ΠΩΣ ΝΙΩΘΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΑΥΤΙΣΜΟ

Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ

Ο αυτισμός περιορίζει την αντίληψη του ατόμου για τον εαυτό του

Λονδίνο: Βρετανοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι η αυτό-επίγνωση είναι μεγάλο πρόβλημα για τα άτομα που πάσχουν από αυτισμό, σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Brain.
Οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ έκαναν εξειδικευμένες εγκεφαλικές απεικονίσεις σε άτομα με αυτισμό και διαπίστωσαν ότι ο εγκέφαλος τους είναι λιγότερο δραστήριος όταν πρόκειται για αυτό-αντανακλαστικές σκέψεις.

Ο αυτισμός θεωρείται κατάσταση ακραίου εγωκεντρισμού. Αλλά μελέτες έχουν δείξει ότι το πρόβλημα προκύπτει όταν το άτομο έχει δυσκολία να σκεφτεί και να αντιληφθεί τον ίδιο του τον εαυτό.
Οι ερευνητές έκαναν λειτουργικές μαγνητικές απεικονίσεις για να μετρήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητα σε 66 άνδρες εθελοντές, οι μισοί εκ των οποίων είχαν διαγνωστεί με διαταραχή του φάσματος του αυτισμού.
Από τους εθελοντές ζητήθηκε να κρίνουν είτε τις δικές τους σκέψεις, απόψεις, προτιμήσεις ή τα σωματικά χαρακτηριστικά τους είτε άλλων ατόμων, παραδείγματος χάρη της Βασίλισσα Ελισάβετ.

Καταγράφοντας την εγκεφαλική δραστηριότητα των εθελοντών καθώς αυτοί απαντούσαν στις ερωτήσεις, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι τις οπτικές διαφορές στην εγκεφαλική δραστηριότητα μεταξύ εκείνων με και χωρίς αυτισμό.

Ιδιαίτερη προσοχή έδωσαν στον μέσο κοιλιακό προμετωπιαίο φλοιό (VMPFC), μια περιοχή του εγκεφάλου γνωστή για την ενεργοποίηση της όταν οι άνθρωποι σκέφτονται τον εαυτό τους.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η συγκεκριμένη περιοχή ήταν πιο δραστήρια όταν οι εθελοντές ερωτούνταν για τον εαυτό τους, συγκριτικά με όταν σκέφτονταν την Βασίλισσα.

Ωστόσο, στον αυτισμό ο μέσος κοιλιακός προμετωπιαίος φλοιός ανταποκρινόταν το ίδιο, ανεξαρτήτως αν το άτομο σκεφτόταν τον εαυτό του ή την Βασίλισσα.

Ο Δρ Μάικλ Λομπάρντο εξηγεί ότι «η μελέτη δείχνει την μάχη που κάνει ο αυτιστικός εγκέφαλος να επεξεργαστεί πληροφορίες για τον ίδιο του τον εαυτό. Για να μπορεί κάποιος να χειριστεί τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις θα πρέπει να μπορεί να παρακολουθεί την σχέση του εαυτού του με τους άλλους. Σε ορισμένες κοινωνικές καταστάσεις είναι σημαντικό να παρατηρεί ο άνθρωπος τις ομοιότητες που έχει με κάποιον τρίτο ή τις διαφορές που έχει.

Ο άτυπος τρόπος με τον οποίο ο αυτιστικός εγκέφαλος αντιμετωπίζει τις πληροφορίες για τον εαυτό του, ως πληροφορίες όμοιες με αυτές που αφορούν άλλα άτομα, μπορεί να εκτροχιάσει την κοινωνική ανάπτυξη του αυτιστικού παιδιού, ειδικότερα την κατανόηση του πως σχετίζεται με το κοινωνικό περιβάλλον γύρω του.»

(Πηγή health.in.gr)

Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές - Αυτισμός

Αυτισμός

  Ο αυτισμός είναι νευροαναπτυξιακή διαταραχή που χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία καθώς και από περιορισμένη και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά.

Ο αυτισμός συμπεριλαμβάνεται στις Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές, μαζί με το σύνδρομο Αsperger , το σύνδρομο Rett , την αποδιοργανωτική διαταραχή και την άτυπη Διάχυτη Αναπτυξιακή Διαταραχή .

Η διάγνωση γίνεται με αξιοπιστία από την ηλικία των 3 ετών , αν και η ηλικία διάγνωσης μπορεί πια να ξεκινήσει από τους 6 μήνες.

Η βαρύτητα και η ποικιλία των συμπτωμάτων διαφέρει από παιδί σε παιδί γι’αυτό και συχνά χρησιμοποιείται η έκφραση αυτιστικό φάσμα.

Οι γονείς θα πρέπει να ζητήσουν άμεση αξιολόγηση από παιδοψυχίατρο για αυτισμό αν το μωρό τους :

• Δε χαμογελάει μετά τους 6 μήνες


• Δεν ανταποδίδει ήχους, χαμόγελα , εκφράσεις στους 9 μήνες


• Δεν δείχνει ,δε χρησιμοποιεί επικοινωνιακές χειρονομίες μετά τους 12 μήνες (π.χ γεια σου )


• Δε λέει δισύλλαβες λέξεις μετά τους 18 μήνες


• Δε φτιάχνει προτάσεις δυο λέξεων με νόημα , μετά τους 24 μήνες


• Δεν έχει καλή βλεμματική επαφή και γενικά θεωρούν ότι κάτι δεν πάει καλά στην ανάπτυξη του.
  
  Δυστυχώς προς το παρόν , δεν υπάρχει θεραπεία για τον αυτισμό ή μέσα πρόληψής του , όσο όμως πιο έγκαιρη είναι η διάγνωση , τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι και η παρέμβαση , η οποία εστιάζει στην ανάπτυξη της επικοινωνίας , των κοινωνικών και γνωστικών δεξιοτήτων.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣH ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΜΟΥ

Μιλώντας για τον Αυτισμό του Παιδιού σας η θεραπευτική αντιμετώπιση επικεντρώνει στη βελτίωση της ανάπτυξης και της συμπεριφοράς του παιδιού με τη χρήση προσαρμοσμένων σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση σχεδίων και προγραμμάτων θεραπευτικής αντιμετώπισης. Αυτά επικεντρώνουν στα σημεία αναπτυξιακής ισχύος και αδυναμίας του παιδιού και έχουν τα καλύτερα αποτελέσματα, εάν ξεκινήσουν όσο το δυνατό νωρίτερα. Καθώς δεν υπάρχει κάποια μοναδική προσέγγιση στην αντιμετώπιση των ατόμων με Αυτισμό, η θεραπευτική αντιμετώπιση τείνει να αποτελείται από αναπτυξιακά, εκπαιδευτικά και συμπεριφορικά προγράμματα που συμπληρώνονται με φαρμακευτική αγωγή που επικεντρώνει στα συγκεκριμένα συμπτώματα του παιδιού.

Για να εξασφαλίσουμε ότι το παιδί λαμβάνει την κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση, το συνολικό πρόγραμμα θεραπευτικής αντιμετώπισης πρέπει να διαμορφωθεί από τους γονείς ή τον παροχέα φροντίδας μαζί με επαγγελματίες των υπηρεσιών υγείας και ειδικούς στην εκπαίδευση και την συμπεριφορά.

Όταν συζητάτε τη θεραπευτική αντιμετώπιση του παιδιού σας ή ενός παιδιού που είναι στη δική σας φροντίδα, εξασφαλίστε ότι θα συζητήσετε λεπτομερώς το πρόγραμμα και ότι θα πάρετε ικανοποιητικές απαντήσεις στις ερωτήσεις σας. Το πρόγραμμα του παιδιού σας θα έχει επίμονη και σημαντική επίδραση στη ζωή τη δική σας και της οικογένειάς σας. Παραπέρα, είναι εξίσου σημαντικό ότι θα εξασφαλίσετε ότι το πρόγραμμα θεραπευτικής αντιμετώπισης θα αφήνει λίγο χρόνο και για εσάς και χρόνο για να τον περάσετε μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά σας.

Συνολικοί στόχοι της θεραπευτικής αντιμετώπισης

Αν και υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις στην αντιμετώπιση του Αυτισμού, όλες έχουν τον ίδιο στόχο, δηλαδή να βελτιώσουν τη συνολική λειτουργία και την ενσωμάτωση του παιδιού. Για να πετύχουμε αυτό το σκοπό χρησιμοποιούνται οι ακόλουθες στρατηγικές:

Προώθηση της ανάπτυξης των επικοινωνιακών, κοινωνικών. προσαρμοστικών, συμπεριφορικών και σχολικών δεξιοτήτων
Βελτίωση των προβληματικών και επαναληπτικών συμπεριφορών
Βοήθεια στην οικογένεια να αντιμετωπίσει το στρες που προκαλείται από τη ζωή με ένα παιδί με Αυτισμό

Μη φαρμακευτικές θεραπείες

Τα αναπτυξιακά, εκπαιδευτικά και συμπεριφορικά προβλήματα που σχετίζονται με τον Αυτισμό απαιτούν τη συνεισφορά από ειδικούς με διαφορετικές ειδικότητες. Αυτοί οι ειδικοί παρέχουν μη ιατρικές θεραπευτικές αντιμετωπίσεις όπως: ειδική εκπαίδευση, λογοθεραπείες, θεραπείες επικοινωνίας και συμπεριφορικές θεραπείες.

Τα πιο αποτελεσματικά προγράμματα φροντίδας περιλαμβάνουν: πρώιμη παρέμβαση, εξατομικευμένα προγράμματα που αφορούν την ανάπτυξη και τη συμπεριφορά του παιδιού, συστηματική δομημένη διδασκαλία που στηρίζεται σε ειδικά μαθησιακά υλικά και εντατικά εκπαιδευτικά προγράμματα που εμπλέκουν τους γονείς και τους συγγενείς.

AΚαθώς ο Αυτισμός ακόμη δεν αναγνωρίζεται ευρέως, πολλοί γονείς και παροχείς φροντίδας έχουν αναπτύξει τα δικά τους προγράμματα. Με τα χρόνια ορισμένα από αυτά τα προγράμματα χρησιμοποιούνται πιο ευρέως.

Εκπαιδευτικά προγράμματα

Σε όλη την Ευρώπη, τα εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά με Αυτισμό ποικίλουν σημαντικά από χώρα σε χώρα. Όμως έχουν αναπτυχθεί μια σειρά από αναγνωρισμένα προγράμματα. Αυτά τα προγράμματα έχουν επιδείξει κάποια επιτυχία στη βελτίωση της λειτουργικότητας των παιδιών με Αυτισμό. Ωστόσο, λείπουν ακόμα εκείνες οι αναλυτικές μελέτες που θα επέτρεπαν να διατυπωθεί μια πλήρης σύσταση υπέρ κάποιου συγκεκριμένου προγράμματος και των στρατηγικών του.

Εάν δεν είστε σίγουροι ποιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα να διαλέξετε για το παιδί σας, η τοπική ομάδα υποστήριξης ή ο γιατρός σας θα μπορέσουν να σας δώσουν πληροφορίες για τους ειδικούς, τα σχολεία και τις εγκαταστάσεις εκπαίδευσης και φροντίδας στην περιοχή σας.

Διαχείριση συμπεριφοράς

Η εκπαίδευση συμπεριφοράς και η χρήση συνεκτικών κανόνων για τη διαχείριση ενός παιδιού με Αυτισμό είναι κομβικά για τη θεραπευτική αντιμετώπιση. Αυτά τα προγράμματα χρησιμοποιούν μια ποικιλία διδακτικών μεθόδων, ενισχύουν τις αρμόζουσες συμπεριφορές και τροποποιούν τις βασικές προβληματικές συμπεριφορές. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η διαχείριση συμπεριφοράς θα πρέπει να συμπληρώνεται με τη δομημένη διδασκαλία δεξιοτήτων, έτσι ώστε να διευκολύνεται η κατάκτηση των γλωσσικών, επικοινωνιακών, κοινωνικών και άλλων συμπεριφορικών δεξιοτήτων. Τα αποτελεσματικά προγράμματα διαχείρισης της συμπεριφοράς περιλαμβάνουν:

• Ένταξη των παιδιών με Αυτισμό σε κανονικά περιβάλλοντα φροντίδας ή σε σχολικές τάξεις, έτσι ώστε τα άλλα παιδιά να λειτουργούν ως πρότυπα.
• Εκπαίδευση όλων των ανθρώπων που έχουν επαφή με το αυτιστικό παιδί για να εξασφαλιστεί μια συνεκτική προσέγγιση στην συμπεριφορικά εργασία που γίνεται με το παιδί.
• Γενίκευση των κοινωνικών δεξιοτήτων που έχουν διδαχθεί σε όλες τις περιστάσεις και τα περιβάλλοντα.

Πρόγραμμα θεραπευτικής αντιμετώπισης Αυτισμού

Αν και υπάρχουν πολλές μη ιατρικές θεραπείες που είναι διαθέσιμες για παιδιά με Αυτισμό, μόνο μία από αυτές έχει τεκμηριωμένη επιστημονική έρευνα που καταδεικνύει τις σημαντικές βελτιώσεις που μπορούν να επιτευχθούν με αυτήν.

Η Πρώιμη Συμπεριφορική Παρέμβαση αντλεί από 50 χρόνια εμπειρίας στον τομέα της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης Συμπεριφοράς ή ΕΑΣ. Το πρόγραμμα Lovaas Home, ένα καλά μελετημένο συμπεριφορικό πρόγραμμα που εξελίχθηκε στο πανεπιστήμιο UCLA στο Λος Άντζελες, είναι ένας κλάδος της ΕΑΣ, με τα ακόλουθα βασικά χαρακτηριστικά:

• Ο πρωτεύον σκοπός του αποσκοπεί να διδάξει στα παιδιά πώς να μαθαίνουν
• Το αναλυτικό πρόγραμμα καλύπτει όλους τους τομείς της μάθησης: γλώσσα, παιχνίδι, σχολικές, διανοητικές, κοινωνικές δεξιότητες και δεξιότητες αυτοεξυπηρέτησης
• Οι συμπεριφορικές τεχνικές συστηματικής εκμάθησης αναλύονται σε μικρά βήματα που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση επόμενων βημάτων
• Τα παιδιά δέχονται εξατομικευμένη διδασκαλία
• Η διδασκαλία έχει έντονα προσωπικό χαρακτήρα και την παρέχει μια ομάδα διδασκόντων που τους επιβλέπουν ειδικοί ή έχουν δεχτεί ειδική εκπαίδευση

Θεραπείες λειτουργικών και επικοινωνιακών δεξιοτήτων

Επειδή τα παιδιά με Αυτισμό έχουν ελλείμματα στις λειτουργικές και επικοινωνιακές δεξιότητες, οι λογοθεραπείες, οι εργοθεραπείες και οι φυσιοθεραπείες θα πρέπει να ενσωματώνονται στο συνολικό πρόγραμμα θεραπευτικής αντιμετώπισης. Οι εργοθεραπείες και οι φυσιοθεραπείες χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων στις δεξιότητες σωματικού συντονισμού και κίνησης, ενώ η λογοθεραπεία επικεντρώνει στην εστίαση της στις επικοινωνιακές δεξιότητες του παιδιού.

Οικογενειακή θεραπεία και εμπλοκή

Οι γονείς και τα άλλα μέλη της οικογένειας παίζουν οργανικό ρόλο στην επιτυχία της διαδικασίας θεραπευτικής αντιμετώπισης. Το να εμπλέκονται οι γονείς, οι παροχείς φροντίδας και τα αδέλφια σε προγράμματα ολοκληρωτικής αφοσίωσης θα χτίσει τα θεμέλια για ένα πιο επιτυχές αποτέλεσμα για όλη την οικογένεια. Τα οφέλη από μια τέτοια προσέγγιση στη θεραπευτική αντιμετώπιση είναι:

• Ενίσχυση της οικογένειας να υποστηρίξει το παιδί της ή τον/ την αδελφό μέσα από την οικογενειακή εκπαίδευση
• Αυξημένη ικανότητα του γονέα να συνεχίσει να διδάσκει το παιδί του στο σπίτι
• Βελτιωμένη συμμόρφωση με τις θεραπευτικές πρακτικές μέσα από την εκπαίδευση των γονέων και της οικογένειας
• Μείωση του stress στο σπίτι

Ψυχοθεραπεία

Τα παιδιά με Αυτισμό διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο ψυχιατρικών συμπτωμάτων και διαταραχών συμπεριφοράς που σχετίζονται με τον Αυτισμό. Οι πιο κοινές διαταραχές σε παιδιά με Αυτισμό είναι: διαταραχές της διάθεσης, άγχος, διαταραχή υπερκινητικότητας και ελαττωματικής προσοχής και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Εξάλλου, περιστασιακές διαταραχές του ύπνου, επιθετικότητα και αυτοτραυματισμοί παρατηρούνται σε παιδιά με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος. Σε σοβαρές περιπτώσεις επιθετικότητας ή συμπεριφοράς αυτοτραυματισμών τα παιδιά μπορεί να χρειάζονται να δεχτούν φροντίδα εκτός σπιτιού και να φέρουν προστατευτική ενδυμασία.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση αυτών των διαταραχών χρειάζεται ψυχοθεραπεία, όμως συχνά χρησιμοποιείται και φαρμακευτική αγωγή για να αντιμετωπιστούν τα συνοδά συμπτώματα. Αυτά τα προγράμματα θεραπείας χορηγούνται με ιατρική συνταγή και επιβλέπονται από επαγγελματίες παροχής υπηρεσιών υγείας. Τα σχετικά ψυχολογικά προβλήματα και οι διαταραχές αποτελούν ένα επιπλέον βάρος για το παιδί και την οικογένεια. Είναι επομένως σημαντικό οι γονείς και οι παροχείς φροντίδας να εμπλακούν στις αποφάσεις για τη θεραπευτική αντιμετώπιση και να αισθάνονται ότι όλες οι ερωτήσεις και οι ανησυχίες τους έχουν απαντηθεί.

Ιατρικές και φαρμακολογικές θεραπείες

Η ιατρική ή φαρμακολογική θεραπευτική αντιμετώπιση τείνει να επικεντρώνει σε συγκεκριμένα συμπτώματα του Αυτισμού. Με το να χορηγούν συνταγές για φάρμακα οι γιατροί επιδιώκουν να:

• Περιορίσουν τα βασικά συμπτώματα των διαταραχών αυτιστικού φάσματος
• Προλάβουν επιβλαβείς συμπεριφορές όπως η επιθετικότητα προς άλλους και οι αυτοτραυματισμοί
• Διευκολύνουν και να βελτιώσουν την πρόσβαση σε εκπαιδευτικές ή άλλες θεραπείες με σκοπό να φέρουν το παιδί σε μια φυσιολογική σχολική τάξη εάν αυτό είναι δυνατό
• Μεγιστοποιήσουν τα ευεργετικά αποτελέσματα των μη ιατρικών παρεμβάσεων
• Βελτιώσουν την ποιότητα ζωής για το παιδί, την οικογένεια και το περιβάλλον τους

Ο Αυτισμός έχει περίπλοκες και πολύπλευρες εκφράσεις και διαφορετικά παιδιά έχουν διαφορετικά συμπτώματα. Επομένως, κανένα φάρμακο δεν θα ευεργετήσει τους πάντες και καθώς πολλά παιδιά έχουν περισσότερα από ένα συμπτώματα ή περίπλοκα συμπτώματα, περισσότερα από ένα φάρμακα μπορεί να πρέπει να χορηγηθούν.

Όταν ο γιατρός σας γράψει μια συνταγή για φάρμακα, είναι σημαντικό αυτό να γίνεται στο πλαίσιο ενός συνολικού προγράμματος θεραπευτικής αντιμετώπισης για το παιδί σας. Το πρόγραμμα θεραπευτικής αντιμετώπισης για τις εκπαιδευτικές, συμπεριφορικές, λειτουργικές και επικοινωνιακές δεξιότητες του παιδιού σας θα πρέπει να γίνει αντικείμενο λεπτομερούς συζήτησης και θα πρέπει να κατανοήσετε πλήρως τα ευεργετήματα και τις πιθανές παρενέργειες των φαρμάκων για τα οποία σας δόθηκε συνταγή, πριν πάρετε κάποια απόφαση να αρχίσει το παιδί σας φαρμακευτική αγωγή. Για να αντιμετωπιστούν τα διαφορετικά συμπτώματα του Αυτισμού, ένας αριθμός φαρμάκων διαφορετικών ειδών μπορούν να χορηγηθούν.

Τα φαρμακευτικά σκευάσματα που χορηγούνται για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων του Αυτισμού είναι: SSRI (εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης), αντικαταθλιπτικά, λίθιο, σταθεροποιητές διάθεσης, αντιψυχωσικά, αγχολυτικά ή φάρμακα που αντιμετωπίζουν το άγχος καθώς και ορισμένες νεώτερες δραστικές ουσίες από άλλες κατηγορίες φαρμάκων. Ο γιατρός σας θα μπορέσει να σας συμβουλεύσει ως προς την πιο ευεργετική φαρμακευτική αγωγή για το παιδί σας και θα δουλέψει μαζί σας για να προσαρμόσετε τη δοσολογία στις ανάγκες του παιδιού σας.

http://www.psychiatry24x7.gr/

ΑΥΤΙΣΜΟΣ

Ο Αυτισμός είναι μία ασθένεια η οποία γίνεται ολοένα και πιο αναγνωρίσιμη στην σημερινή κοινωνία, μετά την ανακάλυψη και κατηγοριοποίηση από τον αμερικανό γιατρό Κάννερ και τον αυστριακό Άσπεργκερ πριν περίπου 60 χρόνια και σχετίζεται άμεσα με την νευροαναπτυξιακή εξέλιξη του παιδιού που είναι η προοδευτική κατάκτηση δεξιοτήτων σε όλους τους τομείς,αντανακλώντας έτσι την ακεραιότητα  και ωρίμανση του Νευρικού Συστήματος.
Η έναρξη γίνεται στην πρώιμη παιδική ηλικία όπως αναφέρουν τα κριτήρια Αυτισμού (DMS-IV,1994) προ των 3 ετών και όπως αναφέρεται, σε ειδικές μελέτες του Παν/μιου του Γέιλ, μπορεί να παρατηρηθεί με ειδικά όργανα από την ηλικία των 4 μηνών. Οι περισσότεροι όμως γονείς αντιλαμβάνονται τα αυτιστικά χαρακτηριστικά περίπου στους 18 μήνες. Αυτό γίνεται γιατί περίπου σε εκείνη την ηλικία το παιδί αναμένεται να έχει κατακτήσει συγκεκριμένα ορόσημα όπως στην ομιλία και στην συμπεριφορά, που στον Αυτισμό είναι διαταραγμένα ή παρατηρείται παλινδρόμηση,δηλαδή απώλεια ικανοτήτων που είχε αποκτήσει το παιδί και αυτό είναι ένα γεγονός που δικαίως τρομοκρατεί τον γονέα,ο οποίος δεν φταίει σε τίποτα και συνήθως αναπτύσσει ενοχές και τύψεις.
Παρατηρείται όμως σημαντική καθυστέρηση στην διάγνωση.Έρευνα διαπίστωσε ότι μόνο το 50% διαγιγνώσκεται εως στην ηλικία των 5 ετών αν και 93%των γονέων είχαν παρατηρήσει συμπτώματα από τα 3έτη.

Η Συχνότητα Αυτισμού-ΔΑΔ θεωρείται ότι έχει αυξηθεί,ίσως λόγω καλύτερης διάγνωσης, στο 1 στα 166 παιδιά (Filipek2000,Wιng2002,Prior2003)κι είναι 4 φορές πιο συχνό στους άρρενες. Τα αδέρφια αυτιστικών παιδιών,έχουν 4-10% αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης ΔΑΔ-Αυτισμού. Η αιτιολογία του θεωρείται κατά πάσα πιθανότητα πολυπαραγοντική και ακόμα διενεργούνται έρευνες σε παγκόσμια κλίμακα. Οι Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές(ΔΑΔ)-εκ των οποίων ο Αυτισμός είναι η πιο εξέχουσα περιλαμβάνονουν ποικιλία καταστάσεων όπως την Child Disintigrative Disorder-Heller disease, Landau-Kleffner Syndrome, Σύνδρομο Ρετ κα. Παρατηρούνται ιδιαίτερα ποιοτικές διαταραχές των αναπτυξιακών οροσήμων, δηλαδή διαταραχές στους τομείς ανάπτυξης των παιδιών όπως κίνηση,λόγος-ομιλία- κατανόηση, κοινωνικότητα, συμπεριφορά.
Πολλές φορές λέμε ότι ο Αυτισμός είναι μια Κοινωνική αναπηρία-δυσκολία και συγκεκριμένα εμφανίζει συμπτώματα που αφορούν την αμφίδρομη κοινωνικότητα- επικοινωνία,με το παιδί να μην συμμετέχει σε κοινωνικές συμπεριφορές ή συνήθειες που αρχίζουν λίγο μετά την γέννηση ακόμα,όπως το χαμόγελο στους γονείς.  

Όταν λέμε χαμόγελο, δεν εννοούμε απλά ένα χαμόγελο που μπορεί να εμφανίσει το παιδί τυχαία,αλλά χαμόγελο που παρατηρείται όταν αλληλοεπιδρούμε με το παιδί,όταν του μιλούμε,όταν μας νιώθει δίπλα του,ένα χαμόγελο δηλαδή με νόημα! Άλλες διαταραχές της κοινωνικότητας και κοινωνικής επικοινωνίας μπορεί να είναι καταστάσεις όπου το παιδί δεν θέλει,σταθερά και συνεχόμενα, να το αγκαλιάζουν,να το χαϊδεύουν, να το αγγίζουν και γενικότερα να αντιδρά σε οποιαδήποτε προσπάθεια να το προσεγγίσεις με τρυφερότητα.

Το παιδί μπορεί να παρουσιάζει επίσης  περιορισμένες,  επαναληπτικές, στερεοτυπικές συμπεριφορές, ενδιαφέροντα ή δραστηριότητα, όπως να κινείται μπρος-πίσω ρυθμικά, να χτυπά αντικείμενα σταθερά ή να ασχολείται μόνο με συγκεκριμένα πράγματα ή αντικείμενα,με όλα τα άλλα πράγματα ή καταστάσεις να του είναι πρακτικά αδιάφορα. Στο ίδιο πνεύμα,μπορεί να επιδεικνύει ασυνήθιστο ενδιαφέρον για πράγματα που για άλλους είναι αδιάφορα και δεν έχουν σχέση με την ροή των κοινωνικών πραγμάτων. Αυτό γίνεται πολλές φορές σε προσπάθεια αυτο-απάλυνσης της πίεσης που αισθάνονται τα ίδια τα παιδιά από την ίδια την κατάσταση και την αδυναμία επικοινωνίας. Φαίνεται δηλαδή λες και το παιδί να ανήκει στον Κόσμο του.

 
Αυτό σημαίνει ακριβώς και η λέξη «Αυτισμός»,που περιγράφει το κλείσιμο στον εαυτό του. Το παιδί μπορεί να μην αντιδρά σε οδηγίες του τύπου «κοίτα το φως» ή και να φαίνεται να μην ακούει πραγματικά σε αυτό που του λες. Σε μεγαλύτερες ηλικίες και ανάλογα με το επίπεδο του παιδιού η στερεοτυπία αναφορικά με κάποια ενδιαφέροντα μπορεί να εξειδικεύεται όπως να ξέρει τα πάντα πχ για τα τρένα- τύπους,δρομολόγια, ή για τα αυτοκίνητα ενώ μπορεί να αφορά και ασυνήθιστα αντικείμενα ή καταστάσεις όπως πχ να ξέρει τα πάντα σχετικά με τα κλιματιστικά! Το 50% των παιδιών δεν έχουν προφορικό λόγο με διάφορες διαβαθμίσεις, και είναι ένας από τους τομείς που απασχολεί σοβαρά τους γονείς. Συνήθως ο λόγος αρχικά είναι φτωχός ή δεν παρατηρείται καθόλου. Στην συνέχεια τα παιδιά παρουσιάζουν απώλεια του λόγου που είχαν άλλα λιγότερο ή περισσότερο ενώ αναπτύσσουν πολλά από αυτά δικό τους λόγο. Στα πλαίσια αυτά ήθελα να αναφέρω ότι είναι λάθος ότι τα παιδιά αυτά δεν μιλούν. Τα περισσότερα παιδιά έχουν δικό τους λόγο-επικοινωνία,δηλαδή αναπτύσσουν δικές τους λέξεις και νοήματα με τα οποία προσπαθούν να επικοινωνήσουν,δηλαδή σαν να έχουν την δική τους γλώσσα. Όταν τα παιδιά δεν γίνονται αντιληπτά σε αυτό που θέλουν να πουν τότε δημιουργείται εκνευρισμός και αγανάκτηση εκ μέρους των παιδιών ακριβώς γιατί δεν τα καταλαβαίνουμε. Το 75%παρουσιάζει Πνευματική Καθυστέρηση ανκαι 10% παρουσιάζει εξαιρετικές ικανότητες. Όπως αναφέρει ο Καθηγητής του Γέιλ,Δρ Βόλκμαρ, η πνευματική καθυστέρηση δεν φαίνεται να είναι ενγενής στον Αυτισμό,δηλαδή ότι, η πλειοψηφία των παιδιών δεν έχουν αρχικά πνευματική υστέρηση αλλά ότι είναι επίκτητο γεγονός. Πιο αναλυτικά, τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να απορροφούν πληροφορίες, αλλά λόγω της ιδιομορφίας της ασθένειας, οι πληροφορίες δεν προσλαμβάνονται από το παιδί, εκτός και αν αυτές δοθούν με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να να γίνουν αντιληπτές από το παιδί. Γιαυτό και νεότερες μεθόδοι αντιμετώπισης όπως η Εφαρμοσμένη Συμπεριφορική Ανάλυση αλλά και η Αισθητηριακή Ολοκλήρωση στοχεύουν στην διοχέτευση πληροφοριών με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να τις απορροφά το παιδί και να μειώνεται η πιθανότητα ανάπτυξης πνευματικής υστέρησης. Είναι αποδεδειγμένο ότι η έγκαιρη παρέμβαση από μικρές ηλικίες όπως 15 μηνών και άνω, έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση των νοητικών ικανοτήτων των παιδιών. Επιπλέον μια μερίδα παιδιών έχουν εξαιρετικές ικανότητες, με δείκτη νοημοσύνης πολύ ανώτερο του μέσου όρου αλλά συνδυασμένο με κοινωνική δυσκολία αλληλεπίδρασης σε διάφορους τομείς. Αν και θωρείται διφορούμενο ακόμα, το Σύνδρομο Άσπεργκερ ή «των μικρών Καθηγητών»όπως το ονομάζουν άλλοι, ανήκει στο φάσμα του Αυτισμού με αδυναμία αντίληψης των κοινωνικών δομών και αλληλεπιδράσεων. Ως αποτέλεσμα, η παραμικρή κοινωνική αλληλεπίδραση σε τέτοια παιδιά , πρέπει να μαθαίνεται από την αρχή, να μην θεωρείται δεδομένη και να επεξηγείται πάρα πολύ καλά και λεπτομερώς. Αυτό ισχύει για απλά πράγματα όπως το πώς να χαιρετάμε κάποιον ως πιο πολύπλοκα πχ για τους εφήβους, του πώς να γνωρίζουμε και να προσεγγίζουμε άτομα του αντίθετου φύλου. Καμία κοινωνική αλληλεπίδραση τονίζουμε, δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη και απαιτεί πολύ υπομονή από γονείς,ειδικούς και παιδιά, για να γίνουν οι διαδικασίες αντιληπτές. Επίσης 25%των παιδιών με Αυτισμό παρουσιάζουν Επιληψία και πάνω από το 50% παρουσιάζει διαταραχές στο εγκεφαλογράφημα και οι σπασμοί είναι ένα από τα κύρια και σοβαρά προβλήματα που παρουσιάζονται και απασχολούν τους γονείς. Επιπλέον μπορεί να παρατηρείται σε άλλοτε άλλο βαθμό,τρομερή υπερκινητικότητα, αντικοινωνική συμπεριφορά ακόμα και επιθετικότητα ενώ όταν νευριάζει να είναι αδύνατη οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί του. Μπορεί όμως να μιμείται πάρα πολλές ψυχιατρικές καταστάσεις, οι οποίες μπορεί επιπλέον να συνυπάρχουν με τις ΔΑΔ- Αυτισμό. Συννοσηρότητα μπορεί να παρατηρείται με μια ποικιλία διαταραχών όπως Σύνδρομο Τουρέτ,διπολική διαταραχή,ψυχαναγκαστική διαταραχή αλλά μπορεί να παρατηρείται και σε καταστάσεις όπως οζώδης σκλήρυνση, Σύνδρομο Down,συγγενή ερυθρά,Σύνδρομο Ρετ, Σύνδ.Εύθραστου Χ κα, για τις οποίες απαιτείται ειδική διαγνωστική διαδικασία.
Οι Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές πρέπει να διαχωρίζονται από την γενική αναπτυξιακή καθυστέρηση, συμπεριφορικά προβλήματα,  υπερκινητικότητα, διάσπαση-προσοχής, ψυχαναγκαστικές-νευρώσεις, μαθησιακές δυσκολίες, αναπτυξιακές διαταραχές κινητικότητας, λογοπαθολογίες, με τα οποία μπορεί να επικαλύπτεται και απαιτεί εξειδικεύμενο προσωπικό και κατάλληλα ψυχομετρικά εργαλεία,σε συνδυασμό με ποικίλες εξετάσεις όπως γενετικές, βιοχημικές κλπ για την αποτελεσματική διαφοροδιάγνωση. Πολλές φορές η εικόνα είναι άτυπη και γιαυτό η έγκαιρη διαφοροδιάγνωση των ΔΑΔ-Αυτισμού είναι αρκετά δύσκολη και γίνεται με ειδικά διαγνωστικά εργαλεία όπωςADOS,CARSκλπ για τα οποία απαιτείται ειδική εκπαίδευση τόσο για την διενέργειά τους όσο και για την ερμηνεία τους. Για πρωτοβάθμια πληθυσμιακή ανίχνευση ειδικά σε μικρές ηλικίες,υπάρχουν ελάχιστα εργαλεία όπως το M-CHAT,που έχει υψηλή ειδικότητα αλλά και ευαισθησία(Robins2001,Wong2004) όπως και το AQ Child για ηλικίες 4-11 ετών και το τεστ CAST για πρωτοβάθμια διαφοροδιάγνωση για Σύνδρομο Asperger, του Παν/μίου του Cambridge-Ηνωμένου Βασιλείου (Prof. Simon Baron Cohen) και που και το Κέντρο Αναπτυξιακής και Κοινωνικής Παιδιατρικής Κύπρου κατέχει τα πνευματικά δικαιώματα της Ελληνικής μετάφρασης με την ευγενή άδεια των συγγραφέων του.
Η παρέμβαση σε παιδιά που ανιχνεύονται ή διαγιγνώσκονται με ΔΑΔ-Αυτισμό, είναι κατά κύριο λόγο εκπαιδευτική όπως με προγράμματα του τύπου Συμπεριφορικής Εφαρμοσμένης Ανάλυσης-ΑΒΑ και με συνοδό φαρμακευτική θεραπεία εφόσον αυτή απαιτείται μετά την γνωμοδότηση αρμόδιου ιατρού και ειδικότερα παιδοψυχίατρου.
Υπάρχουν άπειρες θεραπείες,βασισμένες σε διάφορες ανυπόστατες θεωρίες, όπως δίαιτες, μαγνήτες κλπ που μόνο αποτέλεσμα έχουν την ταλαιπωρία των γονέων και των παιδιών. Για την αντιμετώπιση των παιδιών απαιτείται συνδυασμένη προσπάθεια πολλών ειδικών και άμεση ανάμειξη των γονέων αλλά και υποστηρικτικός κύκλος φίλων και κοινωνίας όπως και ειδικό εκπαιδευτικό πλαίσιο. Τονίζουμε ότι λόγω της ιδιαιτερότητας της κατάστασης, τα περισσότερα εκπαιδευτικά πλαίσια δεν είναι κατάλληλα για τα αυτιστικά παιδιά,καθώς είναι προσανατολισμένα για παιδιά με γενική/σφαιρική πνευματική καθυστέρηση. Αντίθετα στα παιδιά με αυτισμό δεν πρέπει να δίνονται ακατάσχετα πληροφορίες και γνώσεις αλλά να γίνεται προσεκτική και στοχευμένη εκμάθηση με τρόπο που να γίνεται αποδεκτός από το παιδί.

 ΠΗΓΗ: http://o-m-a-d-a.blogspot.com/2010/01/blog-post_13.html