναγκάσει να το πηγαίνετε βόλτα με το αυτοκίνητο στις 3 το πρωί!

Νηπιακή ηλικία (1 έως 3 ετών)

Από την ηλικία του ενός έτους έως και 3 ετών, τα περισσότερα νήπια κοιμούνται περίπου 10-13 ώρες. Το άγχος αποχωρισμού, ή και η απλή επιθυμία του παιδιού να μείνει λίγο ακόμη με τη μαμά και τον μπαμπά, μπορεί να το κάνει να μην θέλει να κοιμηθεί.

Οι γονείς μερικές φορές κάνουν το λάθος να νομίζουν ότι το παιδί θα κοιμηθεί ευκολότερα αν είναι εξουθενωμένο. Στην πραγματικότητα αν τα παιδιά είναι εξ­­­­ουθενωμένα κοιμούνται πιο δύσκολα. Αυτό που χρειάζονται είναι καλές συνήθειες ύπνου τόσο στη διάρκεια της νύκτας όσο και στη διάρκεια της ημέρας. Εάν στη διάρκεια της ημέρας κάποια φορά δεν θέλει να κοιμηθεί δεν χρειάζεται να επιμείνουμε αλλά η ώρα κοινής ησυχίας στο σπίτι πρέπει να διατηρηθεί ακόμη και αν δεν θα κοιμηθεί κάποια φορά.

Τα παιδιά που έχουν καλές συνήθειες ύπνου όταν πλησιάσει η ώρα του ύπνου χαλαρώνουν και είναι έτοιμα για το κρεβάτι τους. Για τα νήπια η ρουτίνα πρέπει να έχει διάρκεια από 15 με 30 λεπτά και μπορεί να περιλαμβάνει δραστηριότητες χαλάρωσης όπως διάβασμα, μπάνιο ή και άκουσμα χαλαρωτικής μουσικής.

Η νυκτερινή τελετουργία καλό θα είναι να μην είναι πολύ πολύπλοκη ή μεγάλης διάρκειας και να δίνεται η δυνατότητα στο παιδί να έχει κάποιες μικρές επιλογές, όπως ποιά πυτζάμα θα φορέσει ή ποιό αρκουδάκι θα κρατάει ή ποιά μουσική θα ακούσει. Αυτό δίνει την αίσθηση στο παιδί ότι έχει τον έλεγχο της ρουτίνας.

Ακόμη όμως και τα πιο βολικά παιδιά μπορεί περιστασιακά να ξυπνούν κάποιες φορές την νύχτα. Η οδοντοφυία και τα όνειρα μπορεί να ξυπνούν το παιδί. Τα όνειρα ξεκινούν σ’ αυτή την ηλικία και στα πολύ μικρά παιδιά τα όνειρα μπορεί να είναι ιδιαίτερα τρομακτικά και δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν από την πραγματικότητα. Γι αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στα τηλεοπτικά προγράμματα που παρακολουθούν κυρίως πριν τον ύπνο,  όπως για παράδειγμα εκείνα τα «εκπληκτικά» παραμύθια με τον κακό το λύκο που κατάπιε τη γιαγιά, τη γριά μάγισσα, την πριγκίπισσα που την κυνηγάει ο δράκος που βγάζει φωτιές από το στόμα κ.ο.κ

Κρατήστε αγκαλιά και βοηθείστε το παιδί να νοιώσει ασφάλεια. Αφήστε το να σας μιλήσει για τα όνειρα που είδε και μείνετε μαζί του μέχρι να ηρεμήσει.

Προσοχή! Όταν το παιδί πηγαίνει για ύπνο, από την ηλικία αυτή, το σπίτι πρέπει να ησυχάζει και να δίνει την εντύπωση ότι όλοι ετοιμάζονται να κοιμηθούν. Κάποιες φράσεις του τύπου «δώσε στο μπαμπά ένα φιλάκι και πήγαινε να κοιμηθείς», ενώ ο μπαμπάς βλέπει ένα συναρπαστικό έργο, πρέπει να λείψουν. Στην καλύτερη περίπτωση πρέπει ο μπαμπάς να καταλάβει ότι την ώρα που του δίνει η κόρη του το φιλάκι, πρέπει  ανταποκρίνεται με μια ζεστή αγκαλιά και όχι να παραμερίζει το κεφάλι του παιδιού μην τυχόν και χάσει καμιά σκηνή από το έργο!

Προσχολική ηλικία

Τα παιδιά στην προσχολική ηλικία κοιμούνται περίπου 10-12 ώρες το βράδυ. Τα παιδιά που ξεκουράζονται καλά τη νύχτα δεν έχουν ανάγκη να κοιμούνται την ημέρα, παρόλα αυτά λίγη ώρα ηρεμίας είναι βασική. Εάν δεν κοιμούνται στη διάρκεια της ημέρες τότε είναι πιθανό να κοιμούνται νωρίτερα το βράδυ. Να έχουμε πάντοτε κατά νου ότι ο μεσημεριανός ύπνος είναι ξεκούραση για όλους και μάλιστα αυτή η ιδιότητα κληρονομείται.

Σχολική ηλικία - Προεφηβεία

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας χρειάζονται 10-12 ώρες ύπνου τη νύχτα. Οι δραστηριότητες του παιδιού (διάβασμα, αθλήματα κ.α.) αλλά και οι υποχρεώσεις της οικογένειας μπορεί να μην επιτρέπουν στο παιδί να κοιμάται αρκετά.

Η στέρηση ύπνου μπορεί να δημιουργήσει ευερεθιστότητα, διαταραχές στη συμπεριφορά αλλά και στη συγκέντρωση του παιδιού στο σχολείο. Είναι σημαντικό να είναι σταθερή η ώρα ύπνου ειδικά όταν την άλλη μέρα έχει σχολείο. Δώστε του χρόνο να χαλαρώσει πριν κλείσουν τα φώτα  και προ παντός κλείστε την τηλεόραση και  παρακαλέστε το να μην ανοίξει τον υπολογιστή.

Εφηβεία

Οι έφηβοι χρειάζονται 8,5 με 9,5 ώρες ύπνου κάθε βράδυ. Λόγω όμως του επιβαρυμένου τους προγράμματος δεν το πετυχαίνει πάντοτε. Το πρόγραμμα ξεκινά με το πρωινό ξύπνημα για το σχολείο και συνεχίζεται με φροντιστήρια, αθλητισμό,  έξοδο με τους φίλους  και αρκετή δόση έρωτα, που είναι ότι ωραιότερο, όμως είναι σαν να ήπιε τρεις καφέδες. Έτσι απώλεια 1 ώρας ύπνου κάθε μέρα, οδηγεί σε απώλεια 1 ολόκληρης νύχτας στο τέλος της εβδομάδας. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει:

• Αδυναμία συγκέντρωσης
• Μείωση της πρόσφατης μνήμης
• Ασυνέπεια στις υποχρεώσεις
• Μειωμένη ικανότητα αντίδρασης
• Παραμέληση του εαυτού του

Όλα αυτά δημιουργούν κακή διάθεση, προβλήματα στο σχολείο και το σημαντικότερο, συχνά αντικοινωνική  συμπεριφορά.

Οι έφηβοι θέλουν να μένουν ξύπνιοι μέχρι αργά το βράδυ και να ξυπνούν αργά την άλλη μέρα το πρωί. Αυτό δεν μπορούν να το πετύχουν τις εργάσιμες μέρες με το σχολείο. Με τον τρόπο αυτό χάνονται ώρες ύπνου που προσπαθούν να αναπληρώσουν το σαββατοκύριακο αναστατώνοντας ακόμη περισσότερο τη πρόγραμμα τους. Για να τηρηθεί το πρόγραμμα θα πρέπει ο έφηβος να πέφτει για ύπνο την ίδια ώρα κάθε βράδυ και να ξυπνά την ίδια ώρα κάθε πρωί, εξασφαλίζοντας 8-9 ώρες ύπνου.

Οι ανάγκες ύπνου των παιδιών μπορεί να ακολουθούν κάποιες γενικές αρχές αλλά όπως όλες οι ανάγκες εξατομικεύονται για το κάθε παιδί χωριστά. Πάντως, άσχετα από την ηλικία του παιδιού οι καλές συνήθειες ύπνου βοηθούν στην καλή σωματική και ψυχική υγεία όλης της οικογένειας.

Τελειώνοντας, η τάξη στην οικογένεια βοηθάει το παιδί να βάλει σε τάξη τη ζωή του και μεταξύ αυτών  και τον ύπνο του. Να μην θεωρούμε ότι το παιδί, όποιας ηλικίας, είναι ένας αυθύπαρκτος οργανισμός που μπορεί να κινείται και να ζει αυτόνομα και εμείς δεν έχουμε καμιά ευθύνη για αυτό  που  είναι!

http://www.paidiatriki.gr/index.php?option=com_zoo&task=item&item_id=347&Itemid=1

ΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ

Tο φθινόπωρο, με την έναρξη της σχολικής περιόδου, αρχίζουν τα πρώτα προβλήματα υγείας των μαθητών, με τις λοιμώδεις αρρώστιες. H συχνότητα τους αυξάνει το χειμώνα και την άνοιξη. O κλειστός χώρος μιας σχολικής αίθουσας και η στενή επαφή των παιδιών στο χώρο αυτό ευνοεί την εμφάνιση και τη μετάδοση διαφόρων λοιμογόνων παραγόντων.

Λοίμωξη είναι η εκδήλωση αρρώστιας, για την οποία ευθύνεται ένας μικροοργανισμός (ο λοιμογόνος παράγων). Συχνότεροι είναι οι ιοί και τα μικρόβια. Συνήθως προσβάλλουν το αναπνευστικό και το πεπτικό σύστημα.
H μετάδοση γίνεται από το ένα άτομο στο άλλο με σταγονίδια που εκπέμπονται με το βήχα, το φτάρνισμα ή την ομιλία, αλλά και με μολυσμένα χέρια και αντικείμενα.

Tα συμπτώματα είναι ανάλογα με την εντόπιση της λοίμωξης:

1. Aνώτερο αναπνευστικό σύστημα (ρινίτιδα, ρινοφαρυγγίτιδα, φαρυγγοαμυγδαλίτιδα, ωτίτιδα, παραρινοκολπίτιδα, λαρυγγίτιδα): Kαταρροή (συνάχι), φτάρνισμα, πονόλαιμος, πόνος στο αυτί, βήχας, βραχνή φωνή, πυρετός.

2. Kατώτερο αναπνευστικό σύστημα (λάρυγγο-τραχειο-βρογχίτιδα, βρογχίτιδα, βρογχοπνευμονία, πνευμονία):Eπίμονος βήχας, δυσκολία στην αναπνοή, βράσιμο και πόνος στο στήθος ή στην πλάτη, πόνος στην κοιλία, πυρετός.

3. Πεπτικό σύστημα (γαστρίτιδα, εντερίτιδα, γαστρεντερίτιδα): Eμετοί, διάρροια, πόνος στην κοιλιά, ανορεξία, πυρετός.

Αντιμετώπιση

Oι λοιμώξεις αυτές είναι κατά 80% ιογενείς (ιώσεις). Άρα δεν χορηγούνται φάρμακα, εκτός από αντιπυρετικά (όταν ο πυρετός φθάσει περίπου 38,5ο C) και φυσιολογικό ορό, για πλύσιμο της μύτης. Tα διάφορα αποχρεμπτικά σιρόπια δεν φαίνεται να βοηθούν ουσιαστικά, ενώ τα αποσυμφορητικά μπορεί να βάλουν το παιδί σε περιπέτειες. Aντιβίωση χορηγείται μόνο σε μικροβιακές λοιμώξεις και πάντα με την συμβουλή του γιατρού.

Bοηθούν: H παραμονή του παιδιού σε ήσυχο και ζεστό περιβάλλον, η άφθονη λήψη υγρών (νερό, γάλα, πορτοκαλάδα, ή άλλος χυμός), το χλιαρό μπάνιο.

Επιτρέπεται να τρώει ό,τι θέλει, ακόμα και αυγό όταν έχει πυρετό, δεν απαγορεύεται τίποτα (μιλάμε, φυσικά, πάντα για ένα υγιεινό διαιτολόγιο).

Eάν υποψιαζόμαστε λαρυγγίτιδα (παρουσιάζεται τις νυκτερινές ή πρώτες πρωινές ώρες με βήχα ερεθιστικό-βαρύ, με βραχνή φωνή και δυσκολία στην αναπνοή) μέχρι να εξετασθεί το παιδί από γιατρό (η εξέταση πρέπει να γίνει σύντομα), θα πρέπει να το διατηρήσουμε ήρεμο, χωρίς να κλαίει, χρησιμοποιούμε υδρατμούς και αερίζουμε το χώρο, είτε είναι το δωμάτιό του, είτε ένα αυτοκίνητο που το μεταφέρει σε νοσοκομείο.

Όλες oι ιώσεις είναι απλές;

Tις πιο πολλές φορές οι ιώσεις προκαλούν αρρώστια ελαφράς ή μέτριας βαρύτητας, αλλά υποχωρούν σε 3-4 ημέρες χωρίς να δημιουργούν προβλήματα. Mερικές φορές όμως:

Mπορεί να παρουσιασθούν ορισμένες επιπλοκές εξαιτίας ενός μικροβιακού λοιμογόνου παράγοντα, καθώς το αμυντικό σύστημα βρίσκεται εξασθενημένο (τότε τα συμπτώματα αλλάζουν και το παιδί παρουσιάζει επιδείνωση).

Yπάρχουν ιοί που από την αρχή δημιουργούν σοβαρότερα προβλήματα, όπως πνευμονία, εγκεφαλίτιδα ή ιογενή μηνιγγίτιδα (τα φαινόμενα από την αρχή είναι θορυβώδη).

Mπoρoύμε να διακρίνoυμε την ιoγενή απo την μικρoβιακή λoίμωξη;

Eίναι απαραίτητο να γίνει αυτή η διάκριση, γιατί η αντιμετώπιση είναι διαφορετική. Mερικές φορές η διάκριση αυτή δεν είναι εύκολη και μπορεί να ζητηθεί εργαστηριακός έλεγχος.

Σε γενικές γραμμές μπορεί να ειπωθεί ότι:

Eπί ιογενούς λοίμωξης (ίωσης):

H γενική κατάσταση του παιδιού είναι καλή.

O πυρετός αντιμετωπίζεται σχετικά εύκολα.

Yπάρχει διάθεση για φαγητό και παιχνίδι (όταν είναι απύρετο).

Eπί μικροβιακής λοίμωξης:

O πυρετός είναι υψηλός, με ρίγος και αντιμετωπίζεται δύσκολα.

Tο παιδί έχει κακή διάθεση.

Aρνείται τροφή και υγρά.

H συμπεριφορά του είναι διαφορετική (ευερέθιστο, γκρινιάρικο, θέλει να είναι στο κρεβάτι) ακόμα και όταν ο πυρετός υποχωρεί.

Πότε θα πρέπει το παιδί να εξετασθεί από παιδίατρο;

Aπό τις πρώτες κιόλας ώρες όταν:

1. Tα συμπτώματα είναι έντονα και θορυβώδη και η γενική κατάσταση του παιδιού είναι άσχημη.
2. O πυρετός είναι υψηλός με ρίγος και δύσκολα υποχωρεί στη σωστή δόση αντιπυρετικού.
3. Παρουσιάζει πόνο στον αυχένα, κεφαλαλγία, υπνηλία, διέγερση, εμέτους.
4. Παρουσιάζει εξάνθημα.
5. Παραπονείται για πόνο στο λαιμό, με έντονη δυσκολία στην κατάποση.
6. Aναφέρει πόνο στο θώρακα ή στην κοιλιά που επιμένει.
7. Παρουσιάζει δυσκολία στην αναπνοή, βήχα συνεχή και ερεθιστικό, βραχνή φωνή (Bραχνή φωνή ή αφωνία, δυσκολία στην κατάποση, σιελόρροια και υψηλός πυρετός, σημαίνει επείγουσα ιατρική εξέταση).

Eφ' όσον η αρχική εικόνα είναι ήπια, η εξέταση από παιδίατρο θα γίνει όταν:

1. Tα συμπτώματα επιμένουν πέραν των 4-5 ημερών.
2. Παρουσιάζεται σταδιακή επιδείνωση των συμπτωμάτων που ήδη υπάρχουν και αύξηση του πυρετού.
3. Παρουσιάσει νέα συμπτώματα.
4. Εφόσον ο πυρετός συνεχίζεται για τρίτο 24ωρο, ανεξαρτήτως συμπτωμάτων, το παιδί πρέπει να εκτιμηθεί πάλι από παιδίατρο.

Πρόληψη

Tα προβλήματα δεν εξαφανίζονται αλλά μειώνονται αν τηρηθούν τα ακόλουθα

1. Συχνό πλύσιμο των χεριών στη διάρκεια του 24ωρου.
2. Σωματική καθαριότητα.
3. Kαλή στοματική υγιεινή.
4. Aερισμός των χώρων διαμονής του παιδιού (αίθουσες διδασκαλίας, δωμάτια σπιτιού).
5. Λιγότερο ή καθόλου κάπνισμα στο σπίτι, καθαρή ατμόσφαιρα.
   (Tα πολλά ρούχα δεν βοηθούν αλλά, αντίθετα, επιβαρύνουν το παιδί).
6. Kανονικοί εμβολιασμοί, σύμφωνα με την ηλικία του παιδιού (τετάνου- κοκκύτου-διφθερίτιδος, πολυομυελίτιδας, αιμόφιλου ινφλουέντζας, ιλαράς, ερυθράς, παρωτίτιδας, ηπατίτιδας.

Tο εμβόλιο της γρίπης γίνεται μόνο σε παιδιά με ειδικά προβλήματα από το αναπνευστικό ή κυκλοφοριακό σύστημα.

H ψύχραιμη στάση σας απέναντι στο πρόβλημα βοηθά στη σωστότερη αντιμετώπιση του παιδιού σας και στην καλή ενημέρωση (όποτε χρειασθεί) του παιδιάτρου.

Γεώργιος Γλυνός

Παιδίατρος

http://www.sosiatroi.gr/

Περικαρδίτις

Τι είναι η Περικαρδίτις

Η καρδιά περιβάλλεται ολόκληρη εξωτερικά από ένα λεπτό υμένα που λέγεται περικάρδιο, και αποτελείται από δυο πέταλα. Μεταξύ τους σχηματίζεται μια κοιλότητα που ονομάζεται περικαρδική κοιλότητα. Εάν από κάποιο αίτιο σε αυτά τα δύο πέταλα εμφανισθεί φλεγμονή η κατάσταση αυτή ονομάζεται περικαρδίτιδα. Η περικαρδίτιδα μπορεί να είναι ξηρή ή υγρή λόγω συγκέντρωσης υγρού στην περικαρδική κοιλότητα.

Ποια τα αίτια της περικαρδίτιδας;

Η πιο συχνή αιτία είναι οι ιογενείς λοιμώξεις

• Μικροβιακές λοιμώξεις: από σταφυλόκοκκο, στρεπτόκοκκο, πνευμονόκοκκο
• Μυκητιάσεις
• Φυματίωση
• Ανοσολογικά νοσήματα: ερυθηματώδης λύκος, ρευματοειδής αρθρίτιδα, σκληροδερμία, ρευματικός πυρετός
• Μετά από έμφραγμα ή εγχειρήσεις της καρδιάς
• Κακοήθη νοσήματα
• Μετά από θεραπευτικές ακτινοβολίες
• Μετά τραυματισμό
• Χρόνια νεφρική ανεπάρκεια

Ποια τα συμπτώματα της περικαρδίτιδας;

Ανάλογα με το αίτιο που την προκαλεί μπορεί να εμφανισθεί

• Πυρετός
• Οπισθοστερνικός πόνος: Η περικαρδίτιδα προκαλεί δυνατό οξύ διαξιφιστικό πόνο πίσω από το στερνό, που αυξάνεται χαρακτηριστικά με τις αναπνευστικές κινήσεις και τις μεταβολές της θέσης του σώματος
• Αίσθημα παλμών από αρρυθμίες
• Υπόταση, δύσπνοια σε επιπωματισμό

Πως γίνεται η διάγνωση;

Από το ιστορικό.

Την κλινική εικόνα: Στην ακρόαση διαπιστούται χαρακτηριστικός τραχύς ήχος στη συστολή και στη διαστολή που ονομάζεται περικαρδική τριβή.

Ηλεκτροκαρδιογράφημα: Καταγράφεται ταχυκαρδία και ανάσπαση του ST διαστήματος σε πολλές απαγωγές

Το υπερηχοκαρδιογράφημα: Εάν η περικαρδίτις είναι υγρή διαπιστώνεται η ύπαρξη του υγρού μέσα στην περικαρδική κοιλότητα και εκτιμάται η σοβαρότητα της πάθησης να προκαλέσει συμπίεση των καρδιακών κοιλοτήτων από την μεγάλη ποσότητα υγρού. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται καρδιακός επιπωματισμός και είναι η σοβαρότερη επιπλοκή της περικαρδίτιδας.

Τα εργαστηριακά ευρήματα: Βοηθούν να βρεθεί η αιτία της περικαρδίτιδας (γενική αίματος, ΤΚΕ, CRP, ανοσολογικοί δείκτες κ.λ.π.)

Ποια η θεραπεία της περικαρδίτιδας;

Καταπολέμηση του αίτιου που την προκαλεί.

Γενικά η θεραπεία στηρίζεται στην χορήγηση ασπιρίνης σε μεγάλες δόσεις ή άλλου αντιφλεγμονώδη παράγοντα. Εάν αποτύχουν χορηγείται κορτιζόνη.

Σε επιπωματισμό γίνεται καρδιακή παρακέντηση.

Αιμοπερικάρδιο

Αίμα στην κοιλότητα του περικαρδίου, οφειλόμενο σε ρήξη του καρδιακού τοιχώματος μετά τραυματισμό ή έμφραγμα του μυοκαρδίου.

 http://www.incardiology.gr/pathiseis_alles/perikarditis.htm

Η αγάπη των γονιών, η ανατροφή των παιδιών και η ευτυχία στην οικογένεια

Η αγάπη που δέχονται τα παιδιά από τους γονείς τους είναι καθοριστικός παράγοντας στην ανατροφή και στο σχηματισμό της προσωπικότητας τους. Ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα των παιδιών αποτελούν κυρίαρχο παράγοντα για μια ευτυχισμένη οικογένεια. 

Η αγάπη των γονιών προς τα παιδιά δεν είναι αρκετό μόνο να υπάρχει. Είναι βασικό να εκφράζεται και να βιώνεται έμπρακτα από τα παιδιά. 

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να γνωρίζουν οι γονείς με πιο τρόπο μπορούν να εκφράζουν την αγάπη τους και να την εντάσσουν χωρίς υπερβολές και με πειθαρχία στην ανατροφή που προσφέρουν στα παιδιά τους. Τα παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας έχουν συνεχώς ανάγκη να αισθάνονται την αγάπη, την εκτίμηση και την υποστήριξη και από τους δύο γονείς τους. 

Η αγάπη αυτή πρέπει να εκφράζεται όχι μόνο με την προσφορά υλικών αγαθών αλλά με προσφορά χρόνου, με λόγια, πράξεις, συνέπεια και αφοσίωση. Οι γονείς χρειάζεται να δίνουν πάντοτε χρόνο, εάν είναι δυνατό κάθε μέρα για να τον περνούν με τα παιδιά τους. 

Ο ενεργός ρόλος στην διαμόρφωση του χαρακτήρα τους, εκφράζεται με το ενδιαφέρον για τα προβλήματα, τους φίλους και για τη ζωή τους στο σχολείο όπως και για τις δυσκολίες ή επιτυχίες σε διάφορες δραστηριότητες τους. Ο γονιός είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που μπορεί να καλλιεργήσει και να ενδυναμώσει το αίσθημα αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης του παιδιού. 

Ο γονιός μπορεί να ενθαρρύνει το παιδί για να πετυχαίνει τους στόχους του, να μαθαίνει να είναι συνεπές και επιμελές στις υποχρεώσεις του. Το βοηθά να ανακαλύψει νέες δυνάμεις που έχει και τις οποίες ακόμη δεν γνωρίζει. 

Όταν το παιδί νιώθει ότι ο γονιός του πιστεύει και έχει εμπιστοσύνη σε αυτό, η ενέργεια του για να πετύχει, πολλαπλασιάζεται. Τα παιδιά βλέπουν, καταγράφουν και μιμούνται τη συμπεριφορά των γονιών τους.

Απορροφούν τις αξίες βάσει των οποίων λειτουργεί η προσωπικότητα των γονιών. Οι αξίες αυτές είναι οι πρώτες βάσεις του σχηματισμού της προσωπικότητας τους. 

Καθόλη τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, η διαδικασία παρατήρησης και επηρεασμού των παιδιών από τη συμπεριφορά των γονιών είναι διαρκής. Έτσι, οι ευθύνες των γονιών στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών είναι εξαιρετικά σημαντικές. 

Τόσο στο σπίτι όσο και έξω στην κοινωνία, οι γονείς πρέπει να θυμούνται πάντοτε να δίνουν το καλό παράδειγμα. Η ευγένεια και η αποφυγή βίαιων τρόπων πειθαρχίας επιβάλλονται σε όλες τις περιστάσεις. 

Η διαδικασία ανταμοιβής για τα επιτεύγματα, των οριοθετήσεων και των περιοριστικών τιμωριών όταν χρειάζονται, πρέπει να γίνονται σε λογικά, συνεπή πλαίσια από πολύ νωρίς στην παιδική ηλικία. Το αίσθημα ευθύνης, ορθότητας και υπακοής καλλιεργείται νωρίς. 

Δεν πρέπει οι γονείς να αναμένουν στην εφηβική ηλικία την ύπαρξη των αρετών αυτών εάν δια μέσου της αγάπης τους δεν φρόντισαν να τις καλλιεργήσουν στα παιδιά τους. Οι γονείς πρέπει να δείχνουν καθημερινά και έμπρακτα την αγάπη τους προς τα παιδιά τους. 

Η αγάπη αυτή δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι αναγκαίο να εκφράζεται με προσφορά χρόνου, αφοσίωσης, ενέργειας, ενδιαφέροντος και συνεχούς στήριξης του παιδιού. 

Παιδιά που ανατρέφονται κάτω από αυτές τις συνθήκες συμβάλλουν τα μέγιστα και διαχρονικά για την ευτυχία στην οικογένεια.

http://psixologia.medlook.gr/articles.php?id=264&type=1

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΦΗΒΟΥΣ

Γιατί θεωρούνται σημαντικές; Ποιες είναι οι επιπτώσεις τους στη ζωή των παιδιών και των εφήβων;

Οι ψυχικές διαταραχές της παιδικής και εφηβικής ηλικίας είναι ένα σύνθετο και σημαντικό πρόβλημα εξαιτίας των σοβαρών επιπτώσεων που μπορεί να επιφέρουν: ο ψυχικός πόνος και η ελλειμματική λειτουργικότητα του ατόμου (διαταραγμένες σχέσεις με συνομηλίκους και οικογένεια, χαμηλές σχολικές επιδόσεις κλπ) που συχνά τις συνοδεύουν, η οικονομική επιβάρυνση των οικογενειών αλλά και της κοινωνίας είναι μερικές από αυτές.

Εάν οι διαταραχές αυτές αφεθούν χωρίς θεραπεία, τείνουν να γίνονται σοβαρότερες με επιπτώσεις στην ψυχοκοινωνική ζωή του ατόμου καθώς συσσωρεύεται η ματαίωση εξαιτίας της σχολικής αποτυχίας και των άσχημων σχέσεων με οικογένεια, φίλους και άλλους ανθρώπους. Επιπλέον, μπορεί να συνεχίζονται στην ενήλικη ζωή με επιπτώσεις στην επαγγελματική και γενικότερη ζωή των ανθρώπων (αυξημένα ποσοστά εμπλοκής με το νόμο, την αστυνομία και τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και πρόνοιας).

Για παράδειγμα, γνωρίζουμε από μακροχρόνιες έρευνες ότι περίπου ένα στα τρία παιδιά με διαταραχές διαγωγής (που παρουσίαζαν δηλαδή συμπεριφορές όπως π.χ. επιθετικότητα, κλοπές, ψέμματα, σκασιαρχείο, φυγές από το σπίτι, βανδαλισμοί, παραβατικότητα) εξελίσσονται σε ενήλικες με αντικοινωνική προσωπικότητα, ενώ αντίστροφα, το σύνολο σχεδόν των αντικοινωνικών ενηλίκων είχαν ιστορικό διαταραχών διαγωγής στην παιδική τους ηλικία. Επίσης, η κατάθλιψη που δεν αντιμετωπίστηκε θεραπευτικά νωρίς στη ζωή συχνά “ακολουθεί” το άτομο στη ενήλικη ζωή του με υποτροπές και επιπτώσεις στη λειτουργικότητά του (σχέσεις με άλλους, επαγγελματική απόδοση κλπ). Ειδικά η κατάθλιψη συνοδεύεται συχνά από χρήση ουσιών (νικοτίνη, αλκοόλ, ναρκωτικές ουσίες), ενώ ο μεγαλύτερος και σοβαρότερος κίνδυνος είναι η αυτοκτονικότητα (η αυτοκτονία είναι η τρίτη αιτία θανάτου στους εφήβους και τους νεαρούς ενήλικες).

Ποιες είναι αυτές οι διαταραχές;

Αν και υπάρχουν διαταραχές με κοινά συμπτώματα, κάθε διαταραχή ψυχικής υγείας στην παιδική και εφηβική ηλικία εκδηλώνεται με διαφορετικό τρόπο. Τα προβλήματα αυτά που εμφανίζονται σε ποσοστό 7-15% (ή έως και 20% στους μεγαλύτερους εφήβους) περίπου για τις ηλικίες 0-18 ετών, ταξινομούνται, πιο συγκεκριμένα, στις ακόλουθες κατηγορίες. Είναι αξιοσημείωτο πως συχνά δύο ή και περισσότερες διαταραχές μπορεί να συνυπάρχουν στο ίδιο άτομο, φαινόμενο που οι παιδοψυχίατροι ονομάζουν “συν-νοσηρότητα”.

Διαταραχές Άγχους (οι συχνότερες, προσβάλλουν περίπου 13% των νέων ατόμων ηλικίας 9-17 ετών). Περιλαμβάνουν τον πανικό, το μετατραυματικό στρες (εμφανίζεται μετά από μια τραυματική εμπειρία, όπως κακοποίηση, τροχαίο ατύχημα, σεισμό, σοβαρή αρρώστια κλπ), ψυχαναγκαστική-καταναγκαστική διαταραχή, το γενικευμένο άγχος, και τις φοβίες (κοινωνική, συγκεκριμένες π.χ. σκοταδιού, ύψους, ζώων). Εδώ εμπίπτουν άτομα με υπερβολική ανησυχία και αγωνία για διάφορα θέματα και που τα εμποδίζει να λειτουργήσουν ομαλά στη ζωή τους. Συχνά υπάρχουν και σωματικές εκδηλώσεις άγχους (π.χ. δύσπνοια, ταχυκαρδία, συχνουρία, τρόμος).

Διαταραχές Διάθεσης (κατάθλιψη/δυσθυμία, 4-8%), Παιδιά και έφηβοι με κατάθλιψη παρουσιάζουν  καταθλιπτική διάθεση (θλίψη, στενοχώρια, εύκολα κλάματα) ή ευρεθιστότητα (εύκολα νεύρα). Επίσης, μείωση ή ακόμα και απώλεια ενδιαφέροντος ή ευχαρίστησης σε δραστηριότητες που συνήθιζαν να έχουν. Μπορεί να έχουν αλλαγές στην όρεξή τους με σημαντική απώλεια ή προσθήκη βάρους καθώς και δυσκολίες με τον ύπνο τους. Μπορεί να παρουσιάζουν ψυχοκινητική διέγερση ή επιβράδυνση (αργή σκέψη, κίνηση, αργός λόγος) καθώς και αδικαιολόγητη κόπωση ή απώλεια της ενεργητικότητάς τους. Συχνά έχουν αισθήματα αναξιότητας ή υπερβολικής ή αδικαιολόγητης ενοχής. Η ικανότητα σκέψης ή συγκέντρωσης συχνά επηρεάζεται με αποτέλεσμα να έχουν δυσκολίες στη μελέτη και τις σχολικές τους επιδόσεις. Τα παιδιά με κατάθλιψη μπορεί να έχουν σκέψεις θανάτου ή/και ιδέες αυτοκτονίας που επανέρχονται κάθε τόσο.

Διαταραχές Διαγωγής και Εναντίωσης-Αντίθεσης (4-6% στις παραπάνω ηλικίες). Τα παιδιά και οι έφηβοι βρίσκονται σε συνεχή σύγκρουση με κάθε μορφής εξουσία, είναι ανυπάκουοι σε κάθε κοινωνικό κανόνα και παρουσιάζουν, μεταξύ άλλων, επιθετικότητα, κλοπές, ψέμματα, σκασιαρχείο, φυγές από το σπίτι, βανδαλισμούς, παραβατικότητα (παραβίαση νόμων).

Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες (τουλάχιστον 5%), όπως π.χ. η δυσλεξία (ειδική διαταραχή ανάγνωσης), η δυσγραφία, η δυσαριθμησία  που εμποδίζουν το παιδί ή τον έφηβο να αναπτύξει το νοητικό δυναμικό του και συχνά επηρεάζουν την αυτοεκτίμηση και την ψυχική του ισορροπία (σε υψηλά ποσοστά συνοδεύονται από διαταραχές άγχους, κατάθλιψης, διαγωγής, ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας).

Διαταραχές Διατροφής (ψυχογενής ανορεξία και βουλιμία, 1%), αφορούν κυρίως κορίτσια (άνω του 90%) που έχουν παραμορφωμένη εικόνα για το σώμα τους και το βάρος τους, έντονο φόβο ότι θα κερδίσουν βάρος, φτάνουν να υποβάλλονται σε εξαντλητικές δίαιτες, να ασκούνται έντονα σωματικά ή να παίρνουν φάρμακα για να αδυνατίσουν. Η κατάσταση αυτή συχνά συνοδεύεται από ορμονικές και άλλες οργανικές διαταραχές που απαιτούν τη νοσηλεία της έφηβης, αφού μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή της (μελέτες που έγιναν 5-8 χρόνια μετά τη διάγνωση δείχνουν 5% θνησιμότητα ή ακόμα και 20% μετά από 20 χρόνια παρακολούθησης των ασθενών).

Ψυχωσικές Διαταραχές (σχιζοφρένεια, διπολική ή μανιοκαταθλιπτική διαταραχή, μέχρι 1% στους μεγαλύτερους εφήβους). Πρόκειται για σοβαρές διαταραχές με κύρια συμπτώματα τις παραληρητικές ιδέες (ο ασθενής πιστεύει ότι οι άλλοι επιθυμούν το κακό του, συζητούν γι’ αυτόν κλπ) και τις ακουστικές (ο ασθενής ακούει φωνές που είναι ανύπαρκτες), οπτικές κλπ ψευδαισθήσεις (τα περισσότερα πάντως παιδιά με ακουστικές ψευδαισθήσεις δεν είναι σχιζοφρενή).

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (5-7%), αρχίζει πριν από το 6^ο έτος ζωής με απροσεξία, υπερκινητικότητα ή/και παρορμητικότητα.

Διαταραχές Φάσματος Αυτισμού (0.6%), αρχίζει πριν από το 3^ο έτος ζωής και εκδηλώνεται με προβλήματα επικοινωνίας και κοινωνικής συναλλαγής με τους άλλους.

Ποιές ομάδες παιδιών και εφήβων θεωρούνται ευάλωτες;

Παιδιά και έφηβοι με ιστορικό κακοποίησης ή/και παραμέλησης,  χρήσης ουσιών (μεταξύ των οποίων και νικοτίνης και αλκοόλ),  με χρόνιες σωματικές αναπηρίες ή ασθένειες. Επίσης, παιδιά και έφηβοι που βρίσκονται σε κίνδυνο να παρουσιάσουν ψυχολογικές δυσκολίες και ψυχικές διαταραχές είναι εκείνοι των οποίων ο γονέας πάσχει από ένα σοβαρό χρόνιο σωματικό ή ψυχικό πρόβλημα υγείας.

Ποιες είναι οι αιτίες αυτών των διαταραχών;

Αν και η επιστημονικά τεκμηριωμένη γνώση μας στον τομέα αυτό έχει σημαντικά αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες, απομένει ακόμα να μάθουμε πολλά για τις αιτίες, τους μηχανισμούς καθώς και τις παρεμβάσεις μας (ψυχοθεραπευτικές, ψυχοφαρμακολογικές). Γενικά πιστεύουμε σήμερα πως η αλληλεπίδραση γενετικών/βιολογικών και περιβαλλοντικών παραγόντων  (π.χ. χειρισμοί από την οικογένεια) σχετίζεται με την αιτιολογία και τη συνέχιση ή μη πολλών ψυχικών διαταραχών.

Γιατί χρειάζεται δράση;

Η ανάγκη για δράση επιβάλλεται τόσο από τα δικαιώματα του παιδιού όσο και από το βάρος που συνοδεύει τις ψυχικές διαταραχές. 7-22% των νέων υποφέρει από κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής και οι επιπτώσεις, βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες είναι σημαντικές: δυσκολίες στις σχέσεις με συνομηλίκους, στις σχολικές επιδόσεις και προσαρμογή, και στην ενήλικη ζωή με δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις και αυξημένα ποσοστά εμπλοκής με το νόμο καθώς και τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και πρόνοιας.

Πέρα όμως από το ψυχικό και κοινωνικό κόστος, είναι γνωστή και η τεράστια οικονομική επιβάρυνση από τις ψυχικές διαταραχές στην παιδική ηλικία και την συνέχειά της στην ενηλικίωση (π.χ.  σοι διαταραχές διαγωγής που δεν θεραπεύτηκαν στην παιδική ηλικία  συνδέονται με 10 φορές επιπλέον οικονομική επιβάρυνση στις σημερινές κοινωνίες)

Τι εμποδίζει τις οικογένειες στην αναζήτηση βοήθειας;

Ο φόβος του στίγματος, διάφορες προκαταλήψεις, αρνητικές στάσεις του κόσμου απέναντι σε θέματα ψυχικής υγείας, η άγνοια και η έλλειψη κατάλληλης πληροφόρησης παίζουν ρόλο στην αναζήτηση βοήθειας από τους ειδικούς ψυχικής υγείας, αν και σε μικρότερο βαθμό στη σημερινή κοινωνία. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια μακροχρόνια αντίληψη ότι τα παιδιά με προβλήματα ψυχικής υγείας είναι κακά, όχι άρρωστα ή διαταραγμένα, και ότι τα ίδια ή/και οι γονείς τους πρέπει να κατηγορηθούν για τη συμπεριφορά τους.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά τους;

Οι γονείς ή οι έχοντες την επιμέλεια παιδιών με συμπεριφορές που προβληματίζουν και επιμένουν είναι καλό να απευθύνονται στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας για παιδιά και εφήβους για αναζήτηση βοήθειας προτού αυτές γίνουν σοβαρότερες, χρονίσουν και καταλήξουν σε ψυχική και κοινωνική μειονεξία και αναπηρία του νέου ανθρώπου. Είναι γνωστό άλλωστε από μελέτες πως όσο νωρίτερα αντιμετωπιστούν τα προβλήματα συναισθήματος και συμπεριφοράς τόσο καλύτερη θα είναι η έκβασή τους. Οι συνεργασίες αυτές συχνά μπορεί να περιορίζονται σε μερικές επισκέψεις στους ειδικούς, άλλοτε όμως είναι μακροχρόνιες για την αντιμετώπιση καταστάσεων όπως ο αυτισμός, οι ψυχώσεις κλπ χρόνιες ψυχικές διαταραχές. Σε κάθε πάντως περίπτωση οι γονείς χρειάζεται να συνεργάζονται και οι ίδιοι με τους ειδικούς που παρακολουθούν το παιδί τους και να είναι θετικοί, υποστηρικτικοί, με κατανόηση και όχι πίεση απέναντι στις δυσκολίες του. Το ίδιο ισχύει και για τους εκπαιδευτικούς: η πραγματικότητα είναι ότι σε μια τυπική τάξη 25 μαθητών, θα υπάρχουν περί τα 5 παιδιά που θα αποκλίνουν από τα υπόλοιπα. Τα προβλήματα μάλιστα των 2 από τα 5 παιδιά είναι πιθανό να μην εντοπιστούν ποτέ, επειδή λειτουργούν κοντά στο φυσιολογικό, ενώ τα άλλα 2 παιδιά μπορεί να είναι πιο εμφανώς διαταραγμένα και να λειτουργούν περισσότερο οριακά.

http://child-psychiatry.med.uoa.gr/enhmerwsh.html

ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΛΛΕΡΓΙΑΣ ΣΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ

 

«Αυτό που για κάποιον είναι φαγητό για κάποιον άλλον μπορεί να είναι δηλητήριο»

Οι τροφικές αλλεργίες απασχολούν ιδιαίτερα την επιστημονική κοινότητα, όχι μόνο επειδή αντιμετωπίζονται πολύ πιο δύσκολα από τις άλλες αλλεργίες, αλλά και γιατί τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν έξαρση σε ολόκληρο τον κόσμο

Τι είναι η τροφική αλλεργία

Με τον όρο τροφική αλλεργία χαρακτηρίζεται η αντίδραση του οργανισμού μας στην κατανάλωση ορισμένων τροφίμων μεταξύ των οποίων τα θαλασσινά, τα αυγά, οι φράουλες, οι ντομάτες, οι ξηροί καρποί, η σοκολάτα, το σιτάλευρο κ.α.

Συχνή είναι και η αλλεργία των μικρών παιδιών στο αγελαδινό γάλα και στο αυγό.

Ο οργανισμός του ανθρώπου μπορεί να γίνει ξαφνικά αλλεργικός σε κοινά και σε συνήθη τρόφιμα της διατροφής του.

Συμπτώματα

Μία τροφική αλλεργία μπορεί να εκδηλωθεί με τη μορφή εξανθήματος, φαγούρας, εκζέματος, διαφόρων δερματοπαθειών αλλά και με κοιλιακούς πόνους, φούσκωμα, διάρροια, δυσκοιλιότητα, γαστρίτιδα, γαστρικό έλκος, απώλεια βάρους ,διαταραχές του μεταβολισμού,κατακράτηση υγρών,, παχυσαρκία, πονοκεφάλους, ημικρανίες, ίλιγγο, ναυτία, υπνηλία, αϋπνίες, κούραση, αδυναμία και τριχόπτωση.

Αρκετά συχνά εκδηλώνεται και με δυσκολία στην αναπνοή ή οίδημα στα βλέφαρα και στην γλώσσα.

Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι τροφικές αλλεργίες είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία ασθενειών καθώς οποιοδήποτε τρόφιμο μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για την πρόκληση αλλεργίας έστω και αν δεν ανήκει στην κατηγορία των περισσότερο «ύποπτων» τροφίμων.

Πως μπορώ να μάθω αν είμαι αλλεργικός σε κάποιο τρόφιμο

Με το νέο πρωτοποριακό για τα κυπριακά δεδομένα,

FOOD ALLERGY TEST CYPRUS PANEL, με μικρή ποσότητα λήψης αίματος μπορείτε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να γνωρίζετε σε ποιές τροφές είστε αλλεργικοί.

Περιλαμβάνει 60 τρόφιμα τα οποία καταναλώνει ο κυπριακός πληθυσμός καθημερινά.

ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΑ

COW MILK –  ΑΓΕΛΑΔΙΝΟ ΓΑΛΑ

CASEIN – ΠΡΩΤΕΙΝΗ ΓΑΛΑΚΤΟΣ

CHEDDAR CHEESE – ΤΥΡΙ ΤΣΕΝΤΑΡ

ΣΙΤΗΡΑ-ΠΑΡΑΓΩΓΑ

WHΕΑT FLOWER – ΑΛΕΥΡΙ

RYEFLOWER – ΑΛΕΥΡΙ ΣΙΚΑΛΕΩΣ

OAT – ΠΟΥΡΓΟΥΡΙ

RICE –  ΡΥΖΙ

CORN FLOWER – ΑΛΕΥΡΙ ΑΡΑΒΟΣΙΤΟΥ

ΞΗΡΟΙ ΚΑΡΠΟΙ

PEANUTS – ΦΥΣΤΙΚΙΑ

PISTACHIO – ΧΑΛΕΠΙΑΝΑ

HAZELNUT – ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ

ALMOND – ΑΜΥΓΔΑΛΑ

ΦΡΟΥΤΑ

BANANA – ΜΠΑΝΑΝΑ

LEMON – ΛΕΜΟΝΙ

ORANGE– ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

APRICOT – ΧΡΥΣΟΜΗΛΟ

APPLE – ΜΗΛΟ

STRAWBERRY – ΦΡΑΟΥΛΕΣ

PEACH – ΡΟΔΑΚΙΝΟ

KIWI –  ΑΚΤΙΝΙΔΙΟ

TOMATO – ΝΤΟΜΑΤΑ

AVOCADO – ΑΒΟΚΑΝΤΟ

FIG – ΣΥΚΟ

PINEAPPLE – ΑΝΑΝΑΣ

ΛΑΧΑΝΙΚΑ

POTATO – ΠΑΤΑΤΑ

ONION – ΚΡΕΜΥΔΙ

GREEN  ONION – ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΡΕΜΥΔΙ

GREEN BEAN – ΦΑΣΟΛΑΚΙ ΦΡΕΣΚΟ

PARSLEY – ΜΑΙΤΑΝΟΣ

CORN – ΣΙΤΑΡΟΣ

CARROT – ΚΑΡΡΟΤΟ

ΚΡΕΑΤΑ

LAMB – ΑΡΝΙ

CHICKEN – ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ

COOKED BEEF – ΒΟΔΙΝΟ ΨΗΜΕΝΟ

PORK – ΧΟΙΡΙΝΟ

ΨΑΡΙΑ

SHRIMP – ΓΑΡΙΔΕΣ

TUNA – ΤΟΝΟΣ

OYSTER – ΣΤΡΥΔΙΑ

CRAB – ΚΑΒΟΥΡΙΑ

PRAWN – ΚΑΡΑΒΙΔΕΣ

INKFISH – ΣΟΥΠΙΑ

CODFISH – ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟΣ

BLUE MUSSEL –  ΜΥΔΙΑ

SALMON – ΣΟΛΩΜΟΣ

LOBSTER – ΑΣΤΑΚΟΣ

ΜΥΚΗΤΕΣ

SOYA – ΣΟΓΙΑ

BAKERSYEASTS.C.– ΜΑΓΙΑ ΨΩΜΙΟΥ

MUSHROOM – ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ

ΔΙΑΦΟΡΑ

CACAO – ΚΑΚΑΟ

ALPHA-LACTALBUMIN – Α-ΛΑΚΤΑΛΠΟΥΜΙΝΗ

BETA-LACTOGLOBULIN- Β-ΛΑΚΤΟΣΦΑΙΡΙΝΗ

GLUTEN (GLIADIN) – ΓΛΟΥΤΕΝΗ

CHOCOLATE – ΣΟΚΟΛΑΤΑ

EGG WHITE – ΑΣΠΡΑΔΙ ΑΥΓΟΥ

EGG YOLK – ΚΡΟΚΟΣ ΑΥΓΟΥ

CARRY – ΚΚΑΡΙ

GARLIC – ΣΚΟΡΔΟ

MUSTARD – ΜΟΥΣΡΑΡΔΑ

BLACK PEPPER – ΜΑΥΡΟ ΠΙΠΕΡΙ

SESAME – ΣΙΣΑΜΙ

Για αυτήν την πρωτοφανή αύξηση των αλλεργιών στα τρόφιμα η επικρατέστερη  θεωρία βασίζεται στις σημερινές συνθήκες υγιεινής που σήμερα είναι σαφώς καλύτερες από τις προηγούμενες δεκαετίες. Δεν προκαλούμε  πια το ανοσοποιητικό μας σύστημα όπως παλαιότερα με αποτέλεσμα να είναι πιο ευαίσθητο σε αλλεργιογόνα.

 Τα αλλεργικά άτομα (σε κάποια τρόφιμα),κατά την κατανάλωση των τροφίμων μπορούν να εμφανίσουν από πολύ ήπιες  έως πολύ έντονες αντιδράσεις. Ο μόνος πρακτικός  και διαθέσιμος τρόπος, ώστε να αποφευχθεί η εμφάνιση αλλεργικών αντιδράσεων, είναι η ΠΡΟΛΗΨΗ.

http://genesis-lab.net/?p=264

ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ

Είναι αρκετά συνηθισμένο, τώρα πια, γυναίκες άνω των σαράντα χρονών να τεκνοποιούν με ή χωρίς τη βοήθεια της επιστήμης.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ένα θέμα. Ο οργανισμός της γυναίκας ή θα είναι έτοιμος να συλλάβει, οπότε μπορεί να προχωρήσει στην εγκυμοσύνη από μόνος του χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα ή δεν θα είναι έτοιμος για την εγκυμοσύνη (η ηλικία θα έχει προχωρήσει αρκετά) όπου η σύλληψη θα καταστεί πολύ δύσκολη και σε πολλές περιπτώσεις αδύνατη.

Έτσι λοιπόν, όταν βλέπουμε μια έγκυο η οποία είναι σε ηλικία άνω των 35 χρόνων ή και άνω των 40 χρόνων, φυσιολογικό είναι να συμπεράνουμε ότι ο οργανισμός είναι σε θέση να φέρει εις πέρας την εγκυμοσύνη αυτή.

Θα αναφερθούμε σε εγκυμοσύνες, στις οποίες η σύλληψη γίνεται φυσιολογικά αλλά η έγκυος είναι κάπως προχωρημένης ηλικίας. Δεν θα αναφερθούμε σε εγκυμοσύνες στις οποίες η γυναίκα έχει συλλάβει ενώ βρισκόταν στην εμμηνόπαυση, πράγμα που αποτελεί ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο και χρειάζεται ιδιαίτερη υποστηρικτική ορμονική αγωγή.

Η γυναίκα που βρίσκεται σε κάπως προχωρημένη ηλικία για εγκυμοσύνη, σχεδόν δεν διαφέρει σε τίποτα από τη γυναίκα μικρότερης ηλικίας. Λόγω της προχωρημένης ηλικίας όμως, έχει δοθεί χρόνος σε διάφορες νοσολογικές οντότητες άσχετες με την εγκυμοσύνη να αναπτυχθούν.

Έτσι, έχει πολύ περισσότερο χρόνο να αναπτύξει σακχαρώδη διαβήτη, κάποια πέτρα στη χολή ή στο νεφρό ή ακόμα και κάποιο νεόπλασμα. Αυτές οι καταστάσεις βεβαίως μπορεί να εμφανισθούν και σε μικρότερη ηλικία, αλλά όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να υπάρξουν.

Έτσι λοιπόν, μια γυναίκα που μένει έγκυος σε μεγαλύτερη ηλικία μπορεί να αντιμετωπίζει διάφορες άλλες καταστάσεις μαζί με την εγκυμοσύνη, όπως αυτές που προαναφέρθηκαν, καθώς και άλλες όπως η καρδιακή νόσος, κιρσοί, νευρολογικά και αιματολογικά σύνδρομα, έρπης, έλκος, νόσος του μαστού.

Η έγκυος που βρίσκεται σε κάπως προχωρημένη ηλικία, παρακολουθείται ιδιαίτερα από τον γυναικολόγο της, ο οποίος κάνει τακτικές αιματολογικές εξετάσεις, στην προσπάθειά του να ελέγξει καλύτερα τη γυναίκα. Ο αρχικός έλεγχος που θα γίνει στην εγκυμοσύνη περιλαμβάνει πολύ περισσότερα πράγματα από τον τακτικό έλεγχο που γίνεται σε μια νέα έγκυο.

Επίσης, το ιστορικό που λαμβάνεται είναι λεπτομερέστατο.

Στη μετέπειτα παρακολούθηση της εγκυμοσύνης, ο γυναικολόγος κάνει τακτικά υπερηχογραφήματα καθώς και άλλα τεστ με τα οποία προσπαθεί να διαγνώσει κάποιο σύνδρομο του παιδιού, που μπορεί να προέλθει από τη μεγαλύτερη ηλικία της μητέρας, όπως είναι το σύνδρομο Down, η δισχιδής ράχις κ.α.

Η αμνιοκέντηση είναι μία εξέταση η οποία γίνεται ως επί το πλείστον σε γυναίκες άνω των 35 χρονών, κατά την οποία λαμβάνεται αμνιακό υγρό από την εσωτερική κοιλότητα της μήτρας και κατόπιν εξετάζεται κυτταρολογικά για την ανεύρεση ορισμένων συνδρόμων που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Εκτός από την πιθανότητα συγγενών ανωμαλιών στο έμβρυο, ο γυναικολόγος θα κάνει τακτικές κολπικές καλλιέργειες για να διατηρεί τον κόλπο καθαρό, όπως και τακτικά υπερηχογραφήματα για να ελέγχει τη ζωηρότητα και σωματική ακεραιότητα του εμβρύου.

Ο γυναικολόγος μπορεί επίσης να υιοθετήσει ορισμένες ειδικές εξετάσεις, που πολλές φορές είναι απαραίτητες όταν η έγκυος είναι κάπως προχωρημένης ηλικίας. Κατά τη διάρκεια του τοκετού θα πρέπει να ληφθεί ιδιαίτερη μέριμνα, λόγω του ότι η έγκυος έχει λιγότερη αντοχή για να φέρει σε πέρας την προσπάθεια του τοκετού, καθώς και περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσει κάποια επιπλοκή, όπως η αδράνεια της μήτρας (ιδιαίτερα αν η γυναίκα είναι πρωτότοκος) κ.ά.

Μετά τον τοκετό πρέπει να υπάρχει στενή παρακολούθηση της λοχείας, διότι πιθανότητες δημιουργίας ψυχολογικών και σωματικών συνδρόμων, είναι αυξημένες. Αν υπήρχαν νοσολογικές οντότητες πριν την εγκυμοσύνη και κατά τη διάρκειά της παρακολουθήθηκαν, θα πρέπει να επανελεγχθούν και να προσπαθήσουμε να τις φέρουμε στην ισορροπία που βρίσκονταν πριν την εγκυμοσύνη.

Η μέλλουσα μητέρα που θα βρίσκεται σε προχωρημένη κάπως ηλικία θα πρέπει να προσέχει ιδιαίτερα τη διατροφή της, καθώς και να βρίσκεται σε καλή σωματική και ψυχολογική υγεία, έτσι ώστε να μπει στην εγκυμοσύνη με τις καλύτερες δυνατόν προϋποθέσεις.

http://www.iatronet.gr