Διλλήματα ηλικίας για το νηπιαγωγείο

Διλλήματα ηλικίας για το νηπιαγωγείο.

Γράφει: Δημήτρης Σεφεριάδης

Τα διλήμματα του νηπιαγωγείουΤο δίλημμα αν θα αφήσουν τα τετράχρονα παιδιά τους να εισχωρήσουν στην προσχολική εκπαίδευση, κάτω από τις τριτοκοσμικές συνθήκες που υπάρχουν σε αρκετά δημόσια νηπιαγωγεία, ή πληρώνοντας αδρά τα ιδιωτικά, καλούνται να αντιμετωπίσουν οι γονείς της χώρας, μετά από την επερχόμενη ισχύ του μέτρου της διετούς υποχρεωτικής φοίτησης στο νηπιαγωγείο.     Πόσο καλό θα κάνει στα τετράχρονα παιδιά να περάσουν την πόρτα του σχολείου τόσο νωρίς; Όπως τονίζει ο κ. Δημήτρης Σεφεριάδης, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής, υπεύθυνος του Κέντρου Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας, σε αυτή τη φάση, στην ηλικία των 4-5 ετών, το παιδί προσπαθεί να κατανοήσει τους κανόνες του περιβάλλοντός του και να τα ανακαλύψει όλα. Χρησιμοποιεί τη φαντασία του και την εφευρετικότητά του. «Αν το παιδί δεν ενθαρρυνθεί σε αυτή τη δραστηριότητα, τότε βιώνει συναισθήματα ενοχής και τύψεων. Ενοχή γι’ αυτά που δεν εκτέλεσε με επιτυχία και τύψεις για τυχόν παραβάσεις στις επιταγές των γονιών του ή του περιβάλλοντός του», υποστηρίζει και προσθέτει: «Ταυτόχρονα σε αυτή την ηλικία με τη δυνατότητα άρθρωσης λόγου, τον ικανοποιητικό βαθμό επικοινωνίας και την κατάκτηση του ελέγχου της ούρησης και της αφόδευσης τα παιδιά αποκτούν μια σχετική αυτονομία. Με την κατανόηση της παρουσίας του πατέρα και του ρόλου του ως τρίτου στη σχέση μητέρας-παιδιού, έχει ήδη αρχίσει η κοινωνικοποίηση. Η δημιουργία σχέσεων και εκτός του πυρήνα της οικογένειας, αυξάνει το βαθμό κοινωνικοποίησης».     Όπως αναφέρει ο κ. Σεφεριάδης, παρ’ ότι αναπτυξιακά το παιδί έχει τη δυνατότητα παρακολούθησης τέτοιων προγραμμάτων, συναισθηματικά είναι ακόμα ευάλωτο. «Είναι γνωστό πια, ότι ψυχικά τραύματα μέχρι την ηλικία των 6-8 ετών που αφήνουν μνημονικά ίχνη στον εγκέφαλο επηρεάζουν την ψυχοσυναισθηματική ζωή του ενήλικα. Θα έλεγα ότι σε αυτή την ηλικία χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στη διαχείριση της επιτυχίας ή της αποτυχίας σε μια προσπάθεια ή σε μια δραστηριότητα, στον τρόπο απορρόφησης της επιθετικότητάς του, αλλά και στη ρύθμιση του άγχους και των φοβιών του. Από την άλλη χρειάζεται ενίσχυση των προσωπικών ικανοτήτων του παιδιού και των αναπτυξιακών δυνατοτήτων. Οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να έχουν στο νου τους ότι έχουν να κάνουν με παιδιά στα οποία η ανάπτυξη, σωματική και ψυχική, εξελίσσεται. Εδώ και 15-20 χρόνια εξαιτίας των νέων συνθηκών ζωής, πολλοί γονείς, ίσως η πλειονότητα, στέλνουν τα παιδιά τους σε βρεφονηπιακούς σταθμούς ή σε τμήματα προσχολικής αγωγής», δηλώνει ο ίδιος.     Όπως εξηγεί ο κ. Σεφεριάδης, πέρα από την κοινωνικοποίηση και τη νοητική οργάνωση, στο σχολικό περιβάλλον υπάρχει η δυνατότητα να διαγνωστούν και να επισημανθούν αναπτυξιακά και ψυχικά προβλήματα σε συνεργασία με ψυχολόγους και παιδοψυχιάτρους, ώστε να επιλυθούν από πολύ νωρίς. «Όμως, από την άλλη μεριά θα πρέπει να δούμε τις δυνατότητες του εκπαιδευτικού συστήματος να ανταπεξέλθει σε αυτή την πρόταση. Γνωρίζουμε ότι η εκπαίδευση και μετεκπαίδευση των δασκάλων, σε θέματα ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης είναι ελλιπής και εξαρτάται από την πρωτοβουλία του κάθε εκπαιδευτικού. Επίσης, το σχολείο φαίνεται να είναι αποκομμένο, με τον τρόπο που λειτουργεί, από τις τρέχουσες εμπειρίες του παιδιού, την οικογενειακή και κοινωνική του ζωή και η επικοινωνία μεταξύ σχολείου και σπιτιού περιορίζεται μόνο σε θέματα γενικά και επουσιώδη. Ακόμα γνωρίζουμε ότι μερικές φορές το σχολείο όχι μόνο δεν συμβάλλει στην επίλυση των προβλημάτων, αλλά αντίστροφα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στα παιδιά. Είναι γνωστό, επίσης, ότι το κύρος των εκπαιδευτικών είναι πολύ χαμηλό στη χώρα μας και ο βαθμός ανεξαρτησίας του σχολείου από την κεντρική διοίκηση είναι πολύ χαμηλός. Ξέρουμε ακόμα ότι οι διέξοδοι για δημιουργική απασχόληση και ψυχαγωγία μέσα στο σχολείο είναι περιορισμένες. Εδώ πρέπει να τεθεί και ένα κύριο κατά τη γνώμη μου ερώτημα. Τα παιδιά παρά τους φυσικούς περιορισμούς που έχουν, μπορούν να ακολουθήσουν ένα πρόγραμμα που να είναι στα μέτρα τους, η κεντρική διοίκηση και το εκπαιδευτικό σύστημα έχουν τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουν σε ένα τέτοιο πρόγραμμα; Υπάρχουν αίθουσες που να καλύπτουν το σύνολο των παιδιών; Υπάρχουν καταρτισμένοι εκπαιδευτικοί; Υπάρχουν παιδοψυχολόγοι στα σχολεία; Υπάρχει ειδικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα για αυτές τις ηλικίες;».     Μάλιστα, όπως τονίζει ο ίδιος, πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι η κοινωνικοποίηση και οι επιδόσεις των παιδιών εξαρτώνται όχι από το αναλυτικό διδακτικό πρόγραμμα, αλλά από τη δομή και οργάνωση του σχολικού περιβάλλοντος. Βρέθηκε, δηλαδή, ότι μεγάλη σημασία έχουν παράγοντες όπως οι συνθήκες εργασίας για τους μαθητές, η προσφορά κινήτρων, οι δυνατότητες που έχουν οι μαθητές να αναλάβουν ευθύνες σχετικά με τη λειτουργία του σχολείου, αλλά και οι αξίες και οι στάσεις που επικρατούν στο προσωπικό και οι οποίες αντικατοπτρίζονται στον τρόπο διδασκαλίας. «Επίσης, οι διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των μελών του προσωπικού , καθώς και οι σχέσεις μεταξύ παιδιών και προσωπικού. Τελειώνοντας θα έλεγα ότι σε κάθε περίπτωση είναι θεμελιακό, να προστατευτεί η ιδιαιτερότητα, η ατομικότητα και η διαφορετικότητα του κάθε μαθητή. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα δοθεί η ευκαιρία για συνεργασία μεταξύ του προσωπικού και των μαθητών, μεταξύ του σχολείου και των γονιών και μεταξύ των παιδιών», καταλήγει ο κ. Σεφεριάδης http://www.dimseferiadis.com/

 

Θέλετε να κάνετε κι άλλο παιδί, αλλά δεν ξέρετε ποια είναι η κατάλληλη στιγμή......

 

Θέλετε να κάνετε κι άλλο παιδί, αλλά δεν ξέρετε ποια είναι η κατάλληλη στιγμή. Μάθετε τα υπέρ και τα κατά σε κάθε περίπτωση και αποφασίστε αν θα το επισπεύσετε ή θα το αφήσετε γι’ αργότερα.

 

 

Της Μαρίνας Τασούλη

Με τη συνεργασία της Κωνσταντίνας Κότση, ψυχολόγου-συμβούλου

Nομιζω οτι η πρωτη φορα που οι γύρω μου άρχισαν να «απαιτούν» σχεδόν από μένα ένα δεύτερο παιδί ήταν πριν ακόμα ο γιος μου γιορτάσει τα πρώτα του γενέθλια. «Ε, τώρα που περπάτησε το πρώτο ήρθε η ώρα για το επόμενο», «πάρε την απόφαση πριν φύγει το μπιμπερό από το νεροχύτη», «ένα ίσον κανένα»… Τα επιχειρήματα μαμάδων, πεθερικών και λοιπών συγγενών ήταν πολλά –δεν έχω παράπονο. Όταν μάλιστα ο μικρός άρχισε να μιλάει, τον έβαλαν με δόλιο τρόπο κι αυτόν στο παιχνίδι: «Πες στη μαμά τι δώρο θέλεις να σου φέρει ο Άγιος Βασίλης: α-δε-ρφού-λα!», «Α-δε-ρφού-λα», επαναλάμβανε κι αυτός, χωρίς –εννοείται– να ξέρει τι ακριβώς ζητάει στη θέση ενός καινούργιου τηλεκατευθυνόμενου που, βραχυπρόθεσμα, είμαι σίγουρη ότι θα τον ευχαριστούσε περισσότερο. Δεν είναι ότι δεν θέλω δεύτερο (και τρίτο, ίσως) παιδί. Είναι που θεωρώ ότι είναι μια μεγάλη απόφαση, μια επιλογή που δεν προσθέτει απλώς ένα σερβίτσιο στο οικογενειακό τραπέζι, αλλά σε κάνει να αλλάζεις… πίστα στη ζωή. Χρειάζεσαι μεγαλύτερο σπίτι, μεγαλύτερο αυτοκίνητο, περισσότερα έσοδα, πιο πολύ χρόνο, ακόμα περισσότερη ενέργεια. Με ένα παιδί –όταν μάλιστα φτάσει σε ηλικία που αρχίζει να γίνεται ανεξάρτητο– μπορείς να ξαναγυρίσεις γρήγορα στον τρόπο ζωής που είχες πριν ακόμα γίνεις μαμά. Με δύο; Πώς κάνεις τα ψώνια σου όταν και τα δύο θέλουν να χωρέσουν στο καρότσι του σούπερ μάρκετ; Πώς φεύγεις από την πόλη για ένα τριήμερο όταν πρέπει να πάρεις μαζί σου ολόκληρη την οικοσκευή επί δύο και μάλιστα σ’ ένα αυτοκίνητο του οποίου το πίσω κάθισμα είναι κατειλημμένο από δύο καρεκλάκια; Πώς επιστρέφεις στη δουλειά όταν ξέρεις ότι πίσω σου θα μείνουν να σε περιμένουν να γυρίσεις με ανυπομονησία όχι δύο αλλά τέσσερα θλιμμένα μάτια; Και πόσο χρεώνει επιπλέον μια νταντά για να κρατήσει άλλο ένα;

Ποιοι είναι οι παράγοντες που πρέπει να σκεφτείτε

Η οικονομική σας κατάσταση: Τα καλά νέα είναι ότι τη δεύτερη φορά δεν θα χρειαστεί να κάνετε κάποιες από τις «βαριές» αγορές, όπως κούνια, καρότσι, καρεκλάκι κ.λπ., αφού θα έχετε ήδη ό,τι χρειάζεστε από το προηγούμενο παιδί. Τα κακά νέα είναι ότι ένα ακόμη παιδί φέρνει μαζί του μια σειρά από επιπλέον έξοδα. Στην περίπτωση μάλιστα που είστε ελεύθερη επαγγελματίας, θα πρέπει να συνυπολογίσετε το κόστος που θα σημάνει για εσάς το να σταματήσετε για ένα διάστημα τη δουλειά σας για δεύτερη φορά.

Είναι κοινή απόφαση; Κάποιες φορές η μητέρα ίσως νιώθει έτοιμη να κάνει άλλο ένα παιδί και ο πατέρας όχι ή το αντίστροφο. Ασφαλώς, κανένα ζευγάρι δεν μπορεί να είναι απόλυτα συντονισμένο σε κάθε απόφαση που καλείται να πάρει, ωστόσο για τη συγκεκριμένη είναι απαραίτητο να το θέλετε και οι δύο. Συζητήστε το με ειλικρίνεια και αληθινή ελευθερία –αφήστε τον να πει τη γνώμη του επειδή αυτή είναι κι όχι επειδή αυτό πρέπει να πει προκειμένου να γλιτώσει την κρεβατομουρμούρα!

Η ηλικία σας: Μετά τα 35, η γονιμότητα στις γυναίκες αρχίζει να παρουσιάζει σημαντική πτώση. Αν λοιπόν έχετε ξεπεράσει –ή βρίσκεστε κοντά– σε αυτό το όριο και θέλετε να κάνετε δεύτερο παιδί, είναι σκόπιμο να το προγραμματίσετε άμεσα. Όσο πιο νέα είστε όταν πάρετε τη μεγάλη απόφαση, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχετε να τα καταφέρετε, αλλά και η εγκυμοσύνη σας θα είναι ευκολότερη.

Η ηλικία του άλλου (ή των άλλων) παιδιών: Αν ρωτήσετε δέκα διαφορετικές μητέρες, πιθανότατα θα πάρετε δέκα διαφορετικές απαντήσεις στην ερώτηση ποια είναι η ιδανική ηλικιακή διαφορά ανάμεσα σε δύο αδέρφια. Μια άποψη λέει ότι είναι σκόπιμο το πρώτο να έχει βγάλει τις πάνες ή να έχει αρχίσει να πηγαίνει στο σχολείο μέχρι να έρθει το δεύτερο στο σπίτι. Άλλη υποστηρίζει ότι όσο πιο μικρή είναι η διαφορά τόσο πιο στενή θα είναι η σχέση τους και τόσο πιο αρμονική η συμβίωσή τους. Ποια είναι τα υπέρ και τα κατά σε κάθε περίπτωση;

Μικρή διαφορά ηλικίας

Τα υπέρ

- Τα παιδιά είναι πιο πιθανό να παίζουν μαζί και να έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Επίσης, είναι πιο εύκολο για τους γονείς να βρουν δραστηριότητες στις οποίες θα απασχολούνται και τα δύο. Ωστόσο, δεν εξασφαλίζει ότι θα ταιριάζουν και στο χαρακτήρα, ενώ πολλές φορές ο ανταγωνισμός και η αντιπαλότητα αυξάνονται σε αυτή την περίπτωση.

- Πολλοί γονείς θεωρούν προτιμότερο το να περάσουν μια φορά την –ομολογουμένως δύσκολη– βρεφική ηλικία, από το να την ξαναζήσουν αργότερα, όταν πια θα έχουν αρχίσει να βάζουν ξανά πρόγραμμα στη ζωή τους.

- Κάποιοι ειδικοί θεωρούν ότι όταν η διαφορά ηλικίας δεν ξεπερνά τον ένα χρόνο δεν δημιουργούνται ανάμεσα στα αδέρφια ζητήματα ανταγωνισμού και αντιπαλότητας, καθώς ένα παιδί ενός έτους δεν έχει κατασταλαγμένη εικόνα του ποια είναι η θέση του στην οικογένεια. Έτσι, είναι πιο εύκολο για το πρώτο να δεχτεί την παρουσία του δεύτερου στο περιβάλλον του.

Τα κατά

- Αν η διαφορά είναι μικρή, είναι πολύ πιθανό το πρώτο παιδί να μην έχει ακόμα μάθει να χρησιμοποιεί την τουαλέτα όταν θα κάνει την εμφάνισή του το δεύτερο, γεγονός που ίσως σας δυσκολέψει τόσο τους πρώτους μήνες, όσο και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

- Κάποιοι ειδικοί θεωρούν ότι η χειρότερη διαφορά ηλικίας είναι 18-23 μήνες, καθώς σας αναγκάζει να συμβιώνετε με ένα ανυπεράσπιστο βρέφος κι ένα μικρό παιδάκι που ακόμα δεν έχει πλήρη έλεγχο των συναισθημάτων του, που το οδηγούν συχνά σε ξεσπάσματα και επιθετική συμπεριφορά.

Μεγάλη διαφορά ηλικίας

Τα υπέρ

- Όταν το πρώτο παιδί είναι ήδη τριών ή τεσσάρων ετών και περνάει αρκετό χρόνο στον παιδικό σταθμό, η μητέρα μπορεί να απολαύσει περισσότερο τη σχέση της με το μωρό.

- Υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι τα μωρά που έχουν συλληφθεί σε διάστημα μικρότερο των 24 μηνών μετά από ένα άλλο παιδί τείνουν να έχουν μικρότερο βάρος στη γέννηση. Το γεγονός αυτό ίσως υποδεικνύει ότι ο οργανισμός της μητέρας χρειάζεται χρόνο για να συνέλθει πριν είναι έτοιμος για μια δεύτερη εγκυμοσύνη.

- Τα μεγαλύτερα παιδιά είναι πιο πιθανό να εμπλακούν με ευχαρίστηση στη διαδικασία φροντίδας ενός μωρού και να βοηθήσουν τη μαμά φέρνοντάς της ό,τι χρειάζεται για το τάισμα ή το άλλαγμα του μωρού και κρατώντας συντροφιά στο αδερφάκι τους.

- Οι ειδικοί πιστεύουν ότι τα παιδιά μέχρι την ηλικία των τριών ετών έχουν πια αρχίσει να νιώθουν ασφάλεια σε σχέση με τον εαυτό τους και στη σχέση τους με τους γονείς τους. Έτσι, είναι πιο πιθανό να μην υποφέρουν από ζήλια.

Τα κατά

- Πολλοί γονείς δυσκολεύονται να προσαρμοστούν ξανά στη ζωή μ’ ένα μωρό, με τα ξενύχτια και την κούραση που αυτό συνεπάγεται.

- Όσο μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας έχουν τα παιδιά, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Έτσι, είναι δύσκολο για τους γονείς να βρουν δραστηριότητες με τις οποίες θα απασχολούν και τα δύο. Ωστόσο, αυτό είναι ένα πρόβλημα που είναι πολύ πιθανό να εξαλειφθεί τα επόμενα χρόνια.

Μύθοι και αλήθειες για το δεύτερο παιδί

Αυτή τη φορά η εγκυμοσύνη και ο τοκετός θα είναι ευκολότερα.

Αλήθεια. Η μήτρα σας είναι τώρα πιο ελαστική, όπως και ο κόλπος, γεγονός που κάνει τη δεύτερη γέννα να διαρκεί κατά κανόνα λιγότερο.

Αν κάνατε καισαρική την πρώτη φορά, θα πρέπει να ξανακάνετε.

Μύθος. Κάποτε το να κάνει μια γυναίκα καισαρική τομή μία φορά σήμαινε ότι ήταν αναγκασμένη να γεννήσει με τον ίδιο τρόπο όλα τα επόμενα παιδιά της. Σήμερα, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το εάν θα έχετε τη δυνατότητα να επιλέξετε τον φυσιολογικό τοκετό την επόμενη φορά έχει άμεση σχέση με τους λόγους για τους οποίους σας οδήγησαν στο χειρουργείο την προηγούμενη φορά και αν συντρέχουν και πάλι.

Τη δεύτερη φορά θα φοβάστε λιγότερο.

Ίσως. Αν η εμπειρία σας την προηγούμενη φορά δεν ήταν τρομακτική, τότε πιθανότατα θα είστε πολύ πιο ήρεμη και χαλαρή στο δεύτερο παιδί.

Θα δυσκολευτείτε να αγαπήσετε το δεύτερο μωρό τόσο πολύ όσο το πρώτο.

Μύθος. Πρόκειται για έναν συνηθισμένο φόβο πολλών μητέρων που θεωρούν αδιανόητο να αγαπήσουν ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα όσο αγαπούν το παιδί τους. Μόλις όμως πάρουν στα χέρια τους το καινούργιο μωρό, νιώθουν το ίδιο συγκλονιστικό κύμα αγάπης να τις κατακλύζει και συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχουν όρια στην αγάπη.

Το δεύτερο μωρό θα είναι μεγαλύτερο.

Αλήθεια. Έρευνες έχουν δείξει ότι τα δεύτερα παιδιά γεννιούνται κατά μέσο όρο 100 γραμμάρια βαρύτερα από τα αδέρφια τους. Όμως μιλάμε για μια πολύ μικρή διαφορά που περνάει απαρατήρητη.

kids.in.gr

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΛΕΧΩΝΑΣ

Της Σοφίας Κόντη, διαιτολόγος-διατροφολόγος 

 Η περίοδος μετά την εγκυμοσύνη είναι μία από της σημαντικότερες στη ζωή μιας γυναίκας, αλλά και μία περίοδος που επικρατούν πολλοί μύθοι και αβάσιμες συμβουλές από τρίτους, όπως το συγγενικό περιβάλλον και οι φίλοι, για τη διατροφή της. Κάποιοι  υποστηρίζουν πως η μητέρα πρέπει να αποβάλει ορισμένες τροφές από το καθημερινό της διαιτολόγιο. Τι ισχύει πραγματικά όμως;

   Η εγκυμοσύνη, όπως και ο θηλασμός, είναι απόλυτα φυσιολογικές καταστάσεις κι έτσι πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε. Ο θηλασμός, κάποιες φορές δυσκολεύει τις νέες μητέρες, αλλά αποτελεί την ιδανική διατροφή των βρεφών. Αν μια μητέρα ακολουθεί οδηγίες που τη δυσκολεύουν, είναι πιθανό να σταματήσει το θηλασμό. Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεστε. Δεν απαιτείται «τέλεια» διατροφή για το θηλασμό. Το μόνο που απαιτείται από το φαγητό της λεχώνας είναι… κοινή λογική. Και φυσικά, όχι υπερβολική ενασχόληση και ανησυχία. Μια ισορροπημένη, ομαλή διατροφή είναι ό,τι χρειάζεται. Η μητέρα που θηλάζει πρέπει να τρώει ανάλογα με την όρεξή της και όχι με το ζόρι. Επίσης, ιδανικά, πρέπει να καταναλώνει όλες τις κατηγορίες των τροφίμων (γαλακτοκομικά, δημητριακά, λαχανικά, φρούτα, όσπρια, ψάρια, κρέας, αυγό, ξηρούς καρπούς), ενώ οι ημερήσιες θερμίδες που χρειάζεται είναι μόλις 500kcals περισσότερες από το φυσιολογικό.

Όλα επιτρέπονται

    Δεν πρέπει να αποκλείσουμε  προκαταβολικά τίποτα από τη διατροφή της λεχώνας. Μπορεί να τρώει ακόμα και σκόρδο, κρεμμύδι, πράσινα λαχανικά, όσπρια, λάχανο, καυτερά, όξινα. Τέτοιου είδους περιορισμοί δυσκολεύουν τη νέα μητέρα, δημιουργούν μονοτονία και οδηγούν στην εγκατάλειψη του θηλασμού. Επιπλέον, δημιουργούν μονοτονία στη γεύση ακόμα και για το ίδιο το παιδί. Η ποικιλία στη διατροφή της μητέρας συνεπάγεται ποικιλία και στη γεύση του μητρικού γάλακτος, η οποία βοηθά το παιδί να δεχτεί πιο εύκολα τροφές στο μέλλον. Αν η διατροφή της μητέρας είναι κακή και περιοριστική, το γάλα της διατηρεί τα θρεπτικά συστατικά του σε βάρος των αποθηκών της μητέρας. Ανεξάρτητα με το τι τρώει η μητέρα, στο γάλα δεν επηρεάζεται η ολική ποσότητα πρωτεϊνών, λιπαρών, λιποδιαλυτών βιταμινών(A,D,E,K), ασβεστίου, σιδήρου, υδατοδιαλυτών βιταμινών και το ποσοστό ωφέλιμων λιπαρών ω3.  

Η παρεξήγηση με το γάλα

    Η λεχώνα δεν πρέπει να πίνει γάλα με το ζόρι. Δεν χρειάζεται επιπλέον αφού δεν αυξάνεται το μητρικό όσο και να πίνει η ίδια. Επίσης, δεν χρειάζεται συμπληρώματα ασβεστίου και γι’ αυτό δεν πρέπει να καταναλώνονται αυθαίρετα, παρά μόνο αν τα συστήσει ο γιατρός. Έρευνες έχουν δείξει πως η παροδική αφαλάτωση των οστών της μητέρας δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, όσο περισσότερο θηλάσει μια γυναίκα τόσο πιο αυξημένη προστασία έχει από μελλοντική οστεοπόρωση. Επίσης, είναι λανθασμένη η αντίληψη ότι η νέα μητέρα δεν πρέπει να καταναλώνει γαλακτοκομικά. Έρευνες δείχνουν ότι αποφεύγοντάς τα, λαμβάνουν λιγότερες πρωτεΐνες, ασβέστιο, βιταμίνη D με αρνητικές επιπτώσεις στις αποθήκες του οργανισμού. Ο μόνος λόγος που πρέπει να μειώνονται είναι ύστερα από συνεννόηση  με τον γιατρό, αν το μωρό παρουσιάσει σημάδια αλλεργίας. Σ’ αυτήν την περίπτωση, σε συνεργασία με διατροφολόγο, προτιμώνται άλλες πηγές ασβεστίου.

Ισορροπία και ηρεμία

        Μία διατροφή πλούσια σε ω3  ωφέλιμα λιπαρά οξέα, με ελαιόλαδο, ψάρια, θαλασσινά και φυτικές μαργαρίνες βοηθά στην εγκεφαλική ανάπτυξη και εξασφαλίζει την καλή όραση του παιδιού. Παράλληλα απομακρύνει το ενδεχόμενο επιλόχειας κατάθλιψης για τη μητέρα. 

Τα συμπληρώματα σιδήρου είναι περιττά, αν η λεχώνα δεν παρουσιάζει αναιμία. Οι ανάγκες της σε σίδηρο είναι οι μισές από της μη θηλάζουσας αρκεί να είναι αρκετή η κατανάλωση κόκκινου κρέατος. Το συμπλήρωμα σιδήρου μπορεί να προκαλέσει στο μωρό δυσκοιλιότητα.  Οι λεχώνες που δεν τρώνε κρέας συστήνεται να λαμβάνουν συμπληρώματα  βιταμινών Β.  Όσες είναι αυστηρά χορτοφάγοι, πρέπει να παίρνουν συμπλήρωμα Β12 και να καταναλώνουν εναλλακτικές πηγές πρωτεϊνών, όπως η σόγια. Πρέπει να παρακολουθούνται από διατροφολόγο και παράλληλα να υπάρχει τακτική παρακολούθηση του παιδιού για την ανάπτυξή του.

Τα ροφήματα

Η κατανάλωση αλκοόλ πρέπει να αποφεύγεται. Αν όμως δεν μπορεί να αποφύγει ένα ποτηράκι κρασί, το καλύτερο είναι να θηλάσει αφού περάσουν 2 ώρες. Η κατανάλωση αναψυκτικών είναι απαραίτητο να περιοριστεί, ενώ ο καφές δεν πρέπει να ξεπερνά τις 2 κούπες την ημέρα, να είναι καλά φιλτραρισμένος και ο θηλασμός να ακολουθεί μετά από ένα δίωρο. Χρειάζεται όμως ιδιαίτερη προσοχή η πρόσληψη καφεΐνης από άλλες πηγές, όπως το τσάι και η σοκολάτα. Ιδιαίτερα κατά τον πρώτο μήνα ζωής του μωρού, που είναι περισσότερο ευαίσθητο, κι ίσως αντιδράσει αρνητικά στην καφεΐνη με κολικούς, αϋπνία και νευρικότητα.

Do and Don’ts

    Διατροφικά βοηθήματα του θηλασμού αποτελούν ο μάραθος,οι νιφάδες βρώμης, η πιπερόριζα , ο γλυκάνισος, ο άνηθος, η μαγιά μπύρας και η τριγωνέλλα.

   Ο θηλασμός για 6 μήνες προστατεύει από την παχυσαρκία και τα κιλά της εγκυμοσύνης χάνονται πιο εύκολα. Δίαιτα στο θηλασμό μπορεί να γίνει μόνο υπο προϋποθέσεις! Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να καταναλώνονται λιγότερες από 500kcals την ημέρα, ενώ η μέγιστη απώλεια κιλών το μήνα είναι 2. Υπερβολικές δίαιτες, περιοριστικές ή μονοφαγικές θα μειώσουν τη θρεπτική αξία του μητρικού γάλακτος και μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα σε μητέρα και παιδί. Όσο για τη γυμναστική, ενδείκνυται κάποιο είδος αερόβιας ήπιας άσκησης.

Η λεχώνα είναι σημαντικό να ζει μια φυσιολογική ζωή και να προσέχει τον εαυτό της.

Αδρενολευκοδυστροφία (ΑLD): Μία σπάνια ασθένεια

Οι γιατροί είχαν προβλέψει ότι ο Λορέντζο Οντόνε δεν θα προλάβαινε να κλείσει τα 8 του χρόνια. Όμως το παιδί και οι γονείς του, η ιστορία των οποίων αποτέλεσε την έμπνευση για τη βραβευμένη ταινία «Λορέντζο» («Lorenzo΄s Οil»), αρνήθηκαν να δεχθούν ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Ο Λορέντζο πέθανε, μία ημέρα μετά τα 30ά γενέθλιά του.

Η μάχη του Λορέντζο ενάντια σε μια ανίατη εκφυλιστική ασθένεια του νευρικού συστήματος είναι μια ιστορία θριάμβου της ανθρώπινης θέλησης. Οι γονείς του, παρά τις προβλέψεις των γιατρών, δεν σταμάτησαν στιγμή να προσπαθούν να βρουν τη θεραπεία για την ασθένεια που είχε ο γιος τους, την αδρενολευκοδυστροφία (ΑLD), η οποία τον καταδίκασε να μείνει παράλυτος και χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας. Ο Αουγκούστο και η Μικαέλα Οντόνε δεν πέτυχαν το θαύμα που ήλπιζαν, όμως κατέληξαν σε μια θεραπεία η οποία προσέφερε ελπίδα σε χιλιάδες άλλους γονείς που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Χθες, ο Αουγκούστο, η σύζυγος του οποίου πέθανε το 2000, ανακοίνωσε ότι ο γιος του πέθανε από μια μορφή πνευμονίας αφότου κόλλησε τροφή στους πνεύμονές του. Άρχισε να αιμορραγεί και εξέπνευσε πριν φθάσει το ασθενοφόρο στο σπίτι τους στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ. 

Τα προβλήματα

Ο Λορέντζο ήταν πολύ ταλαντούχο παιδί πριν χτυπηθεί από την ασθένεια. Μιλούσε αγγλικά, ιταλικά και γαλλικά και οι αγαπημένες του ιστορίες προέρχονταν από την ελληνική μυθολογία. Σε ηλικία 6 ετών άρχισε να εμφανίζει προβλήματα ομιλίας. Έπειτα από αξονική εγκεφάλου οι γιατροί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είχε μόλις λίγους μήνες ζωής. Η ασθένεια που τον χτύπησε εμφανίζεται κυρίως σε αγόρια. Το σώμα του ασθενούς παράγει ένα λιπαρό οξύ που συγκεντρώνεται στα νευρικά κύτταρα και καταστρέφει το περίβλημά τους. Σύντομα ο ασθενής παραλύει και συνήθως πεθαίνει έπειτα από δύο χρόνια. 

Ο Αουγκούστο και η Μικαέλα αρνούνταν να αποδεχθούν ότι δεν υπάρχει θεραπεία και δεν δέχονταν ότι το παιδί τους βρισκόταν σε κατάσταση «φυτού». Θεωρούσαν ότι καταλάβαινε όλα όσα γίνονταν γύρω του και έτσι μελέτησαν την ασθένεια και επιχείρησαν να ανακαλύψουν οι ίδιοι το φάρμακο. Ο ιταλικής καταγωγής Αουγκούστο, πρώην οικονομολόγος της Διεθνούς Τράπεζας, κατάλαβε ότι το κλειδί βρίσκεται στο να πεισθεί το σώμα να μην παράγει το συγκεκριμένο οξύ. Το ζευγάρι επέλεξε ένα λάδι που προέρχεται από ελιά και κράμβη και παρ΄ ότι δεν ανέστρεψε την κατάσταση της υγείας του γιου του, βοήθησε στο να περιοριστούν τα συμπτώματα. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα το λάδι μπορεί να αποτρέψειτα συμπτώματα σχεδόν στο 70% των ασθενών με ΑLD. 

Δεν υπέφερε

«Ο Λορέντζο δεν μπορούσε να δει ή να επικοινωνήσει, όμως βρισκόταν ακόμα μαζί μας. Δεν υπέφερε. Αυτό ήταν το σημαντικό. Όσοι τον γνώριζαν, έκλαψαν με τον θάνατό του». Αυτά ήταν τα λόγια του Αουγκούστο Οντόνε για τον «γενναίο γιο» του στους δημοσιογράφους. Πρόσθεσε ότι τώρα προτίθεται να γράψει ένα βιβλίο «ώστε να συνεχίσει το παιδί μου να ζει». Η συγκινητική ιστορία της οικογένειας Οντόνε γυρίστηκε σε ταινία από το Χολιγουντ το 1992. Τους γονείς που προσπαθούν να σώσουν το παιδί τους με τη δύναμη που τους δίνει η αγάπη υποδύθηκαν ο Νίκ Νόλτε και η Σούζαν Σαράντον, η οποία ήταν υποψήφια για Όσκαρ, όπως και ο σεναριογράφος Τζορτζ Μίλερ.

Στην αδρενολευκοδυστροφία (υπάρχει φυλοσύνδετη και αυτοσωμική μορφή ασθένειας) παρατηρείται προοδευτική καταστροφή της λευκής εγκεφαλικής ουσίας και του φλοιού των επινεφριδίων (φυλοσύνδετη μορφή). Η φυλοσύνδετη αδρενολευκοδυστροφία είναι η πλέον κοινή υπεροξειδιοσωμική ασθένεια με συχνότητα 1:20.000-30.000 άτομα. Στην περίπτωση αυτή δεν ενεργοποιούνται τα λιπαρά οξέα, με αποτέλεσμα να μην υφίστανται β-οξείδωση και να συσσωρεύονται. Μετά από αρκετά χρόνια κανονικής ζωής, τα άτομα εμφανίζουν προοδευτικά νευρολογικά συμπτώματα που οδηγούν στο θάνατο μετά λίγα χρόνια. Στην αυτοσωμική μορφή της ασθένειας τα άτομα πάσχουν από υποτονία και επιληπτικό παροξυσμό. Οι ασθενείς πεθαίνουν πολύ πριν φτάσουν στην εφηβεία. 

Ενώ δεν υπάρχει αυτήν την περίοδο καμία θεραπεία για την ασθένεια, μερικές διαιτητικές επεξεργασίες, παραδείγματος χάριν, Λάδι του Lorenzo σε σχέση με μια διατροφή χαμηλή σε VLCFA, έχουν χρησιμοποιηθεί με περιορισμένη επιτυχία, ειδικά προτού να εμφανιστούν τα συμπτώματα ασθενειών. Μια πρόσφατη μελέτη παρουσιάζει θετικά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα με αυτήν την προσέγγιση Η μεταμόσχευση μυελών των οστών έχει αποδειχθεί για να βοηθήσει ALD που είναι είτε προσυμπτωματικά είτε παρουσιάζοντας τα ήπια συμπτώματα νωρίς κατά τη διάρκεια της ασθένειας. Το Lovastatin είναι ένα φάρμακο anticholesterol που φαίνεται να βοηθά, αλλά οι ερευνητές δεν είναι βέβαιοι πώς ή γιατί. Η επεξεργασία, εντούτοις, πρόκειται ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ τα συμπτώματα και δεν είναι μια θεραπεία. 

Ο θάνατος μπορεί να εμφανιστεί μέσα σε 1 έως 10 έτη μετά από την αρχή των συμπτωμάτων λόγω της προόδου ασθενειών. κατάλογος περιπλοκών που έχουν αναφερθεί στις διάφορες πηγές για Adrenoleukodystrophy περιλαμβάνει: Θάνατος από 6 μήνες σε 4 έτη από την αρχή των νευρολογικών σημαδιών 

Πρόγνωση για Adrenoleukodystrophy: Η πρόγνωση για τους ασθενείς με ALD είναι γενικά ανεπαρκής εκτός από μετά από την επιτυχή μεταμόσχευση μυελών των οστών.

http://www.madata.gr/

ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ Η' ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ...

“Όλες οι τεχνικές μελέτης για κάποια παιδιά δεν αρκούν ώστε να δώσουν ένα καλύτερο αποτέλεσμα στο διάβασμα” σημειώνει η σύμβουλος μελέτης – ψυχολόγος Ιφιγένεια Λαμπροπούλου. “Το πώς είναι ο χώρος που διαβάζει, τι τρώει, πώς διαβάζει και διάφορα άλλα είναι πρωταρχικής σημασίας για το διάβασμα”.

Η Ιφιγένεια Λαμπροπούλου σου δίνει το σχέδιο, τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσεις ώστε το μικρό σου να μελετά σωστά και εποικοδομητικά.
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ…
-Καταρχάς, πρέπει να έχει σεταριστεί ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα για όλα. Πότε θα γυρίσει από το σχολείο, πότε θα φάει, πότε θα ξεκουραστεί, πότε θα πάει στις εξωσχολικές δραστηριότητες, πότε θα γυρίσει, πότε θα διαβάσει, πότε θα ξεκουραστεί, πότε θα παίξει, πότε θα κοιμηθεί.
Όταν είναι η ώρα για να ξεκινήσει το παιδί το διάβασμά του…

Ο χώρος μελέτης
-Πρέπει να είναι καθαρός. Να μην υπάρχει ακαταστασία από παιχνίδια, ρούχα κτλ.
-Το γραφείο να είναι τακτοποιημένο με τα απαραίτητα γραφικά υλικά π.χ. τετράδια, μολύβια, γόμα κτ) και να μην έχει περιττά αντικείμενα όπως μαρκαδόρους εάν δεν είναι ώρα για ζωγραφική, παραμύθια κτλ.
-Απαραιτήτως να είναι ΠΑΝΤΑ ίδιος ο χώρος μελέτης. Όχι τη μία να διαβάζει στο τραπέζι της κουζίνας, την άλλη στο τραπεζάκι του σαλονιού ή στο πάτωμα.
-Πρέπει να υπάρχει τραπέζι-γραφείο μόνο για τη μελέτη, στο οποίο δεν θα τρώει, δεν θα παίζει με παιχνίδια, θα είναι μόνο για να κάνει τα μαθήματά του.
-Ο χώρος αυτός πρέπει να έχει σωστό αερισμό. Ακόμα και τον χειμώνα που κάνει κρύο είναι απαραίτητο το παράθυρο να είναι ένα δαχτυλάκι ανοιχτό για να μπαίνει φρέσκος αέρας.
-Ο φωτισμός πρέπει να είναι φυσικός -ρωτήστε σε καταστήματα με λάμπες- και όχι τύπου «κρυφό σχολειό».

Η συγκέντρωση
-Όταν το μυαλό ταξιδεύει και δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί οι βαθιές ανάσες με αργό και ρυθμικό τρόπο βοηθούν πολύ. Ηρεμούν το μυαλό.
-Επικεντρωθείτε στις αναπνοές. Είναι απόλυτα φυσιολογικό ακόμα και τότε να δυσκολεύεται να μην σκέφτεται η Αννούλα τον Γιωργάκη που δεν της μίλησε σήμερα ή ο Αντωνάκης το φίλο του τον Τάσο που τον κλώτσησε. ΟΜΩΣ, μπορεί να κλείσει για λίγο τα μάτια με γυρισμένη την πλάτη στο βιβλίο, να μετρήσει έως το 10 και όταν νιώσει πια έτοιμο να καθίσει και να ξεκινήσει.

Η διατροφή
-Πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του διαβάσματος, στα σύντομα διαλείμματα, καλό είναι να προσλαμβάνονται μικρά υγιεινά γεύματα που θα το βοηθήσουν στο να επανακτά τις δυνάμεις του, αλλά και να μαθαίνει όσα διαβάζει.
-Αποφύγετε το μεσημεριανό φαγητό να είναι κόκκινο κρέας ή έτοιμες προθερμασμένες τροφές.
-Κατά τα διαλείμματα μην του δώσετε γλυκά, πατατάκια-γαριδάκια, κρουασάν, τηγανιτά, ντόνατς, σοκολάτες κτλ, τροφές δηλαδή που είναι πλούσιες σε κορεσμένα λίπη και χοληστερόλη.
-Προτιμήστε φρούτα, σαλάτες, γιαούρτι με ξηρούς καρπούς, ψωμί με βούτυρο και μέλι.

Οι ηχητικές παρεμβάσεις
-Η τηλεόραση που παίζει στο διπλανό δωμάτιο ή το τηλέφωνο που χτυπά συνέχεια στο σπίτι ή οι φωνές πρέπει να είναι ανύπαρκτα. Πρέπει να σεβόσαστε το παιδί που κάνει μία τόσο σοβαρή προσπάθεια για τη μόρφωσή του και μπορείτε να το στηρίξετε παρέχοντάς του ένα περιβάλλον όπου δεν θα το «προκαλεί» να τα παρατάει. Π.χ. εάν υπάρχει μικρότερο αδερφάκι στο σπίτι, μπορείτε να του βάλετε να δει ένα dvd με σιγά τον ήχο ή να απασχοληθείτε εσείς μαζί του διαβάζοντάς του ένα παραμύθι που είναι και το καλύτερο.
-Πολλά παιδιά προτιμούν κατά τη διάρκεια της μελέτης να έχουν μουσική να παίζει. ΝΑΙ στη μουσική εάν είναι χωρίς στίχους και κατά προτίμηση κάποια μουσική απαλή. Σε χαμηλή ένταση, ίσα που να λειτουργεί ως χαλί για να εξαλείφει τους υπόλοιπους εξωτερικούς ήχους. Είναι άλλωστε γνωστές οι ιδιότητες της μουσικής. Ενεργοποιεί το νου, μειώνει το άγχος, ενθαρρύνει την μάθηση.

Ώρες μελέτης
-Μόλις επιστρέφει το παιδί από το σχολείο, είναι καλύτερα -αν φυσικά το επιτρέπει το εξωσχολικό πρόγραμμα- να ξεκουράζεται 1 ωρίτσα προτού ξεκινήσει. Έτσι, θα ξεκουράζεται το μυαλό του και να αλλάζει παραστάσεις και διάθεση.
-Αποφύγετε τις πολύ βραδινές ώρες τη μελέτη που η κούραση είναι πια συσσωρευμένη, αλλά και τις πολύ πρωινές ώρες πριν το σχολείο που με βάρβαρο τρόπο διακόπτουν τον ύπνο και το κάνουν να ξεκινά την ημέρα με άγχος εάν θα προλάβει να διαβάσει για το διαγώνισμα της ημέρας.
Ο ύπνος είναι ο καλύτερος φίλος όλων!
Ο βραδινός ύπνος με σεβασμό στους βιορυθμούς είναι ό,τι καλύτερο για τη μνήμη, για την ξεκούραση του εγκεφάλου, για την ανάπτυξη -νοητική και σωματική.

Της Ιφιγένειας Λαμπροπούλου

Πηγή: http://www.tlife.gr/Article/FN/0-12-9376.html

ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

ΕΡΩΤΗΣΗ: Είναι τραυματικό για ένα παιδί να διαφωνούν οι γονείς του στο πώς το μεγαλώνουν;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η άνευ όρων αγάπη και η συνέπεια των γονιών προς το παιδί αποτελούν δύο απαραίτητες προϋποθέσεις για να μπορεί εκείνο να νιώθει ασφαλές όσο μεγαλώνει. Συχνά όμως εκείνες συχνά καταπατούνται και το παιδί βρίσκεται αντιμέτωπο με διπλά μηνύματα που αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει. Π.χ. στο μικρό παιδί που δυσκολεύεται να κοιμηθεί, η μητέρα μπορεί να είναι πιο ελαστική (επιτρέποντάς του να κοιμάται μαζί της), ενώ ο πατέρας ο πιο οριοθετημένος, με αποτέλεσμα εκείνο τη μία μέρα να κατευνάζεται και την επόμενη να του προτάσσεται να επιστρέψει στο δωμάτιό του! Στο παιδί του Δημοτικού μπορεί να εγείρονται διαφορετικές απόψεις για το αν εκείνο πρέπει να διαβάζει μόνο του ή μαζί με τον γονιό, ενώ στον έφηβο οι γονείς συχνά λογομαχούν για τα όρια ανάμεσα στην ελευθερία και τον έλεγχο ή διαφωνούν για το αν η μουσική, το ντύσιμο ή οι παρέες του είναι αποδεκτές ή όχι. Οι διαφωνίες αυτές μοιάζουν να εντείνονται στους χωρισμένους γονείς.
Οι συνέπειες είναι:
Ο ανελέητος αλληλοσπαραγμός των γονιών, που κάθε άλλο παρά το βοηθάει να μάθει τι είναι αυτό που περιμένουν από εκείνο και ανάλογα να διαμορφώσει τη συμπεριφορά του.
Τα αλλεπάλληλα ψέματα του παιδιού προς τον έναν γονιό, προκειμένου να αντλήσει την εύνοια του άλλου ή για να αποφεύγει δυσκολίες. Το παιδί άθελά του γίνεται χειριστικό.
Η απόκρυψη συναισθημάτων που το απασχολούν, από φόβο ότι δεν θα έχει την κατανόηση και από τους δύο γονείς (π.χ. στεναχώρια, εφιάλτες, φοβίες).
Η χαμηλή αυτοεκτίμηση, καθότι η επιβράβευση που παίρνει είναι εξαρτώμενη από το αν ανταποκρίνεται ή όχι στις εκάστοτε προσδοκίες του κάθε γονιού.
Ενα γενικευμένο αίσθημα ανασφάλειας, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχει σταθερότητητα στον τρόπο που μεγαλώνει και συνεπώς δεν μπορεί να προβλέψει την επόμενη ημέρα.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς θα συγκλίνουν τελικά οι γονεϊκές στάσεις προς όφελος του παιδιού;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι διαφωνίες ανάμεσά στους γονείς δεν έχουν πάντα στόχο το παιδί, όσο τον επίμονο έλεγχο και την επιβολή του ενός γονιού προς τον άλλον. Θα πρέπει εκείνοι να προσπαθήσουν να βρίσκουν τον χρόνο να επιλύουν τις διαφορές τους όταν το παιδί είναι απόν. Οταν η συμφωνία μοιάζει αδύνατη, είναι πιο ώριμο ο ένας να υποχωρεί, ούτως ώστε να διασφαλίζεται η συνέπεια με την οποία το παιδί δικαιούται να μεγαλώνει. Η υπέρβαση του εαυτού είναι πάντα προς όφελος του παιδιού – αυτό άλλωστε σημαίνει να είσαι γονιός.
 

Της Μυρσίνης Κωστοπούλου (ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια, Ph.D.), myrsi@hol.gr
Πηγή: http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=32&issue=20110505

ΣΩΣΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΠΙΠΙΛΑΣ

Το μωρό σας μπορεί να χρησιμοποιεί την πιπίλα του αρκετές ώρες την ημέρα. Για να είναι ασφαλής πρέπει:
Το μέγεθος της πιπίλας να είναι τέτοιο ώστε να μη χωρά ολόκληρη στο στόμα του.
Η θηλή να είναι μαλακή με λεπτό και ευλίγιστο αυχένα. Το σχήμα της πρέπει να είναι ανατομικά συμμετρικό για να είναι πάντα σωστά τοποθετημένη στο στόμα του.
Η προστατευτική ασπίδα να έχει κατάλληλη καμπυλότητα για να εφαρμόζει ικανοποιητικά στην περιοχή των χειλιών και να έχει πολλές και μεγάλες τρύπες αερισμού ώστε να μην ερεθίζεται το δέρμα γύρω από τα χείλη.
Επίσης, να είναι έτσι κατασκευασμένη ώστε να είναι εντελώς αδύνατη η αποσυναρμολόγησή της, από ένα παιδί.
Τέλος η στήριξη της με κορδέλα γύρω από το λαιμό του μωρού απαγορεύεται αυστηρά διότι υπάρχει σοβαρός κίδυνος πνιγμού.
Ελληνική Παιδοδοντική Εταιρία www.hspd.gr
Πηγή: Parents – Απρίλιος 2011 – Τεύχος 36