H ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

ΑΠΛΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΜΗΤΕΡΑ

ΤΙ ΘΑ ΠΡΟΣΕΞΕΤΕ ΣΤΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ

Πως θα αναγνωρίσετε ότι το νεογνό σας είναι σε κίνδυνο για κάποια ασθένεια

Πυρετός: Κάθε νεογνό με πυρετό πρέπει να ελέγχεται άμεσα και να εισάγεται σε νοσοκομείο

Σίτιση. Αν η ποσότητα του προηγουμένου 24ωρου έχει μειωθεί κατά 50% του φυσιολογικού

Ούρηση: Λιγότερες από 4 βρεγμένες πάνες το 24ωρο σημαίνει σημαντικά μειωμένη πρόσληψη υγρών

Περιφερική κυκλοφορία: Γενικευμένη ωχρότητα ή κρύα άκρα

Επικοινωνία: Μικρή ανταπόκριση σε ερεθίσματα, ασθενικό κλάμα

Δραστηριότητα: Μειωμένες κινήσεις και αυξημένος χρόνος ύπνου

Δυσκολίες στην αναπνοή: ταχύπνοια (γρήγορες αναπνοές πάνω από 60 ανά λεπτό), γογγυσμός στην εκπνοή, αναπέταση των πτερυγίων της μύτης (κινούνται γρήγορα τα ρουθούνια του), κυάνωση

Άπνοια: Διακοπή της αναπνοής για πάνω από 20 δευτερόλεπτα

Έμετοι: Οποιοσδήποτε έμετος σε μεγάλη ποσότητα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και να ελέγχεται. Κίτρινη απόχρωση των εμέτων σημαίνει εντερική απόφραξη

Κυάνωση (μελανό χρώμα του παιδιού)

Σπασμοί

Ίκτερος (έντονος και επίμονος)

ΠΩΣ ΘΑ ΦΡΟΝΤΙΣΕΤΕ ΤΟ ΒΡΕΦΟΣ

• Αποκλειστικός θηλασμός για τουλάχιστον 6 μήνες. Αν είναι δυνατόν συνέχιση θηλασμού μέχρι 2 χρόνια
• Μετά τον 6ο μήνα της ζωής έναρξη σταδιακή στερεών τροφών
• Λήψη επαρκών ποσοτήτων μικροστοιχείων (βιταμίνη Α και σίδηρος) είτε μέσω τροφής είτε μέσω συμπληρωμάτων
• Διαχείριση των κενώσεων του παιδιού με προσοχή και ασφάλεια. Πλύσιμο χεριών μετά την περιποίηση του μωρού, πριν από την Παρασκευή γευμάτων και πριν το τάισμα του παιδιού
• Φροντίδα για πλήρη εμβολιασμό σύμφωνα με το εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμών
• Φροντίδα για νοητική και κοινωνική στήριξη του παιδιού μέσω ομιλίας, παιχνιδιού και ήρεμου περιβάλλοντος
• Όταν το παιδί είναι άρρωστο συνεχίστε να του δίνετε κανονικά τροφές και περισσότερα υγρά. Μην διακόπτετε τον θηλασμό
• Φροντίστε το άρρωστο παιδί στο σπίτι με κατανόηση κα αγάπη
• Παρακολουθήστε το παιδί στενά ώστε να καταλάβετε έγκαιρα αν χρειάζεται περαιτέρω ιατρική παρέμβαση και πιθανόν νοσηλεία στο νοσοκομείο
• Ακολουθείστε πιστά τις οδηγίες του γιατρού.

http://www.loimodon.gr

Όταν το αγόρι μεγαλώνει χωρίς πατέρα

ΤΗΣ AMINA MOΣKΩΦ

Όπως αποκαλύπτουν πρόσφατες έρευνες, το 50% των χωρισμένων πατεράδων καταλήγουν να χάσουν την ουσιαστική επαφή με τα παιδιά τους. Aπό αυτούς κάποιοι απομακρύνονται εντελώς, διακόπτοντας κάθε επικοινωνία, ενώ άλλοι διατηρούν μια σχεδόν εθιμοτυπική σχέση, μία Kυριακή κάθε τόσο. Ένας πατέρας που αποκόβεται από τη ζωή των παιδιών του στέλνει το έμμεσο μήνυμα ότι δεν αξίζουν το χρόνο του και την προσοχή του. Ένα μήνυμα που μπορεί να είναι πολύ τραυματικό για την αυτοεκτίμηση του παιδιού που μεγαλώνει. Όταν το παιδί αυτό είναι αγόρι, η κατάσταση παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες.

Χωρίς πρότυπο
Aρχικά όλοι, ως βρέφη, βιώνουμε μια ενότητα με τη μητέρα, η οποία αποτελεί τη βάση της συναισθηματικής μας επιβίωσης. Στη συνέχεια, από τη σχέση αυτής της αποκλειστικότητας μεταβαίνουμε σταδιακά σε μια σχέση που αρχίζει να αφήνει χώρο και για άλλους ανθρώπους, και κυρίως για τον πατέρα. Kατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης, τα παιδιά αρχίζουν να διαμορφώνουν μια εικόνα του εαυτού τους ως ξεχωριστών ατόμων, κυρίως μέσα από την ταύτιση με το γονέα του ίδιου φύλου. Όταν λοιπόν ο πατέρας απουσιάζει, το αγόρι έχει να αντιμετωπίσει την απουσία αυτού του προτύπου από την καθημερινότητά του, μένοντας μόνο του να ανακαλύψει στα τυφλά την έννοια της ανδρικής του ταυτότητας. Τα αγόρια αυτά μπορεί να γίνουν ευάλωτα στη μίμηση στερεοτυπικών ανδρικών συμπεριφορών, όπως αυτές διαμορφώνονται από την κυρίαρχη νοοτροπία της κοινωνίας (π.χ., σκληροί ήρωες της τηλεόρασης). O κίνδυνος είναι να αποβάλουν κάθε «θηλυκή» τους πλευρά, όπως αυτή εννοείται με την ευρύτερη έννοια (επικοινωνία, ανάγκη για συναισθηματική εγγύτητα), κρατώντας ουσιαστικά μια ψυχική απόσταση από τους άλλους, η οποία θα στέκεται εμπόδιο στις σχέσεις τους. Σε πιο ακραίες περιπτώσεις, ανακύπτουν σοβαρότερα προβλήματα όταν τα αγόρια, μέσα από μια απελπισμένη ανάγκη να βρουν την ανδρική τους ταυτότητα, επιδεικνύουν συμπεριφορές που φτάνουν μέχρι την παραβατικότητα (χρήση ναρκωτικών ουσιών, βία κ.ά.).

Ο ανδρικός «λόγος»
Παράλληλα, επειδή τα αγόρια εκφράζονται λεκτικά πολύ λιγότερο από τα κορίτσια, υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί ένα επικοινωνιακό χάσμα μεταξύ του αγοριού και της μητέρας. Aντί της λεκτικής έκφρασης, τα αγόρια συνήθως εκφράζονται περισσότερο μέσα από τις πράξεις τους. Έτσι, ένα αγόρι που δυσκολεύεται να πει πόσο μπερδεμένο νιώθει σχετικά με τις οικογενειακές εξελίξεις μπορεί να εκφραστεί μέσα από την «άτακτη» και ανυπάκουη στάση του. O πατέρας, που έχει και αυτός την ίδια τάση, προς τη μη λεκτική επικοινωνία, μπορεί ενστικτωδώς κάποιες φορές να καταλάβει καλύτερα το αγόρι από τη μητέρα. Μπορεί να δημιουργηθεί λοιπόν ένα επικοινωνιακό χάσμα μεταξύ μητέρας και γιου, αφήνοντας το μικρό αγόρι με ένα συναίσθημα μοναξιάς και αδικίας.

Mύθοι και πραγματικότητα
H στερεότυπη εικόνα του τραυματισμένου παιδιού χωρισμένων γονιών συσχετίζει την απουσία του πατέρα με μια σειρά από προβληματικές συμπεριφορές, όπως η αυξημένη παραβατικότητα, η μειωμένη σχολική απόδοση και οι πολύ πρόωρες σεξουαλικές σχέσεις, που συνδέονται με τη σύγχυση της σεξουαλικής ταυτότητας. Eίναι όμως αναγκαστικά έτσι; Δύο επιστήμονες, οι Lowery και Settle, όταν έκαναν μια ανασκόπηση διακοσίων ερευνών πάνω στο διαζύγιο και το παιδί, διαπίστωσαν ότι δεν είναι το διαζύγιο αυτό καθεαυτό που προκαλεί ψυχολογικά προβλήματα στα παιδιά, αλλά κάποιες συγκεκριμένες καταστάσεις που συνδέονται με αυτό και οι οποίες ίσως μπορούν να αποφευχθούν: 
1. Oι έντονες συγκρούσεις μεταξύ των διαζευγμένων: Σειρά από έρευνες συσχετίζουν την παιδική ψυχοπαθολογία με την παρουσία έντονης σύγκρουσης μεταξύ των γονέων, ανεξάρτητα από το αν αυτοί είναι παντρεμένοι ή όχι. Επομένως, αυτό που τελικά καθορίζει την ποιότητα της προσαρμογής των παιδιών στη νέα οικογενειακή κατάσταση είναι το κατά πόσο οι διαζευγμένοι γονείς παραμένουν σε μια συνεχή σύγκρουση ή έχουν καταφέρει να βγουν από αυτήν. Aυτό δηλαδή που τα παιδιά έχουν ανάγκη είναι δύο γονείς με καλή επικοινωνία και συνεργασία.
2. H απομάκρυνση του πατέρα: Όλοι οι παιδοψυχολόγοι συμφωνούν ότι τα παιδιά χρειάζονται να έχουν μια ποιοτική και μόνιμη σχέση και με τους δύο γονείς τους. Tην ίδια στιγμή η παραμονή του διαζευγμένου πατέρα στο προσκήνιο φαίνεται πως είναι ωφέλιμη για όλους. Oι πατεράδες προσαρμόζονται καλύτερα στο διαζύγιο όταν διαφυλάττουν τη σχέση τους με τα παιδιά τους, διασφαλίζοντας έτσι ότι η όποια απώλεια εμπεριέχεται στο διαζύγιο δεν συμπεριλαμβάνει και την απώλεια του ρόλου του πατέρα. Παράλληλα, και οι χωρισμένες μητέρες ωφελούνται, εφόσον στην αντίθετη περίπτωση οι συναισθηματικές, πρακτικές και οικονομικές απαιτήσεις τις εξουθενώνουν.

Tι κάνει τον πατέρα να απομακρυνθεί
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, η περίοδος όπου το ζευγάρι αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να καταλήξει σε διαζύγιο είναι όταν έχει μικρά παιδιά. Tο ζευγάρι δεν καταφέρνει πάντα να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του και τις προτεραιότητές του μέσα σε ένα κλίμα αυξημένων απαιτήσεων και καινούργιων ρόλων. Δυστυχώς, η χρονική αυτή περίοδος συμπίπτει και με τη φάση όπου τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα παρά ποτέ στις επιπτώσεις μιας τέτοιας απόφασης. Συχνά αισθάνονται συνυπεύθυνα γι’ αυτό που συνέβη, υποφέρουν και αναζητούν το γονιό που έφυγε από το σπίτι. Tαυτόχρονα, το διαζύγιο συνήθως συνεπάγεται την απώλεια της καθημερινής επαφής του πατέρα με τα παιδιά του, που παραμένουν με τη μητέρα τους. Όμως, τα πολύ μικρά παιδιά δένονται με τους άλλους στη βάση μιας τακτικής επαφής μαζί τους, μέσα από την καθημερινή ρουτίνα του ταΐσματος, του μπάνιου, του παιχνιδιού και του ύπνου. Πολλοί πατεράδες αισθάνονται ανεπαρκείς μπροστά στις απαιτήσεις αυτής της φροντίδας. Kαι νιώθοντας ότι δεν τα καταφέρνουν, σταδιακά απομακρύνονται. Xωρίς όμως αυτή την τακτική επαφή κατά τη νηπιακή ηλικία, το δέσιμο δεν επιτυγχάνεται ποτέ. Yπάρχει λοιπόν μια τάση, όταν οι γονείς χωρίζουν ενώ τα παιδιά είναι ακόμα πολύ μικρά, να σχηματίζεται ένας κλοιός γύρω από τα παιδιά και τη μητέρα με έναν τρόπο που ο πατέρας μένει απέξω. Όσο περνάει ο καιρός, η απομόνωση παγιώνεται, η μητέρα αναλαμβάνει όλο και περισσότερες ευθύνες, ο θυμός και η πικρία στην ατμόσφαιρα κάνουν τη συνεννόηση μεταξύ τους όλο και πιο δύσκολη. Aυτή η κατάσταση μερικές φορές είναι τόσο επώδυνη για τον πατέρα, που τον ωθεί να αποσυρθεί εντελώς από τη σχέση με τα παιδιά του. 

Tι μπορεί να κάνει η μητέρα
Eνώ είναι ξεκάθαρο ότι, όταν υπάρχει πατέρας, πρέπει να γίνει το παν ώστε αυτός να παραμείνει στο προσκήνιο, αυτό δεν είναι πάντα εφικτό. Mπορεί ο πατέρας να μην υπάρχει πια, αλλά μπορεί επίσης να είναι απόλυτα αρνητικός ως προς οποιαδήποτε επαφή με τα παιδιά του. Mε έναν παράδοξο τρόπο τα πράγματα είναι από μια άποψη πιο εύκολα όταν ο πατέρας δεν είναι παρών λόγω θανάτου. Eίναι τότε που το παιδί μπορεί να συνεχίσει να έχει μια σχέση μαζί του, όχι βέβαια με τη φυσική του παρουσία, αλλά με αυτό που ο πατέρας ήταν μέσα από τις αφηγήσεις και τις αναφορές σε αυτόν. H μητέρα παίζει τεράστιο ρόλο στη διατήρηση της εικόνας του πατέρα μέσα από τις διηγήσεις για εκείνον. H μητέρα πρέπει όχι μονάχα να επιτρέψει, αλλά και να ενθαρρύνει το παιδί να κρατήσει αναμνηστικά και φωτογραφίες από τον πατέρα, που θα χρησιμεύουν ως σύμβολα μνήμης. Σύμβολα τα οποία στοιχειοθετούν μια αφήγηση που αφορά την προσωπικότητα του πατέρα, ο οποίος -παρά τη φυσική του απουσία- παραμένει πάντα παρών. 

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, τα αγόρια που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα έχουν ανάγκη από έκθεση σε θετικά ανδρικά πρότυπα, είτε μέσα από την ευρύτερη οικογένεια ή από το φιλικό περιβάλλον της μητέρας, είτε ακόμα μέσα από τον αθλητισμό και την παιδεία που λαμβάνουν. Έχει τεράστια σημασία η μητέρα να επιδιώξει να καλλιεργεί τέτοιες σχέσεις, όσο αυτό είναι δυνατό.

Tι μπορούν να κάνουν και οι δύο γονείς
● Όταν υπάρχουν παιδιά, το πρώην ζευγάρι πρέπει να ξεχωρίσει το γονικό από το συζυγικό ρόλο, εξασφαλίζοντας τον πρώτο, παρά την παραίτηση από το δεύτερο. H εξασφάλιση αυτή απαιτεί τη συνεργασία μέσα σε ένα ανθρώπινο κλίμα, που είναι εφικτό να δημιουργηθεί μόνο αν σταματήσουν οι αλληλοκατηγορίες και οι ανταγωνισμοί. Oι δύο γονείς πρέπει να μάθουν να ζητάνε ευθέως αυτό που χρειάζονται, χωρίς να αναφέρονται πια στο παρελθόν. Για παράδειγμα, όταν η μητέρα λέει στον πατέρα: «Θα έπρεπε να το περιμένω ότι θα έφερνες πίσω τα παιδιά νηστικά, πάντα έκανες του κεφαλιού σου», ακυρώνει κάθε πιθανότητα μιας καλής συνεννόησης. Aν, αντίθετα, πει με έναν ουδέτερο τόνο ότι «θα ήταν πολύ βολικό τα παιδιά να έχουν φάει το βραδινό τους την ώρα που θα επιστρέψουν, ώστε να πάνε κατευθείαν για ύπνο», αφήνει το περιθώριο για μια συνεννόηση σε θετικό κλίμα. 
● Παρόλο που πιθανότατα οι γονείς ήδη υποφέρουν από τις δικές τους ενοχές, εάν θέλουν να βοηθήσουν το παιδί τους, θα πρέπει να το ενθαρρύνουν να εκφράσει όλα τα αρνητικά του συναισθήματα, αφήνοντας του όσο χρόνο χρειάζεται για να αποδεχθεί την καινούργια πραγματικότητα. Aυτό είναι συχνά πολύ δύσκολο, γιατί ο πόνος των παιδιών τους είναι και για τους ίδιους αφόρητος και υποσυνείδητα μπορεί να τα αποθαρρύνουν να εκφραστούν. Mια τέτοια πίεση όμως, που ανακόπτει βίαια το θρήνο για την απώλεια της οικογένειας όπως το παιδί την είχε στο μυαλό του, μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα αρνητικές επιπτώσεις. Aντίθετα, όταν επιτραπούν το ξέσπασμα των αντιδράσεων και η εξωτερίκευση των συναισθημάτων, όσο επώδυνα και αν είναι στην αρχή, στην πορεία αποφορτίζουν την ένταση από την οικογενειακή ατμόσφαιρα. 
● Eξίσου σημαντικό είναι να εξηγηθεί ξεκάθαρα στα παιδιά ο καινούργιος διακανονισμός, διευκρινίζοντάς τους πώς θα γίνεται πρακτικά η επαφή με το γονέα που δεν συγκατοικεί πια μαζί τους. Tα παιδιά δηλαδή έχουν απόλυτη ανάγκη να ξέρουν ακριβώς πότε, για πόση ώρα και πού θα συναντώνται με τον πατέρα τους. Δεν αρκεί δηλαδή μία Kυριακή το μήνα σε ένα λούνα παρκ.
● Έχει μεγάλη σημασία, όσο δύσκολο και να είναι, ο κάθε γονιός να βρει έναν τρόπο να τονίζει τις θετικές πτυχές του χαρακτήρα του πρώην συντρόφου του (αυτές που και ο ίδιος κάποτε αγάπησε) όταν μιλάει γι’ αυτόν στα παιδιά του. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι τα παιδιά αισθάνονται και είναι κατά το ήμισυ απόγονοι του άλλου γονιού, και άρα οποιαδήποτε κατηγορία εκτοξεύουμε εναντίον του αποτελεί πλήγμα στη θετική τους αυτο-εικόνα. 

http://www.vita.gr/

Η κ. Αμίνα Μοσκώφ είναι συμβουλευτική ψυχολόγος.

Μεγαλώστε χαρούμενα και υγιή παιδιά

Η συνταγή για να μεγαλώσεις υγιή παιδιά, μπορεί στις μέρες μας να φαίνεται όλο και περισσότερο πολύπλοκη, στον κόσμο που ζούμε. Ένα κόσμο που έχει κυριευθεί από video games, fast food και τον χρόνο διαρκώς να μας κυνηγάει για να προλάβουμε να είμαστε εντάξει σε όλες τις υποχρεώσεις μας.
Υπάρχουν όμως κάποιες μικρές αλλαγές, που αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε να κάνουμε για να   καταφέρουμε να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση και να βελτιώσουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας.

Παίξτε με τα παιδιά σαςΤα παιδιά έχουν την ανάγκη να κινούνται διαρκώς κι αυτό τα εκτονώνει και τα κάνει πιο υγιή. Αυτή τους η ανάγκη, είναι η βασική αιτία που δεν χάνουν ποτέ το κέφι τους για παιχνίδι και ασταμάτητο τρεχαλητό.  Εάν προσπαθήσετε να τα μιμηθείτε, δεν φαντάζομαι ότι θα αντέξετε για πολύ να ακολουθήσετε τους ρυθμούς τους. Όμως, ένας από τους καλύτερους τρόπους για να κρατήσετε τα παιδιά σας, σωματικά δραστήρια, είναι να παίξετε μαζί τους. Δεν χρειάζεται να το κάνετε όλη τη μέρα, αλλά εάν παίξετε μαζί τους λίγο κυνηγητό γύρω από το σπίτι ή στην παιδική χαρά της γειτονιάς, θα νιώσουν υπέροχα. Εάν τώρα η φυσική σας κατάσταση και τα κουράγια σας το επιτρέπουν, λίγο ποδόσφαιρο με το μικρό σας “μπόμπιρα”, θα είναι ένα Θείο δώρο γι’ αυτόν. Επιπλέον, μπορείτε να προγραμματίσετε τα Σαββατοκύριακα, να βγαίνετε παρεούλα και περπατάτε ή ακόμα καλύτερα – αν οι συνθήκες το επιτρέπουν – να κάνετε κάποιες βόλτες με ποδήλατα.
Αυτές οι απλές αλλαγές, κατ’ αρχήν θα σας φέρουν πολύ κοντά με τα παιδιά σας, θα σπάσουν την μονοτονία της καθημερινότητας κι επιπλέον θα δώσουν μια ξεχωριστή ζωντάνια και σε σας τις ίδιες.

Περιορίστε την ώρα του υπολογιστή και της τηλεόρασης

Το να περνά το παιδί μας πολύ χρόνο μπροστά στην τηλεόραση ή στον υπολογιστή και να παίζει βιντεοπαιχνίδια, δεν είναι μόνο σωματικά ανθυγιεινό, αλλά είναι και μια κατάσταση, που μπορεί επίσης να περιορίσει την κοινωνική του ανάπτυξη. Θα μου πείτε, ότι όταν το παιδί είναι κλεισμένο μέσα στο σπίτι, η τηλεόραση είναι μια λύση για να ξεχαστεί και να περάσει την ώρα του. Ναι, είναι μια λύση, αλλά αυτή η λύση είναι η “εύκολη λύση”. Οι ειδικοί θεωρούν ότι θα πρέπει να επιτρέπετε στα παιδιά σας να ψυχαγωγούνται με ηλεκτρονικά πολυμέσα, όχι πάνω από μια ώρα ημερησίως κατά τη διάρκεια της εβδομάδας και μέχρι δύο ώρες την ημέρα τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες. Όσο λιγότερο χρόνο ξοδεύει το παιδί μπροστά στην οθόνη του βίντεο, τόσο περισσότερος χρόνος θα του μείνει για να τον αφιερώσει σε μια πιο υγιή δραστηριότητα.
Φροντίστε λοιπόν να βγείτε μαζί στα καταστήματα παιχνιδιών και βοηθήστε τα να στραφούν σε παιχνίδια που θα βελτιώσουν την φαντασία τους και θα αναπτύξουν τις επιδεξιότητές τους.

Οι λιχουδιές του ουράνιου τόξουΤο ουράνιο τόξο, είναι μια μαγική εικόνα για τα μάτια ενός παιδιού. Ένας τρόπος για να βοηθήσετε το παιδί σας, για να τρώει υγιεινά τρόφιμα και λαχανικά είναι να του προτείνετε να τρώει τρόφιμα, σε κάθε απόχρωση του ουράνιου τόξου.

Κι εδώ φυσικά, δεν εννοώ πολύχρωμες καραμέλες!
Πηγαίνετε μαζί του στο super-market και διαλέξτε μαζί τρόφιμα, λαχανικά και φρούτα σε διάφορα χρώματα.  Επιστρέψτε μετά από τα ψώνια στο σπίτι, ξεπλύνετε τις νωπές τροφές παρέα, μιλώντας τους γι΄αυτές και αποθηκεύστε τις παρέα στο ψυγείο.

Η συμμετοχή του σ’ αυτό το παιχνίδι, σίγουρα θα το ευχαριστήσει και θα το βάλει πιο εύκολα στη λογική να τρέφεται με όλα όσα πραγματικά χρειάζεται ο οργανισμός του.

Ο ύπνος είναι βασική προτεραιότητα

Για να είναι το παιδί σας απόλυτα υγιές, χρειάζεται να κοιμάται σωστά, έτσι ώστε να ξυπνάει  χαρούμενο και ξεκούραστο. Η ποσότητα του ύπνου που χρειάζεται το παιδί σας εξαρτάται από πολλά πράγματα. Σημαντικός βέβαια παράγοντας είναι η ηλικία του.
Οι ειδικοί, ανάλογα με την ηλικία που έχει το παιδί, προτείνουν:
Για τα νεογνά: 15 – 16 ώρες ύπνου την ημέρα
Για τα μωρά έως 1 έτους : 14 – 15 ώρες ύπνου την ημέρα
Από 1 – 3 ετών: 12 – 14 ώρες την ημέρα
Από 3 – 6 ετών: 10 – 12 ώρες την ημέρα
Από 7 – 12 ετών: 10 – 11 ώρες την ημέρα
Από 12 – 18 ετών: 8 – 9 ώρες την ημέρα
Εδώ, χρειάζεται να προσπαθήσετε να πείσετε το παιδί σας, για τη σημασία που έχει ο ύπνος για την ανάπτυξή του. Πείτε του ότι, όσο κοιμάται, το σώμα του παράγει αυξητική ορμόνη , πράγμα που σημαίνει ότι μεγαλώνει όσο κοιμάται.

Η σχέση σας, θα πρέπει να είναι “ποιοτική”Βάλτε στόχο για να αφιερώσετε ποιοτικό χρόνο στο παιδί σας. Έχει ανάγκη την αγάπη, την καθοδήγησή σας. Όσο πιο στενή είναι η καθημερινή σας επαφή μιλώντας μαζί τους, τόσο πιο σημαντική θα είναι η σχέση που θα οικοδομήσετε μαζί του.  Είναι καλό να μιλάτε συνέχεια με το παιδί σας, καθημερινά. Μην περιμένετε να συμβεί κάτι σημαντικό, για να κουβεντιάσετε μαζί του. Δείξτε του, ότι πραγματικά σας ενδιαφέρουν όλα αυτά που το προβληματίζουν και προσπαθήστε συνειδητά να μπείτε στο μικρόκοσμό του. Συζητείστε για τα ενδιαφέροντά του, για τις σχέσεις του με τους φίλους του και μοιραστείτε μαζί του κοινά μυστικά, δείχνοντάς του ότι το εμπιστεύεστε και το αναγνωρίζετε σαν ισότιμο συνομιλητή.
Να θυμάστε,  οι υγιείς σχέσεις δημιουργούν υγιή μυαλά και οι σχέσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό. Χτίζονται, μέσα από καθημερινή καλλιέργεια. Αν λοιπόν οι απαιτήσεις της καθημερινότητας, δεν σας δίνουν τη δυνατότητα να είσαστε πολλές ώρες πλάι στο παιδί σας, φροντίστε την ώρα που είσαστε μαζί, να έχετε ποιοτική επαφή.

Φροντίστε λοιπόν, κάθε μέρα να κάνετε πράξη τα πέντε σημεία αυτής της απλής συνταγής, για να μεγαλώσετε υγιή και ευτυχισμένη παιδιά. Μέσα απ’ αυτά, θα τους μάθετε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, που θα τα βοηθήσει να γίνουν υγιείς και ευτυχισμένοι ενήλικες.
Και πιστέψτε με, μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία το κέρδος θα είναι εξαιρετικά μεγάλο και για σας την ίδια!

ΠΗΓΗ: fe-mail.gr

ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ Η' ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ...

“Όλες οι τεχνικές μελέτης για κάποια παιδιά δεν αρκούν ώστε να δώσουν ένα καλύτερο αποτέλεσμα στο διάβασμα” σημειώνει η σύμβουλος μελέτης – ψυχολόγος Ιφιγένεια Λαμπροπούλου. “Το πώς είναι ο χώρος που διαβάζει, τι τρώει, πώς διαβάζει και διάφορα άλλα είναι πρωταρχικής σημασίας για το διάβασμα”.

Η Ιφιγένεια Λαμπροπούλου σου δίνει το σχέδιο, τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσεις ώστε το μικρό σου να μελετά σωστά και εποικοδομητικά.
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ…
-Καταρχάς, πρέπει να έχει σεταριστεί ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα για όλα. Πότε θα γυρίσει από το σχολείο, πότε θα φάει, πότε θα ξεκουραστεί, πότε θα πάει στις εξωσχολικές δραστηριότητες, πότε θα γυρίσει, πότε θα διαβάσει, πότε θα ξεκουραστεί, πότε θα παίξει, πότε θα κοιμηθεί.
Όταν είναι η ώρα για να ξεκινήσει το παιδί το διάβασμά του…

Ο χώρος μελέτης
-Πρέπει να είναι καθαρός. Να μην υπάρχει ακαταστασία από παιχνίδια, ρούχα κτλ.
-Το γραφείο να είναι τακτοποιημένο με τα απαραίτητα γραφικά υλικά π.χ. τετράδια, μολύβια, γόμα κτ) και να μην έχει περιττά αντικείμενα όπως μαρκαδόρους εάν δεν είναι ώρα για ζωγραφική, παραμύθια κτλ.
-Απαραιτήτως να είναι ΠΑΝΤΑ ίδιος ο χώρος μελέτης. Όχι τη μία να διαβάζει στο τραπέζι της κουζίνας, την άλλη στο τραπεζάκι του σαλονιού ή στο πάτωμα.
-Πρέπει να υπάρχει τραπέζι-γραφείο μόνο για τη μελέτη, στο οποίο δεν θα τρώει, δεν θα παίζει με παιχνίδια, θα είναι μόνο για να κάνει τα μαθήματά του.
-Ο χώρος αυτός πρέπει να έχει σωστό αερισμό. Ακόμα και τον χειμώνα που κάνει κρύο είναι απαραίτητο το παράθυρο να είναι ένα δαχτυλάκι ανοιχτό για να μπαίνει φρέσκος αέρας.
-Ο φωτισμός πρέπει να είναι φυσικός -ρωτήστε σε καταστήματα με λάμπες- και όχι τύπου «κρυφό σχολειό».

Η συγκέντρωση
-Όταν το μυαλό ταξιδεύει και δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί οι βαθιές ανάσες με αργό και ρυθμικό τρόπο βοηθούν πολύ. Ηρεμούν το μυαλό.
-Επικεντρωθείτε στις αναπνοές. Είναι απόλυτα φυσιολογικό ακόμα και τότε να δυσκολεύεται να μην σκέφτεται η Αννούλα τον Γιωργάκη που δεν της μίλησε σήμερα ή ο Αντωνάκης το φίλο του τον Τάσο που τον κλώτσησε. ΟΜΩΣ, μπορεί να κλείσει για λίγο τα μάτια με γυρισμένη την πλάτη στο βιβλίο, να μετρήσει έως το 10 και όταν νιώσει πια έτοιμο να καθίσει και να ξεκινήσει.

Η διατροφή
-Πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του διαβάσματος, στα σύντομα διαλείμματα, καλό είναι να προσλαμβάνονται μικρά υγιεινά γεύματα που θα το βοηθήσουν στο να επανακτά τις δυνάμεις του, αλλά και να μαθαίνει όσα διαβάζει.
-Αποφύγετε το μεσημεριανό φαγητό να είναι κόκκινο κρέας ή έτοιμες προθερμασμένες τροφές.
-Κατά τα διαλείμματα μην του δώσετε γλυκά, πατατάκια-γαριδάκια, κρουασάν, τηγανιτά, ντόνατς, σοκολάτες κτλ, τροφές δηλαδή που είναι πλούσιες σε κορεσμένα λίπη και χοληστερόλη.
-Προτιμήστε φρούτα, σαλάτες, γιαούρτι με ξηρούς καρπούς, ψωμί με βούτυρο και μέλι.

Οι ηχητικές παρεμβάσεις
-Η τηλεόραση που παίζει στο διπλανό δωμάτιο ή το τηλέφωνο που χτυπά συνέχεια στο σπίτι ή οι φωνές πρέπει να είναι ανύπαρκτα. Πρέπει να σεβόσαστε το παιδί που κάνει μία τόσο σοβαρή προσπάθεια για τη μόρφωσή του και μπορείτε να το στηρίξετε παρέχοντάς του ένα περιβάλλον όπου δεν θα το «προκαλεί» να τα παρατάει. Π.χ. εάν υπάρχει μικρότερο αδερφάκι στο σπίτι, μπορείτε να του βάλετε να δει ένα dvd με σιγά τον ήχο ή να απασχοληθείτε εσείς μαζί του διαβάζοντάς του ένα παραμύθι που είναι και το καλύτερο.
-Πολλά παιδιά προτιμούν κατά τη διάρκεια της μελέτης να έχουν μουσική να παίζει. ΝΑΙ στη μουσική εάν είναι χωρίς στίχους και κατά προτίμηση κάποια μουσική απαλή. Σε χαμηλή ένταση, ίσα που να λειτουργεί ως χαλί για να εξαλείφει τους υπόλοιπους εξωτερικούς ήχους. Είναι άλλωστε γνωστές οι ιδιότητες της μουσικής. Ενεργοποιεί το νου, μειώνει το άγχος, ενθαρρύνει την μάθηση.

Ώρες μελέτης
-Μόλις επιστρέφει το παιδί από το σχολείο, είναι καλύτερα -αν φυσικά το επιτρέπει το εξωσχολικό πρόγραμμα- να ξεκουράζεται 1 ωρίτσα προτού ξεκινήσει. Έτσι, θα ξεκουράζεται το μυαλό του και να αλλάζει παραστάσεις και διάθεση.
-Αποφύγετε τις πολύ βραδινές ώρες τη μελέτη που η κούραση είναι πια συσσωρευμένη, αλλά και τις πολύ πρωινές ώρες πριν το σχολείο που με βάρβαρο τρόπο διακόπτουν τον ύπνο και το κάνουν να ξεκινά την ημέρα με άγχος εάν θα προλάβει να διαβάσει για το διαγώνισμα της ημέρας.
Ο ύπνος είναι ο καλύτερος φίλος όλων!
Ο βραδινός ύπνος με σεβασμό στους βιορυθμούς είναι ό,τι καλύτερο για τη μνήμη, για την ξεκούραση του εγκεφάλου, για την ανάπτυξη -νοητική και σωματική.

Της Ιφιγένειας Λαμπροπούλου

Πηγή: http://www.tlife.gr/Article/FN/0-12-9376.html

Ένας γονιός... σε δύο ρόλους

 

Ένας γονιός... σε δύο ρόλους

Οι μονογονεϊκές οικογένειες, δηλαδή οι οικογένειες που αποτελούνται από έναν μόνο γονιό (συνήθως τη μητέρα) που μεγαλώνει μόνος του τα παιδιά, έχουν πολλαπλασιαστεί. Στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδας και της Eurostat δείχνουν ότι οι μονογονεϊκές οικογένειες φθάνουν το 21,9% του συνολικού αριθμού των οικογενειών με παιδιά, δηλαδή μία στις πέντε οικογένειες είναι μονογονεϊκή, ενώ η δημογραφική έρευνα στην Ευρώπη αποκαλύπτει ότι 8% από τα 72 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 16 ετών που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή 5,62 εκατομμύρια παιδιά, ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες.

Προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μόνοι γονείς

Είναι φανερό ότι σε όλες τις περιπτώσεις (εκτός από αυτές των άγαμων μητέρων) μια οικογένεια γίνεται μονογονεϊκή αφού πρώτα περάσει μία περίοδος κατά την οποία οι δύο γονείς ζούσαν μαζί με τα παιδιά τους. Ωστόσο, κάποιοι λόγοι, απρόβλεπτοι και ορισμένες φορές αναπόφευκτοι, συνέτειναν ώστε η οικογένεια να μετατραπεί σε μονογονεϊκή. Η αλλαγή μπορεί να είναι στιγμιαία και τραγική (σε περιπτώσεις αιφνίδιου θανάτου) και άλλοτε χρονοβόρα, γεμάτη συγκρούσεις, πόνο και πικρία (σε περιπτώσεις διαζυγίων και μακροχρόνιων ασθενειών που οδηγούν στο θάνατο).
Κάτω από τέτοιες συνθήκες, ο ένας γονιός αναλαμβάνει μόνος, χωρίς το σύντροφό του, να μεγαλώσει τα παιδιά του, έχοντας να αντιμετωπίσει ένα πλήθος προβλημάτων, που διακρίνονται κυρίως σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: οικονομικά, ψυχοκοινωνικά και νομικά. Ο γονιός καλείται να αναλάβει όλες τις ευθύνες της φροντίδας των παιδιών και του σπιτιού και της διαχείρισης των οικονομικών και των κοινωνικών υποχρεώσεων της οικογένειας, αλλά και να αντιμετωπίσει τόσο τις δικές του ψυχικές αντιδράσεις όσο και εκείνες των παιδιών του (λύπη, θρήνος, αποδιοργάνωση, κατάθλιψη, μειωμένη αυτοεκτίμηση, άγχος κ.ά.). Ένα ιδιαίτερα σημαντικό πρόβλημα των μόνων γονέων μπορεί να είναι η εύρεση εργασίας όταν το παιδί είναι μικρό, αλλά και η εύρεση χρόνου για τα παιδιά. Ένα άλλο είναι οι συμπεριφορές που αντιμετωπίζει το παιδί και η ωριμότητα που έχει ο γονιός ώστε να μπορέσει να του δώσει να καταλάβει ότι οικογένεια είναι μπαμπάς και μαμά με παιδιά, αλλά και μαμά με παιδιά ή μπαμπάς με παιδιά.

Συναισθήματα των γονέων

Όλοι οι γονείς που ζουν μόνοι με τα παιδιά τους καλούνται να αντιμετωπίσουν αλλαγές τόσο στον τρόπο ζωής τους όσο και στη συναισθηματική τους κατάσταση. Αυτές οι αλλαγές δημιουργούν μερικές φορές απογοήτευση και θυμό, η σωστή διαχείριση των οποίων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια υγιή οικογενειακή ζωή.

Μερικές από τις πιο συχνές αιτίες απογοήτευσης των μόνων γονέων είναι οι εξής:

• Αλλαγή. Πολλοί γονείς νιώθουν ότι χάνουν τον έλεγχο των αλλαγών που συμβαίνουν στη ζωή τους, ειδικά όταν βρίσκονται στα πρώτα στάδια προσαρμογής.
• Φόβος. Οι γονείς που μεγαλώνουν μόνοι τα παιδιά τους είναι απόλυτα φυσιολογικό να φοβούνται ότι δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και να είναι καλοί γονείς.
• Άγχος. Η καθημερινότητα σε μία μονογονεϊκή οικογένεια είναι δύσκολη και τα πρακτικά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίζονται δημιουργούν άγχος. Επιπλέον, η προσαρμογή σε αυτή τη νέα κατάσταση (μονογονεϊκή οικογένεια) είναι από μόνη της μία διαδικασία που προκαλεί άγχος.
• Απώλεια. Συναισθηματικά, η έλλειψη ή η απώλεια ενός ανθρώπου που αποτελούσε μέχρι σήμερα κομμάτι της ζωής μας, είναι μία δύσκολη περίοδος. Η αίσθηση απώλειας είναι πολύ δυνατή για όλους τους ανθρώπους όταν χάνουν κάποιον δικό τους, είτε λόγω χωρισμού είτε λόγω θανάτου.
• Έλλειψη βοήθειας. Όλοι οι γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μόνοι έχουν ανάγκη από υποστήριξη, βοήθεια και υποδομές που θα τους βοηθήσουν να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη και πιο απλή. Μοναξιά. Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσει κανείς μόνος του τόσο μεγάλες αλλαγές. Και κάποιοι άνθρωποι φοβούνται τη μοναξιά περισσότερο από κάποιους άλλους.

Παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών

Τι γίνεται όμως με τα παιδιά; Υπάρχουν δύο αντικρουόμενες απόψεις: σύμφωνα με την πρώτη, η μονογονεϊκή οικογένεια έχει αρνητικές συνέπειες για τα παιδιά και τα παιδιά που προέρχονται από τέτοιες οικογένειες είναι κακοί μαθητές και συχνά έχουν αντικοινωνική συμπεριφορά, ενώ, σύμφωνα με τη δεύτερη, τα παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών δεν έχουν χειρότερη εξέλιξη από τα παιδιά που μεγαλώνουν με τους δύο γονείς τους. Η τελευταία αυτή άποψη υποστηρίζει ότι τα παιδιά επηρεάζονται αρνητικά από τις κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές συνθήκες και όχι από την ίδια τη μονογονεϊκότητα.
Είναι ευρέως γνωστό ότι τα παιδιά που ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες έχουν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας, από εκείνα των οικογενειών με δύο γονείς. Στην Ελλάδα, το ποσοστό των παιδιών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας είναι διπλάσιο στις μονογονεϊκές οικογένειες, φθάνοντας το 24,9% (με ποσοστό παιδιών σε μονογονεϊκές οικογένειες το 3,7%). Καλύτερη χώρα είναι η Σουηδία με 6,7% και χειρότερη οι Η.Π.Α. με 55,4% των παιδιών μονογονεϊκών οικογενειών να ζουν στη φτώχεια.
Εφόσον οι ανάγκες του παιδιού σας για αγάπη, φροντίδα, σεβασμό, ενθάρρυνση, προσοχή, εμπιστοσύνη, παροχή ερεθισμάτων, ασφάλεια, υποστήριξη και καθοδήγηση ικανοποιούνται, θα μεγαλώσει χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Να θυμάστε ότι κανείς γονιός δεν είναι τέλειος και όλοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Είναι πολύ σημαντικό να ακούτε το παιδί σας και να συζητάτε μαζί του, εξηγώντας του και όχι διατάζοντάς το, καθώς αυτό ενισχύει την αυτοπεποίθησή του. Τα παιδιά που παραμελούνται γίνονται συχνά εσωστρεφή ή «δύσκολα». Η αποτελεσματική επικοινωνία και η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ του παιδιού και του γονέα μέσα από τη συζήτηση βοηθά στην υγιή συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού και αυξάνει τις πιθανότητες να μοιραστεί το παιδί με το γονιό του ένα ενδεχόμενο πρόβλημα που αντιμετωπίζει.

Παράγοντες που συμβάλλουν στη υγιή εξέλιξη του παιδιού

Οι αντιδράσεις των παιδιών και η προσαρμογή τους επηρεάζονται από τις επικρατούσες στο περιβάλλον τους στάσεις και αντιλήψεις, την υποστήριξη που λαμβάνουν, τις σχέσεις των μελών της οικογένειας, τις περιβαλλοντικές και οικονομικές μεταβολές, καθώς και τα χαρακτηριστικά και την ψυχοκοινωνική ωριμότητα του ίδιου του παιδιού. Ωστόσο, καθοριστικοί παράγοντες για την υγιή εξέλιξη του παιδιού είναι:

• Σταθερή οικονομική κατάσταση της οικογένειας.
• Ψυχική υγεία και ισορροπία του γονιού και ικανότητα να καλύψει τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού (σε περίπτωση διαζυγίου, απουσία συγκρούσεων και εχθρότητας μεταξύ των γονιών τόσο πριν όσο και μετά το διαζύγιο).
• Ικανότητα γονιού για διαπαιδαγώγηση και επίβλεψη του παιδιού (σε περίπτωση διαζυγίου, κοινή στάση των γονιών ως προς την ανατροφή του παιδιού).
• Συζήτηση, ποιοτική επικοινωνία, σταθερά όρια και προσδοκίες, συνεπής έλεγχος και επίβλεψη, εκδήλωση αγάπης και τρυφερότητας (σε περίπτωση διαζυγίου, συχνότητα και συνέπεια στην επικοινωνία και επαφή με το γονιό που δεν ζει με το παιδί).
• Ψυχολογική επάρκεια του παιδιού και ικανότητα προσαρμογής.
• Κλίμα που επιτρέπει την ανοικτή συζήτηση και την έκφραση ενδεχόμενων αποριών και ανησυχιών του παιδιού.
• Στήριξη των μελών της μονογονεϊκής οικογένειας από φιλικά και συγγενικά πρόσωπα και συμμετοχή σε κοινές δραστηριότητες.

Συμβουλές για τους γονείς

Η ζωή για τους γονείς που μεγαλώνουν μόνοι τα παιδιά τους είναι πιο δύσκολη από αυτή των οικογενειών με δύο γονείς, μπορεί όμως να είναι πολύ καλή.

• Να θυμάστε ότι είστε το σημαντικότερο πρόσωπο στη ζωή του παιδιού σας. Υπενθυμίζετέ του συχνά πόσο το αγαπάτε και μιλάτε του με θετικό τρόπο, καθώς οι σκληρές εκφράσεις μπορεί να έχουν ιδιαίτερα επιβλαβείς συνέπειες για την αυτοεκτίμηση του παιδιού.
• Προσπαθήστε να εξασφαλίσετε βοήθεια όταν δυσκολεύεστε να διεκπεραιώσετε κάποια πράγματα. Οργανώστε τις δουλειές σας κι αν δείτε ότι δεν τα προλαβαίνετε όλα, μη διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια από ένα στενό φίλο, ένα συγγενικό πρόσωπο ή έναν καλό γείτονα.
• Προσπαθήστε να ικανοποιείτε και τις δικές σας ανάγκες, καθώς εάν αισθάνεστε εσείς καλά αυτό μεταδίδεται και στο παιδί σας. Όταν νιώθετε ότι δεν μπορείτε να αντεπεξέλθετε, προσπαθήστε να χαλαρώσετε προσφέροντας στον εαυτό σας κάτι που σας κάνει να αισθάνεστε ευχάριστα, όπως π.χ. ένα ζεστό μπάνιο.
• Αφιερώνετε χρόνο για να συζητάτε με το παιδί σας και ενθαρρύνετέ το να μοιράζεται μαζί σας τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Να θυμάστε ότι η σχέση σας μαζί του είναι πιο σημαντική από τις δουλειές του σπιτιού.
• Μην αφήνετε τα προβλήματά σας να επηρεάζουν τον τρόπο που συμπεριφέρεστε στο παιδί σας. Προσπαθήστε να αντιμετωπίζετε τα μικροπροβλήματα με χιούμορ.
• Υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι είστε ο ενήλικας και πρέπει να δίνετε το καλό παράδειγμα στο παιδί σας για το πώς να συμπεριφέρεται.
• Μοιραστείτε με κάποιο οικείο πρόσωπο το πρόβλημα που αντιμετωπίζετε και σας αγχώνει. Εκτός από την ανακούφιση που θα αισθανθείτε που το συζητήσατε, μπορεί και να σας προτείνει κάποια λύση που δεν είχατε σκεφτεί.
• Σε περίπτωση διαζυγίου, διαβεβαιώστε το παιδί ότι δεν φταίει αυτό και ότι και οι δύο το αγαπάτε όπως πριν. Συζητήστε μαζί του για να μάθετε τα συναισθήματά του και σε καμία περίπτωση μην το εμπλέκετε σε ενδεχόμενες διενέξεις.
• Σε περίπτωση θανάτου, αφήστε το παιδί να μιλήσει και να εκφράσει τη λύπη του. Μην κρύβετε τη θλίψη σας, καθώς αυτό θα το βοηθήσει να μάθει ότι δεν είναι κακό να κλαις όταν χαθεί ένα πρόσωπο που αγαπάς.

Με τη συνεργασία της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΣΤΑΥΘΜΟΣ Ή ΓΙΑΓΙΑ;

Παιδικός σταθμός ή γιαγιά;

Μεγάλη κουβέντα έγινε επί του συγκεκριμένου ερωτήματος στην εκπομπή με αφορμή βρετανική επιστημονική μελέτη που δημοσιεύθηκε στους TIMES και αναδημοσιεύουν ΤΑ ΝΕΑ.

Η μελέτη που έγινε σε δείγμα 4800 παιδιών διαπιστώνει σύμφωνα με το δημοσίευμα ότι "τα παιδιά που φρόντιζαν ο παππούς και η γιαγιά πάσχισαν πολύ για να κοινωνικοποιηθούν με τους συνομηλίκους τους όταν έγιναν 3 ετών, εμφάνισαν σημαντικά περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς και υπολείπονταν σε σημαντικά στάδια της ανάπτυξής τους, σε σύγκριση με παιδιά που μεγάλωσαν σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, με νταντάδες, ακόμη και με άλλα μέλη της οικογένειας. Το μόνο σαφές όφελος των πρώτων, ήταν ότι το λεξιλόγιό τους ήταν καλύτερο".

Η παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καπάτου που μίλησε στην εκπομπή αναγνώρισε ότι τα περισσότερα από τα συμπεράσματα της μελέτης έχουν βάση και στην ελληνική πραγματικότητα παρά τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας.

Επισήμανε όμως το διαφορετικό ρόλο που παίζουν στη χώρα μας οι παπούδες και οι γιαγιάδες και τόνισε ότι πρέπει να υπάρξει ουσιαστική κρατική πρόνοια για τη σωστή οργάνωση των βρεφονηπιακών σταθμών.

ΟΤΑΝ Ο ΠΑΠΟΥΣ ΚΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΟΡΙΑ....

Μπορεί οι γονείς σας να έχουν πάντα τις καλύτερες προθέσεις, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πολλές φορές δε σας κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Μάθετε τον τρόπο να τους κάνετε  να παίζουν με τους δικούς σας κανόνες – εξακολουθώντας να δείχνουν  την ίδια λατρεία στα παιδιά σας.

Η Άννα βρίσκει πολύτιμη τη σχέση που έχει αναπτύξη η μαμά της, Ελένη, με τον 3χρονο γιο της Στέφανο. «Έχει περισσότερο χρόνο και ενέργεια από εμένα να παίζει μαζί  του ποδόσφαιρο και επιπλέον τον λατρεύει! Η σχέση  μεταξύ τους είναι πού ιδιαίτερη» λέει η μαμά από την Κρήτη. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα… Η αγαπημένη γιαγιά Ελένη έχει τη συνήθεια να ταΐζει τον Στέφανο πολύ παραπάνω απ’ όσο πρέπει. Πού τη βρίσκεις πού τη χάνεις, τρέχει πίσω από τον Στέφανο με ένα πιάτο κοτόπουλο με ρύζι και ένα κουτάλι, πιέζοντάς τον να φάει ακόμη και όταν εκείνος επιμένει ότι έχει χορτάσει.

Οι παρακλήσεις της Άννας στη μαμά της να σταματήσει αυτή την… κατοχική συνήθεια έπεφταν πάντα στο κενό! Μέχρι που αποφάσισε να τυπώσει από ένα ιατρικό site στο ίντερνετ μία πρότυπη  δίαιτα για νήπια και να της τη δώσει. Παρόλο που η γιαγιά δεν ανέφερε κάτι, η Άννα διαπίστωσε ότι η μάμά της σταμάτησε να πιέζει τον εγγονό της να φάει. «Η μαμά μου πίστευε ότι ήξερε πολύ καλά τι έκανε οπότε όσο κι αν της εξηγούσα τον τρόπο που χειριζόμουν εγώ τα γεύματα του Στέφανου, δεν ίδρωνε το αφτί της» λέει η Άννα. » Το γεγονός όμως ότι είδε ότι τα ίδια ακριβώς πράγματα συμβουλεύουν οι γιατροί την έπεισε να αλλάξει συμπεριφορά».

Χωρίς καμία αμφιβολία οι γιαγιάδες και οι παππούδες είναι ευλογία. Το παιδί σας βρίσκει στο πρόσωπο τους ένα μοναδικό σύμμαχο, οι οικογενειακοί δεσμοί συσφίγγονται και – αν είστε τυχερή – έχετε δωρεάν μπέιμπι σίτινγκ από ανθρώπους που αγαπάνε το παιδί σας σχεδόν το ίδιο με εσάς. Η πικρή αλήθεια είναι όμως ότι πολύ συχνά οι γονείς και τα πεθερικά σας σας εξοργίζουν κρατώντας τα παιδιά σας ξύπνια ως αργά, προσφέροντάς τους δώρα χωρίς μέτρο ή δίνοντάς σας συμβουλές που δεν ζητήσατε ποτέ σχετικά με το πως να είστεκαλοί γονείς. Παρακάτω θα μάθετε πότε πρέπει να πατήσετε πόδι επιβάλλονταςστις γιαγιάδες και στους παππούδες τους δικούς σας κανόνες διαπαιδαγώγησης καθώς και τον τρόπο να το πετύχετε χωρίς να έρθετε σε έντονη αντιπαράθεση μαζί τους ώστε να παραμείνουν δεμένοι τόσο μαζί σας όσο και με τα παιδιά σας.

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΑΣ

«Οι κανόνες που τους ζητώ να ακολουθήσουν, από το ένα αφτί μπαίνουν και από το άλλο βγαίνουν».

Τι κρύβεται από πίσω.

Είναι πολύ διασκεδαστικό για τα πεθερικά σας να παρακολουθούν με τα εγγόνια τους DVD το βράδυ ή να τους δίνουν κέικ και κουλουράκια για πρωινό. «Γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα», λέει η Karen Romine, σύμβουλος γάμου και οικογένειας στο Μπελ-Βι της Ουάσινγκτον.  Επιπλέον η παράβαση των βαρετών κανόνων τούς κάνει εξαιρετικά αγαπητούς στα παιδιά! Και εφόσον δεν είναι οι ίδιοι που τελικά θα υποστούν τιος συνέπειες μιας τέτοιας συμπεριφοράς, δε διστάζουν να την υιοθετήσουν.

Πώς να το χειριστείτε.

Αν εξοργίζεστε με κάθε μικρή παράβαση, διακινδυνεύετε να κάνετε τα πράγματα ακόμη χειρότερα. «Οι γονείς σας θα θεωρήσουν ότι παραβαίνοντας τους κανόνες βοηθάνε τα παιδιά σας» λέει η Tina B. Tessina, Ph. D., ψυχοθεραπεύτρια στο Λονγκ Μπιτσ της Καλιφόρνια. Περιορίστε λοιπόν τις απαγορεύσεις που τους επιβάλλετε σε θέματα που αφορούν την ασφάλεια των παιδιών σας (π.χ. να μην βάζουν το παιδί φαγωμένο να κοιμηθεί μπρούμυτα ή να μην το αφήνουν να κάνει ποδήλατο χωρίς κράνος) και σε θέματα που έχετε καταβάλει κόπο για να καταφέρετε και τα οποία θεωρείτε σημαντικά (π.χ. να μην αφήνετε τα παιδιά σας να βλέπουν τηλεόραση πριν πέσουν για ύπνο).

Είναι επίσης θεμιτό να επιπλήξετε τους γονείς ή τα πεθερικά σας αν κατ’ εξακολούθηση κάνουν πράγματα που δυσκολέυουν τη δική σας καθημερινότητα (π.χ. να αφήνουν τα παιδιά σας να μένουν ξύπνια μέχρι αργά). Όταν αποφασίσετε να τους κάνετε την κουβέντα, φροντίστε να την κάνετε ιδιαιτέρως και προσπαθήστε να ελέγξετε τα νεύρα σας. Πείτε για παράδειγμα: «Χαιρόμαστε πάρα πολύ όταν παίρνεις τον Ιάσονα για να κοιμηθεί σπίτι σου, αλλά είναι απαραίτητο γι’ αυτόν να είναι στο κρεβάτι του το αργότερο στις οκτώ».Αν εξακολουθήσουν να μη συμμορφώνονται, τηλεφωνήστε τους μισή ώρα πριν από την προγραμματισμένη ώρα που πρέπει να πέσουν τα παιδιά στο κρεβάτι και βεβαιωθείτε ότι έχουν πέσει οι τόνοι προετοιμάζοντας την ατμόσφαιρα για ύπνο. Για τους εξαιρετικά ανυπάκοους παππούδες και γιαγιάδες, μην ξεχνάτε ότι υπάρχει ακόμη μία εναλλακτική λύση: Μπορείτε πάντα να βρείτε κάποια νταντά που, εφόσον την πληρώνετε, σίγουρα θα ακολουθήσει όσα της πείτε και πολύ απλά προσκαλέστε τους γονείς και τα πεθερικά σας στο σπίτι για να περάσουν χρόνο με τα εγγόνια τους όσο είστε κι εσείς εκεί.

Η Δήμητρα, μαμά τριών παιδιών από τη Θεσσαλονίκη, έκανε ένα συμβιβασμό όσον αφορά την πεθερά της και το ότι δίνει συνεχώς γλυκά στα παιδιά της. «Παλιότερα, όταν βρισκόμασταν σε ένα εστιατόριο και πήγαινα στο μπάνιο, έβρισκε ευκαιρία να μπουκώνει τα παιδιά με καραμέλες και σοκολατάκια» λέει η Δήμητρα. «Ξέροντας το, επιδιώκω πλέον να την αφήνω όσο το δυνατό λιγότερο χρόνο μόνη της με τα παιδιά. Τις υπόλοιπες ώρες πολύ απλά έχω αποδεχθεί ότι γίνεταιπάρτι ζάχαρης!»

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΑΣ

«Συνεχώς κριτικάρουν τον τρόπο που μεγαλώνω τα παιδιά μου».

Τι κρύβεται από πίσω.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες έχουν βρεθεί στη θέση του γονιού πολύ πριν από εσάς, με αποτέλεσμα να θεωρούν τους εαυτούς τους εξπέρ σε ό,τι αφορά την ανατροφή των παιδιών – ε’ιτε αυτή αφορά την εκπαίδευση τουαλέτας είτε το πρόγραμμα του ύπνου είτε θέματα πειθαρχίας. Επίσης, δεν πρέπει να ξαφνιάζεστε αν έχουν την τάση να θέλουν να σας διορθώνουν όταν θεωρούν ότι κάνετε κάτι λάθος. Η αλήθεια βέβαια έιναι ότι πολλά έχουν αλλάξει από την εποχή που ήσασταν εσείς παιδί, γεγονός που δικαιολογεί το ότι έχετε επιλέξει να μεγαλώσετε τα παιδιά σας διαφορετικά.

Πώς να το χειριστείτε.

«Πείτε: «Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συμβουλή σου, μαμά» και μετά αγνοήστε τη» λέει η Dr Tessina. «Δεν αξίζει τον κόπο να τσακώνεστε για μικροπράγματα». Κάτι άλλο που μπορείτε να κάνετε είναι να δανείσετε στη μαμά σας το βιβλίο με τους κανόνες διαπαιδαγώγησης που ακολουθείτε ή απλά να πείτε: «Θα προτιμούσα να μην το συζητήσουμε άλλο ώστε να περάσουμε ένα όμορφο απόγευμα».

Αν η κατάσταση χρήζει περισσότερης κουβέντας, θα ήταν καλύτερα να αντιμετωπίσετε εσείς τους δικούς σας γονείς και ο σύντροφός σας τους δικούς του. «Είναι πιο υγιές για την οικογένεια να αποφύγετε να συζητήσετε θέματ ανατροφής παιδιών με τα πεθερικά σας» λέει η Michelle Callahan, Ph.D., εξελικτική ψυχολόγος στη Νέα Υόρκη.

Όταν οι γιαγιάδες και οι παππούδες επεμβαίνουν στον τρόπο που χειρίζεστε τα παιδιά μπροστά τους (π.χ. «Γιατί να μη φάει γλυκό;» ή » Τι εννοείςότι πρέπει να πάει για ύπνο τώρα;»), πολύ απλά εξηγήστε τους ότι αυτοί είναι οι κανόνες του σπιτιού σας. «Είναι απαραίτητο για ένα παιδί να βλέπει ότι η μαμά και ο μπαμπάς έχουν τον έλεγχο των καταστάσεων, ακόμη κι αν η γιαγιά και ο παππούς είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία» λέει η Karen Romine. Όταν τα παιδιά δουν ότι επιβάλλεστε, το πιθανότερο είναι ότι δε θα ξαναπροσπαθήσουν να σας μεταπείσουν για κάτι.

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΑΣ

«Κακομαθαίνουν τα παιδιά μου!»

Τι κρύβεται από πίσω.

Το να αγοράζουν δώρα στα εγγόνια τους είναι μεγάλη χαρά για τους παππούδες και τις γιαγιάδες, ιδιαίτερα αν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους πάρουν πράγματα που δεν μπορούσαν να πάρουν σε εσάς όταν ήσασταν παιδί. «Το να το παίζουν Άγιος Βασίλης είναι επίσης ένας τρόπος να κερδίσουν την αγάπη των παιδιών» λέει η Dr Callahan.

Πως να το χειριστείτε

Πείε και στη μαμά και στην πεθερά σας ότι δεν πρέπει να φέρνουν συνεχώς δώρα Εξηγήστε τους ότι τα παιδιά χαίρονται πολύ και μόνο που τους βλέπουν και ότι ούτε σε εκείνες θα άρεσε να τα ακούν να φωνάζουν «τι μου έφερες;» με το που τις βλέπουν να μπαίνουν στο σπίτι.

«Το να κακομαθαίνουμε τα παιδιά μέχρι ένα σημείο δεν είναι κακό» λέει η Keith Kanner, βοηθός καθηγητής κλινικής ψυχολογίας στη σχολή ιατρικής της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο. «Αν όμως παρατηρήσετε ότι επηρεάζεται η συμπεριφορά των παιδιών σας από τα δώρα (αν σας λένε πράγματα όπως: «Μα γιατί δεν μπορείς να μου παίρνεις και εσύ τόσο ωραία δώρα όπως η γιαγιά και ο παππούς;»), τότε έχει φτάσει η στιγμή να επέμβετε και να βάλετε φρένο. Αν τα δώρα που κάνουν οι δικοί σας στα παιδιά στις γιορτές και τα γενέθλια είναι πολύ εξεζητημένα, καλό θα ήταν να δώσετε συγκεκριμένες οδηγίες: «Τους αρέσουν τα βιβλία και τα παιχνίδια, αλλά, σας παρακαλώ, μην του αγοράσετε την τελευταία και πιο εξελιγμένη έκδοση του PlayStation». Όταν τα περασμένα Χριστούγεννα οι δυο κόρες της έλαβαν τουλα΄χιστον είκοσι δώρα από τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους, ηΛήδα έβαλε μυαλό. Την επόμενη χρονιά άσκησε βέτο και στους γονείς και στα πεθερικά της ζητώντας τους να τους αγοράσουν μόνο από ένα δώρο, και μάλιστα τέτοιου μεγέθους που να χωρά σε ένα κουτί παπουτσιών. ¨Φροντίζουμε να τους δείχνουμε πόσο εκτιμάμε το ότι αγαπάνε τόσο πολύ τα παιδιά μας, αλλά τους υπενθυμίζουμε συνεχώς ότι θεωρούμε πολύ πιο σημαντικό το να τους χαρίζουν όμορφες αναμνήσεις παρά ακριβά δώρα» λέει η Λήδα. Στους γονείς της αρχικα κακοφάνηκε η σύσταση αυτή (έλεγαν και ξαναέλεγαν ειρωνικά: «Δεν ξέραμε ότι πρέπει να παίρνουμε την άδεια από το «αφεντικό» για το τι θα αγοράζουμε στα εγγόνια μας»), αλλά τελικά συμμορφώθηκαν.

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΑΣ

«Εκδηλώνουν αδυναμία στο ένα μόνο παιδί».

Τι κρύβεται από πίσω.

Κάποιες φορές οι παππούδες και οι γιαγιάδες δίνουν παραπάνω σημασία στο ένα από τα παιδιά της οικογένειας. Αυτό μπορεί να έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο γιος σας είναι μεγαλύτερος σε ηλικία και μπορέι να συμμετέχει πιο ενεργά από ό,τι το νήπιό σας στις δραστηριότητες ή με το ότι η κόρησας είναι το μοναδικό κορίτσι σε μία οικογένεια αγοριών. Μπορεί επίσης οι γονείς σας να προτιμούν να βλέπουν τα παιδιά της αδελφής σας περισσότερο από τα δικά σας – είτε επειδή μένουν πιο κοντά είτε επειδή εσείς τους βάζετε αυστηρότερους κανόνες. Όποιοι κι αν είναι οι λόγοι , να θυμάστε αυτό: » Τις περισσότερες φορές η αδυναμία που δείχνουν σε κάποιο από τα εγγόνια τους είναι εντελώς ασυνείδητη εκ μέρους τους, όσο προφανής κι αν είναι σε έσας» λέει η Keith Kanner.

Πως να το χειριστείτε

Υποδείξτε τους με ευγένεια την άνιση συνπεριφορά τους. Πείτε: «Ξέρω ότι η Ειρήνη είναι πιο εξωστρεφής από την Εύη, αλλά και εκείνη χαίρεται πολύ όταν παίζει μαζί σας». Αν νιώθετε ότι δεν δίνουν στα δικά σας παιδιά την ίδια προσοχή που δίνουν στα άλλα εγγόνια τους, υπογραμμίστε λέγοντας: «Ο Βασίλης και η Εμιλίας άκουσαν ότι θα πάτε στο τσίρκο με τα ξαδελφάκια τους και ελπίζουν ότι συντομα θα σας δουν και εκείνα». αν δεν αλλάξει τίποτα, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να κάνετε πίσω… «Όταν το θέμα φτάσει σε μία πραγματική οικογενειακή ανάγκη, να είστε σίγουρη ότι αδυναμίες και ανισότητες στη μεταχείριση εξαφανίζονται» λέει η Karen Romine.

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΑΣ

«Δεν βλέπουν τα εγγόνια τους σχεδόν ποτέ».

Τι κρύβεται από πίσω.

Οι φρενήρεις ρυθμοί ενός σπιτικού με μικρά παιδιά ( ο θόρυβος, τα διασκορπισμένα παιχνίδια, οι εντάσεις) μπορεί να κάνουν τρομακτική την ιδές της επίσκεψης σε οποιονδήποτε μεγάλο άνθρωπο. Επίσης, αν τα πεθερικά σας ή οι γονείς σας μένουν μακριά, μπορέι να μη θέλουν να οδηγούν μεγάλες αποστάσεις. Μπορεί ακόμη να νιώθουν ότι σας ενοχλούν ή ότι σας φορτώνονται.

Πώς να το χειριστείτε

Αν οι γονείς ή τα πεθερικά σας μένουν κοντά σας, φροντίστε να τους κάνετε πολύ συγκεκριμένη κάθε πρόσκληση: «Θα χαιρόμασταν πάρα πολύ  να ερχόσασταν στο σπίτι την Κυριακή το πρωί». Μια άλλη ιδέα είναι να τους προσκαλέσετε ως ειδικούς που θα σας βοηθήσουν με τις πολύτιμες συμβουλές τους. Ζητήστε από τη μαμά σας να μάθει στη κόρη σας να φτιάχνει τα φημισμένα κουλουράκια  της ή από τον πεθερό σας που ασχολείται με την κηπουρική να φυτέψει μερικά λουλουδάκι με το γιο σας. Τέτοιες δραστηριότητες θα τους βοηθήσουν να αναπτύξουν δεσμούς μς τα εγγόνια τους.

Για τους παππούδες και τις γιαγιάδες που μένουν μακριά, προσπαθήστε να βρείτε από κοινού βολικές ημερομηνίες για να σας επισκεφθούν και αν χρειαστεί, προσφερθείτε να κανονίσετε εσείς όλες τις λεπτομέρειες του ταξιδιού. Κάτι τέτοιο θα τους κάνει να νιώσουν ευπτόσδεκτοι και θα σας διασφαλίσει ότι δε θα κάτσουν παραπάνω χρόνο από όσο τους θέλετε. Αν περνάνε μεγάλες χρονικές περίοδοι χωρίς να ειδωθείτε, εγκταστήστε τόσο στο δικό σας υπολογιστή όσο και σε εκείνο των παππούδων λογισμικά τηλεδιάσκεψης (π.χ. το Skype) και φριντίστε να επικοινωνείτε μέσω αυτών. Για ένα παιδί είναι πολύ πιο ελκυστικό το να έχει την εικόνα εκτός από τον απλό ήχο του τηλεφώνου. «Παλιότερα συνήθιζα απλά να στέλνω φωτογραφίες των παιδιών μου» λέει η Μαργαρίτα που μένει μαζί με τον άντρα και τους δύο γιους της στην Πάτρα (οι γονείς της μένουν στην Αθήνα). Αυτό όμως άλλαξε όταν οι γονείς της αγόρασαν υπολογιστή και έμαθαν να χειρίζονται το ίντερνετ. «Η τεχνολογία βοήθησε τη μαμά μου να εμπλακεί ακόμη και στις πιο απλές καθημερινές μας συνήθειες, όπως τι θα φάμε ή ποια βιβλία διαβάζουμε κάθε βράδυ. Είναι απίστευτο πόσο κοντά νιώθουμε παρόλο που μας χωρίζουν τόσα χιλιόμετρα».

ΟΣΑ Η ΓΙΑΓΙΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ!

Υπάρχουν πολλά πράγματα που θα θέλατε να πείτε στους γονείς σας σχετικά με την ανατροφή των παιδιών σας. Μαντέψτε όμως! Υπάρχουν άλλα τόσα που θέλουν να σας πουν και εκείνοι…

1. «Είμαστε πολύ διαφορετικοί από τότε που μεγαλώναμε εσένα»

«Είμαι πολύ πιο χαλαρή τώρα από ό,τι όταν ήμουν μαμά» λέει η Ξένια, γιαγιά δύο παιδιών από την Κέρκυρα. «Δεν αναλώνομαι σε αυστηρότητες. Το μόνο που θέλω είναι να δείχνω αγάπη στα εγγόνια μου».

2. «Και το δικό μας πρόγραμμα κάποιες φορές είναι φορτωμένο».

«Λατρεύω τα εγγόνια μου, αλλά έχω και μία δουλειά που μου αρέσει, ένα εξοχικό σπίτι και πολλούς φίλους» λέει η Δάφνη, γιαγιά έξι παιδιών από την αθήνα. «Δεν έχω πάψει να έχω προσωπικούς στόχους και φιλοδοξίες».

3. «Έχω εκπλαγεί από το πόσο δύσκολο είναι να φροντίζουμε τα παιδιά σου.»

«Η προσπάθεια που χρειάζεται για να μεγαλώσει κανείς μια οικογένεια στις μέρες μας είναι τεράστια» λέει η Στάλη από τα Γιάννενα, που έχει τρία εγγόνια. «Για κάποιον ανεξήγητο λόγο μου φαίνεται πολύ δυσκολότερο από ό,τι ήταν στη δική μου εποχή».

4. «Μη με ξεχνάς».

«Μένω μακριά από τα εγγόνια μου με αποτέλεσμα να μην τα βλέπω πολύ συχνά» λέει η Αφροδίτη, γιαγιά δύο παιδιών από τη Ρόδο. «Το να μου στείλουν μία ζωγραφιά, να με πα΄ρουν ένα τηλέφωνο ή να μου γράψουν ένα γράμμα μού δείχνει ότι με σκέφτονται».

5. «Θέλω μόνο το καλύτερο για εσάς»

«Το ότι δίνω κάποιες συμβουλές δεν σημαίνει ότι έχω την εντύπωση ότι εγώ ήμουν ο τέλειος γονιός» λέει η Ιωάννα, γιαγιά τεσσάρων παιδιών από την Κατερίνη. «Απλά είναι φυσικό λόγω ηλικίας και πείρας να ξέρω κάποια παραπάνω πράγματα. Το μόνο που θέλω είναι να βοηθήσω.»

ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΒΟΥΡΑΚΗ

Πηγή: Parents – Απρίλιος 2011 – Τεύχος 36

Υπερκινητικότητα και μητρική στοργή!

 

 

Η μητρική στοργή και θαλπωρή σχετίζεται με τα χαμηλά ποσοστά εμφάνισης της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας ανάμεσα στους διδύμους χαμηλού βάρους κατά τη γέννηση, [The Journal of Counseling and ClinicalPsychology (Vol. 72, No. 2)].
Σε σχετική μελέτη οι ερευνητές βρήκαν σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ του βάρους κατά τη γέννηση και της μητρικής στοργής στην πρόβλεψη (ότι δηλ. αργότερα) οι μητέρες και οι δάσκαλοι θα ανέφεραν πως τα παιδιά εμφάνιζαν υπερκινητικότητα...

( Terrie Moffitt, PhD, a professor of psychology at King's College in London and the University of Wisconsin-Madison).
Η μελέτη πλαισιώθηκε από παρατηρήσεις σε μακροχρόνια προβλήματα με την υπερκινητικότητα και το νοητικό έλλειμμα μεταξύ ορφανών παιδιών-Ρουμάνικης καταγωγής- τα οποία όμως είχαν υιοθετηθεί από Αγγλικές οικογένειες.
Ο ψυχίατρος Sir Michael Rutter, MD,(Institute of Psychiatry in London) διατύπωσε ότι η στέρηση της θαλπωρής στο ορφανοτροφείο θα μπορούσε να είναι ένας παράγοντας κλειδί σε αυτό το εύρημα.
Η Moffitt και η ομάδα της επιδίωξε να διερευνήσει αυτόν τον ισχυρισμό και ανέφερε πως:
«Εμείς απλά σταθμίσαμε από άλλες μελέτες, ότι η θαλπωρή είναι ένας καλός δείκτης της επένδυσης των γονέων στην ανατροφή του παιδιού τους και μπορεί να γίνει ένας παράγοντας που θα μπορεί να προλάβει την υπερκινητικότητα και το νοητικό έλλειμμα στα παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο, όπως εκείνα που γεννιούνται με μικρό βάρος».
Τα χαμηλού βάρους κατά τη γέννηση παιδιά, τα οποία είχαν δεχθεί περισσότερη ζεστασιά, (και είχαν βιώσει) σχέσεις αγάπης με τις μητέρες ήταν λιγότερο πιθανό να περιγραφούν ως υπερκινητικά παιδιά από γονείς και δασκάλους, ένα εύρημα που συσχετίζεται (με το γεγονός) πως μπορεί τα υψηλά επίπεδα ζεστασιάς προφυλάσουν μερικά παιδιά από κακή συμπεριφορά. Επιπλέον, χαμηλά επίπεδα θαλπωρής φαίνεται να επιτείνουν τα συμπεριφορικά προβλήματα που συνδέονται με το χαμηλό βάρος κατά τη γέννηση.

Πηγή: http://www.focusonchild.gr/adhd-moms-tendency.html

ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ

 ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ

|

Στην Ελλάδα όπως και στο εξωτερικό, η γονική μέριμνα και επιμέλεια αποτελεί καθήκον και δικαίωμα των γονέων. Το Διεθνές Δίκαιο προστασίας και δικαιωμάτων του παιδιού που είναι και ελληνικός νόμος θέλει το παιδί να ανατρέφεται και από τους δύο γονείς, άσχετα αν είναι παντρεμένοι, χωρισμένοι ή σε διάσταση. Ο ελληνικός νόμος, θέλει τη γονική μέριμνα καθήκον και δικαίωμα και των δύο γονέων.

Κριτήριο για την ανάθεση της επιμέλειας δεν είναι το φύλο του γονέα, αλλά η καταλληλότητά του και το συμφέρον του παιδιού.

Ομως σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε η ΜΚΟ ΓΟΝ. ΙΣ σε αποφάσεις του Πρωτοδικείου Αθηνών, αποδείχθηκε ότι στην Ελλάδα η επιμέλεια ανατίθεται αποκλειστικά σε έναν μόνο γονέα, τη μητέρα (90,6%).

Ακόμα χειρότερα, το παιδί φέρεται να είναι στο επίκεντρο οικονομικής διαμάχης, με τις δίκες για διατροφή σε ποσοστό άνω του 90%.

Οσον αφορά τον πατέρα, η καθημερινή νομική πρακτική και οι περισσότερες συμβουλές που του δίδονται μετά το διαζύγιο, τον αποθαρρύνουν από τη διεκδίκηση της επιμέλειας. Τι γίνεται λοιπόν με αυτούς που η ανατροφή των παιδιών τους είναι το ίδιο σημαντική όσο και των μητέρων και τι οφείλεται να γίνει; Θεωρούμε πως η ελληνική κοινωνία είναι στο κατάλληλο σημείο και μπορεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα της ανατροφής των παιδιών με σεβασμό στα δικαιώματά τους και όρους, ανταποκρινόμενους στην σημερινή πραγματικότητα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι σε περίπτωση διαζυγίου το θέμα της επιμέλειας όπως εφαρμόζεται σήμερα, χρήζει σίγουρα επανεξέτασης. Η κοινή επιμέλεια, εκτός από νομική υποχρέωση και δικαίωμα και των δύο γονέων, είναι καταλληλότερη για την ανατροφή των παιδιών και μπορεί να είναι λειτουργική και για τους δύο. Θεωρούμε ότι αμφότεροι οι γονείς έχουν ελλιπή πληροφόρηση για την από κοινού την επιμέλεια των παιδιών τους. Για τον λόγο αυτό πιστεύουμε ότι απαιτείται νομοθετική μεταρρύθμιση. Προτείνουμε τη λύση της κοινής επιμέλειας του παιδιού ως την πιο υγιή απόφαση και έχουμε καταρτίσει το «Σύμφωνο κοινής επιμέλειας του παιδιού», που αποτελεί καινοτόμο πρόταση για διαζευγμένους γονείς που επιθυμούν να βρουν μια από κοινού, χωρίς μεσολαβήσεις, λύση.

• Η κοινή επιμέλεια είναι η πιο κατάλληλη οδός

  Η κοινή επιμέλεια, εκτός από νομική υποχρέωση και δικαίωμα και των δύο γονέων, είναι καταλληλότερη για την ανατροφή των παιδιών και μπορεί να είναι λειτουργική και για τους δύο.

http://gonis.gr/

ΔΙΔΥΜΑ....ΤΡΙΔΥΜΑ....

της  Δρ. Λίζας Βάρβογλη, Ph.D., Παιδοψυχολόγος

Μετά την πρώτη έκπληξη ότι η μέλλουσα μητέρα κυοφορεί δύο, τρία, ή και περισσότερα έμβρυα, αρχίζουν οι απορίες, τα ερωτηματικά, ίσως και κάποιες ανησυχίες. Στο άρθρο αυτό παρουσιάζονται ορισμένα από τα πιο πρόσφατα ερευνητικά και κλινικά δεδομένα σχετικά με τα βρέφη πολλαπλής κύησης.

Γάμος και Στρες

Όλα τα ζευγάρια αντιμετωπίζουν προκλήσεις στη σχέση τους, όταν γίνουν γονείς. Η γέννηση δίδυμων και, πολύ περισσότερο, τρίδυμων, επιφέρει μεγάλη αναστάτωση στο σπίτι και ανατροπή της ισορροπίας που είχε αποκτήσει το ζευγάρι. Η σχέση του ζευγαριού, η ομαλή ροή της τάξης και λειτουργίας του σπιτιού, η επιθυμία του να είναι κανείς καλός γονιός, και η ανάγκη να διατηρήσει την ψυχραιμία του στις μικρές ή μεγαλύτερες κρίσεις (τρία νηστικά βρέφη που κλαίνε όλα μαζί στη μέση της νύχτας!) είναι όλα θέματα ζωτικής σημασίας που κάθε μέλος του ζευγαριού πρέπει να διαπραγματευτεί και να εξισορροπήσει μέσα στη σχέση.

Οι στατιστικές δείχνουν υψηλότερα επίπεδα στρες και διαφωνίας ανάμεσα στους γονείς διδύμων/τριδύμων, καθώς και μεγαλύτερη συχνότητα διαζυγίων. Το στρες συχνά αυξάνεται με ύπουλο τρόπο, καθώς σταδιακά συσσωρεύονται στρεσσογόνοι παράγοντες, τους οποίους ο γονιός δεν αντιλαμβάνεται εξ αρχής, αλλά όταν πια ο αντίκτυπός τους είναι χειροπιαστός. Είναι απαραίτητο για τους γονείς να έχουν «δικλείδες ασφαλείας», να μπορούν να μιλήσουν για τα προβλήματα, τους προβληματισμούς και τις δυσκολίες τους με άτομα που τους καταλαβαίνουν.

Προβλήματα και Λύσεις

Πρόβλημα: Κούραση και στέρηση ύπνου: είναι δύο από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρεάζουν την ψυχική και σωματική κατάσταση των γονιών, κυρίως της μητέρας.

Λύση: Ο γονιός θα πρέπει να ξεκουράζεται και να κοιμάται, όποτε βρει την ευκαιρία μέσα στη μέρα. Δε χρειάζεται να περιμένει την «κατάλληλη» ώρα. Έρευνες εξάλλου δείχνουν ότι ένας «δυναμικός υπνάκος» 20-30 λεπτών επαναφορτίζει τις μπαταρίες ενός κουρασμένου ατόμου!

Πρόβλημα: Επιλόχειος κατάθλιψη και η στεναχώρια που μπορεί να επακολουθήσουν.

Λύση: Η μητέρα θα πρέπει να μιλήσει στο γιατρό της και να διερευνήσει τις διεξόδους της σύντομης ψυχοθεραπείας (που τη βοηθάει ν’ αλλάξει τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς) ή της φαρμακοθεραπείας.

Πρόβλημα: Η εξουθένωση που σχετίζεται με το βαθμό του στρες της μητέρα και που συχνά συνοψίζεται στη φράση «γιατί να μπω στον κόπο, αφού είναι μάταιο». Όταν αυτή η λογική εφαρμόζεται σε διάφορες πτυχές της ζωής, ιδίως στο γάμο και τη μεταξύ του ζευγαριού σχέση, οι προοπτικές για βελτίωση μειώνονται.

Λύση: Το διάλειμμα από τις αρνητικές σκέψεις και στάση και η συνειδητή μεταστροφή της παραπάνω δυσλειτουργικής σκέψης σε μια αποτελεσματικότερη: «Παντρεύτηκα αυτόν τον άνθρωπο από αγάπη. Οι πράξεις μου θα πρέπει να δείχνουν αγάπη. Θα κάνω τα όμορφα πράγματα που έκανα γι’ αυτόν και πριν τη γέννηση των παιδιών, στο βαθμό που είναι δυνατό. Για παράδειγμα, θα τον πάρω τηλέφωνο, όχι για να του επισημάνω δυσκολίες και κρίσεις, αλλά για να ευχηθώ ‘καλημέρα’. Θα φροντίσω να βγω μαζί του ‘ραντεβού’ και να συζητήσουμε και για άλλα θέματα, εκτός προβλημάτων».

Πρόβλημα: Η ανάγκη για προσωπικό χρόνο, ο οποίος εξανεμίζεται λόγω της ενασχόλησης με τα μωρά, οδηγώντας σε έλλειψη ποιοτικού χρόνου με τον εαυτό, τον σύζυγο, τον κοινωνικό περίγυρο.

Λύση: Με την αξιοποίηση της γιαγιάς, παππού, ή μπειμπι-σίτερ που κρατάει τα παιδιά μπορεί να βρεθεί προσωπικός χρόνος, που όμως δε θα πρέπει να αναλωθεί σε περαιτέρω δουλειές, αλλά να αφιερωθεί αποκλειστικά στις ανάγκες της μητέρας (είτε σε έξοδο με φίλη, είτε χρόνος με τον εαυτό της). Άλλοι γονείς βρίσκουν ότι το να φροντίζουν μαζί τα παιδιά το σαββατοκύριακο δεν τους εξοικονομεί τελικά χρόνο και μάλιστα δημιουργεί προστριβές και παραινέσεις του στυλ «αυτό δεν το κάνεις καλά, το άλλο πρέπει να γίνει έτσι, κοκ». Μια λύση είναι να αναλάβουν εναλλάξ τη φροντίδα και των δύο ή τριών παιδιών (όταν αυτό είναι εφικτό, μετά την ηλικία των 6 μηνών), για παράδειγμα λίγες ώρες την Κυριακή το πρωί. Με αυτό τον τρόπο, ο ένας γονιός μένει στο κρεβάτι και κοιμάται παραπάνω ή χρησιμοποιεί τον χρόνο του για διάβασμα, ντους, ή οτιδήποτε άλλο θέλει να κάνει μόνος του, ενώ ο άλλος ετοιμάζει και απασχολεί τα παιδιά. Έτσι, και τα παιδιά απολαμβάνουν την αμέριστη προσοχή του μπαμπά τους και δένονται

του, και η μαμά έχει λίγο χρόνο να κάνει κάποια πράγματα για τον εαυτό της (και την επόμενη Κυριακή η σειρά τους αλλάζει!).

Πρόβλημα: Έλλειψη πρακτικής γνώσης και γονεϊκών ικανοτήτων που χρειάζονται στην περίπτωση των δίδυμων ή τρίδυμων.

Λύση: Υιοθέτηση νέων στρατηγικών. Οι νέοι γονείς συνήθως εφαρμόζουν αυτά που θυμούνται από τους δικούς τους γονείς. Στην περίπτωση όμως των παιδιών από πολλαπλή κύηση, οι γονείς δεν έχουν παραδείγματα και μοντέλα στρατηγικών που θα πρέπει να εφαρμόσουν κι έτσι πελαγοδρομούν. Η συμβολή του ειδικευμένου ψυχολόγου μπορεί να είναι άμεση και θετική στον τρόπο με τον οποίο οι γονείς χειρίζονται τα παιδιά.

Πρόβλημα: Ο μπαμπάς δε βοηθάει όσο χρειάζεται, η μαμά απελπίζεται. Αλλάζει πάνες που και που ή δίνει μπιμερό, αλλά συνέχεια ρωτάει ποιανού σειρά είναι να φάει ή να αλλαχτεί και δεν μπορεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα, χωρίς να συμβουλεύεται τη μητέρα για το παραμικρό.

Λύση: Και οι δύο θα πρέπει ν’ αναγνωρίσουν ότι οι γονεϊκές ικανότητες μαθαίνονται και δεν είναι έμφυτες στις γυναίκες, επομένως και οι δύο θα πρέπει να κάνουν μια οργανωμένη προσπάθεια να μάθουν καινούργια πράγματα. Η συνεχής κριτική σε αυτά που κάνει ο πατέρας δε βοηθάει και τον ωθεί να σταματήσει, ενώ η επιβράβευση του οτιδήποτε θετικού του δίνει κίνητρο να συνεχίσει. Ο πατέρας θα πρέπει ν’ αναλάβει συγκεκριμένα καθήκοντα, να εκπαιδευτεί στις «τεχνικές» (ταίσματος, αλλάγματος) και να ενθαρρυνθεί στην ενεργό συμμετοχή, ακόμα κι αν αρχικά κάνει λάθη.

Πρόβλημα: Διατήρηση του σπιτιού καθαρού και τακτοποιημένου. Η ενασχόληση με τα δίδυμα/τρίδυμα δεν αφήνει αρκετό χρόνο κι ενέργεια για τις δουλειές του σπιτιού, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται τριβές κι εντάσεις.

Λύση: Οι γονείς θα πρέπει να αλλάξουν προσδοκίες σχετικά με τα στάνταρ τους και τακτική στη διατήρηση του νοικοκυριού. Πέρα από την εξωτερική βοήθεια, χρειάζεται συχνή επικοινωνία για τα μικροπράγματα, ευελιξία, προγραμματισμός, οργάνωση καθώς και αλλαγή στις προτεραιότητες του τι πρέπει να γίνει και πότε πρέπει να γίνει. Η συνειδητοποίηση ότι καθένας έχει το δικό του στυλ στο πως διεκπεραιώνει δουλειές και η εκτίμηση γι’ αυτό που κάνει ο άλλος είναι σημαντικά.

Τι ΔΕΝ Πρέπει να Κάνουν οι Γονείς

· Να κατηγορούν ο ένας τον άλλον για το στρες τους

· Να αποφεύγουν να βρουν την πηγή του προβλήματος

· Να ανταγωνίζονται ποιος κάνει την περισσότερη δουλειά

· Να τα παίρνουν όλα προσωπικά, όταν ο/η σύζυγος θέλει να ξεσπάσει

· Να κρατούν τα αισθήματα μέσα τους και να μην τα εκφράζουν

· Να βλέπουν το ρόλο τους ως μια ατέλειωτη αγγαρεία

· Να μην επικοινωνούν ουσιαστικά

Ψυχολογική Κατάσταση της Μητέρας

Μητέρες Διδύμων

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, οι μητέρες από δίδυμα/τρίδυμα, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να υποφέρουν από επιλόχεια κατάθλιψη και στεναχώρια. Η Δρ. Thorpe, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ στην Αγγλία, βρήκε ότι 34% από τις μητέρες που γέννησαν δίδυμα έδειξαν τάσεις κατάθλιψης. Σε σύγκριση με αυτές, από τις μητέρες που είχαν παιδιά με διαφορά ηλικίας δύο ετών, μόνο το 23% έδειξε σημάδια κατάθλιψης. Όταν όμως η ηλικιακή διαφορά των παιδιών ήταν μικρότερη από δύο χρόνια, 29% από τις ερωτηθείσες μητέρες είχαν σημάδια κατάθλιψης. Γιατί συμβαίνει αυτό; Σύμφωνα με την ερευνήτρια, το γεγονός σχετίζεται με το βαθμό στρες που αισθάνεται η μέλλουσα μητέρα. Το στρες της εγκύου στην πολλαπλή εγκυμοσύνη είναι περισσότερο, επειδή εξ ορισμού πρόκειται για εγκυμοσύνη υψηλού κινδύνου

Μητέρες Τριδύμων

Τετραετής έρευνα σε μητέρες από τρίδυμα, οι οποίες είχαν επιλέξει τη μέθοδο της εξωσωματικής γονιμοποίησης, με ορμονοθεραπεία, βρήκε ότι όλες υπέφεραν από υπερβολική κούραση και στρες. Η Janet Beryl, ιδρύτρια του «Συνδέσμου των Τριδύμων» στις ΗΠΑ, επισημαίνει ότι οι γυναίκες που έκαναν τρίδυμα μετά από ορμονοθεραπεία αναρωτιούνται εάν πήραν τη σωστή απόφαση και, επιπλέον, έχουν μια πρόσθετη ενοχή, επειδή η εγκυμοσύνη αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή της γυναίκας και των εμβρύων

Τα Καλά Νέα

Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι τα προβλήματα της κατάθλιψης και του στρες σχετίζονται με την ιδιαίτερη αυτή κατάσταση και κυρίως με τον παράγοντα κούραση, και όχι με στοιχεία της προσωπικότητας της μητέρας. Έτσι, η σωστή πληροφόρηση και η ψυχολογική στήριξη πριν τη σύλληψη, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλά και μετά, μπορούν να θωρακήσουν τη νέα μητέρα και να προλάβουν την εμφάνιση ψυχολογικών προβλημάτων.

Πώς η Κατάθλιψη της Μητέρας Επηρεάζει τα Δίδυμα/Τρίδυμα

Το χαμηλότερο επίπεδο μητρικής ευαισθησίας στις μητέρες με κατάθλιψη ευθύνεται για:

· χαμηλότερη απόδοση των παιδιών στο σχολείο

· μειωμένη λεκτική κατανόηση

· μειωμένη λεκτική έκφραση

· προβλήματα συμπεριφοράς.

Γιατί; Επειδή η κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει σε λιγότερη προσοχή της μητέρας προς τα παιδιά, το οποίο αντίστοιχα οδηγεί σε αναπτυξιακά προβλήματα

Η Ανάπτυξη στα Βρέφη Πολλαπλής Εγκυμοσύνης

Νοημοσύνη

Η νοημοσύνη των ομοζυγωτικών δίδυμων (προέρχονται από το ίδιο ωάριο) σπάνια διαφέρει πάνω από πέντε βαθμούς μεταξύ τους, ενώ η νοημοσύνη των διζυγωτικών διδύμων (προέρχονται από διαφορετικά ωάρια) μπορεί να είναι τόσο διαφορετική όσο και δύο αδερφιών διαφορετικής ηλικίας μέσα στην ίδια οικογένεια.

Λόγος και Ομιλία

Τα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι τα δίδυμα/τρίδυμα καθυστερούν να αρθρώσουν τις πρώτες τους λέξεις και συχνά τραυλίζουν. Τα δίδυμα έχουν μια καθυστέρηση 6-8 μηνών στη γλωσσική τους ανάπτυξη. Το λεξιλόγιό τους, όταν αρχίζουν το σχολείο, είναι πιο περιορισμένο σε σχέση με το αναμενόμενο. Το μειωμένο λεξιλόγιο σχετίζεται με δυσκολία στην ανάγνωση. Ο λόγος αυτών των δυσκολιών είναι το γεγονός ότι συχνά είναι πρόωρα καθώς επίσης ότι οι γονείς τους έχουν λιγότερο χρόνο για ατομική προσοχή στο καθένα, ώστε να τα βοηθήσουν να αναπτύξουν λεκτικές ικανότητες.

Αν υπάρχει καθυστέρηση στην ανάπτυξη της γλώσσας, οι γονείς δεν θα πρέπει να υποθέσουν ότι τα παιδιά αυτομάτως θα αποκτήσουν ικανότητες αργότερα. Μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση της νοημοσύνης, των λεκτικών και άλλων ικανοτήτων τους θα βοηθήσει στο σχεδιασμό συγκεκριμένου προγράμματος για να διορθωθούν οι τυχόν μειονεξίες.

«Η Γλώσσα των Δίδυμων»

Μια εκπληκτική πλευρά της ανάπτυξης των δίδυμων/τρίδυμων είναι η εμφάνιση της ιδιωτικής τους γλώσσας, ή γλώσσας των διδύμων. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι πρόκειται για ένα είδος ανώριμης, σχεδόν μη κατανοητής εκδοχής της γλώσσας που μιλιέται στο σπίτι, αλλά το ιδίωμα αυτό το χρησιμοποιούν και το καταλαβαίνουν μόνο τα παιδιά –ιδίως αυτά που έχουν πρόβλημα λόγου- και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Σχολικές Επιδόσεις

Τα δίδυμα/τρίδυμα, λόγω της πρόωρης γέννησής τους, έχουν μεγαλύτερη τάση για μαθησιακές δυσκολίες και προβλήματα στη μάθηση (ανάγνωση και αριθμητική).

Αδρή και Λεπτή Κινητικότητα

Τα δίδυμα/τρίδυμα, ιδιαίτερα όταν έχουν γεννηθεί πρόωρα, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες δυσκολίας/καθυστέρησης στο περπάτημα, στις λεπτές κινήσεις (να πιάνουν και να χειρίζονται αντικείμενα) αλλά και στην ανάπτυξη των ικανοτήτων για παιχνίδι.

Κοινωνική Ανάπτυξη

Τα ομοζυγωτικά δίδυμα συνήθως ακολουθούν παρόμοια πορεία κοινωνικής ανάπτυξης. Το καθένα είναι περίπου το ίδιο κοινωνικό και επικοινωνιακό με το άλλο, και συνήθως έχουν ίδιες προτιμήσεις, πεποιθήσεις, και αντιδράσειες. Τα δυζυγωτικά δίδυμα, όμως, διαφέρουν μεταξύ τους όπως θα διέφεραν και δύο αδέρφια διαφορετικής ηλικίας στην ίδια οικογένεια.

Εγγύτητα και Εξάρτηση

Τα δίδυμα κορίτσια, ιδιαίτερα τα ομοζυγωτικά, συνήθως αναπτύσσουν αλληλεξάρτηση, μεγαλύτερη από αυτή που παρατηρείται σε δίδυμα αγόρι-κορίτσι ή αγόρι-αγόρι, και παραμένουν συναισθηματικά δεμένα μεταξύ τους σε όλη τους τη ζωή. Η εγγύτητα και η εξάρτηση είναι μεγαλύτερη στα ομοζυγωτικά, αμέσως μετά στα διζυγωτικά δίδυμα κορίτσια, στη συνέχεια στα ομοζυγωτικά αγόρια, μετά στα διζυγωτικά αγόρια και τέλος στα διζυγωτικά αγόρι-κορίτσι.

Ατομικότητα

Η εγγύτητα που έχουν τα δίδυμα μπορεί να τα βοηθήσει στην κοινωνικοποίησή τους και στη συνομιλία με άλλους. Όμως, υπάρχει και πιθανότητα να αναπτύξουν καλή επικοινωνία μεταξύ τους, αλλά να είναι ιδιαίτερα δειλά με άλλους.

Για να αναπτυχθεί επαρκώς η ατομικότητά τους και η προσωπική ταυτότητα του καθενός, τα δίδυμα θα πρέπει να έχουν το καθένα τις φιλίες του, τα ενδιαφέροντά του, τις ατομικές εξόδους του και τις ατομικές «απολαβές» του στην οικογένεια, ενώ φίλοι και συγγενείς θα πρέπει να αναφέρονται στο καθένα με το όνομά του και όχι μαζί «στα δίδυμα». Όταν οι γονείς δίνουν στα παιδιά επιλογές και τους επιτρέπουν να πάρουν κάποιες μικρές αποφάσεις (αν θα φάνε μήλο ή πορτοκάλι, το αγαπημένο τους χρώμα στα ρούχα) από μικρή ηλικία, βοηθά το καθένα από τα δίδυμα να αναπτύξει την προσωπικότητά του.

Οι γονείς θα πρέπει να αποθαρρύνουν το ένα από τα δύο/τρία να παίρνει το ρόλο του «εκπροσώπου» και να μιλάει για τις ανάγκες τους.

Μεγαλώνοντας, τα δίδυμα/τρίδυμα θα πρέπει να εκφράζουν την ατομικότητά τους μέσα από την κατοχή διαφορετικών ρούχων για τον καθένα, και να έχουν τις ατομικές τους αναμνήσεις, ιδιαίτερες ιστορίες και προσωπικά πράγματα. Το καθένα θα πρέπει να έχει το χώρο που τοποθετεί τα ρούχα, τα βιβλία, και τα πράγματά του. Αυτό βοηθάει στην ανάπτυξη της έννοιας του «μοιράζομαι με άλλους», γιατί τα παιδιά δεν μπορούν να μοιραστούν αν πρώτα δεν αντιληφθούν την έννοια της «ιδιοκτησίας». Τα δίδυμα/τρίδυμα μαθαίνουν για το μοίρασμα και τη συνεργασία νωρίτερα από τα άλλα παιδιά, που τα κάνει πιο δημοφιλή ως συντρόφους στο παιχνίδι.

Δεδομένα

Τα πρόωρα και τα χαμηλού βάρους γέννησης παιδιά έχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης διαφόρων δυσκολιών, κυρίως στον τομέα της ομιλίας, της γλώσσας και των ικανοτήτων για παιχνίδι (που αντικατοπτρίζουν νοητική ανάπτυξη). Τα παιδιά που γεννήθηκαν λιγότερο από 2500 γραμμάρια πρέπει να παρακολουθούνται συχνά από ειδικούς.