Tι είναι η Μεσογειακή Αναιμία (Θαλασσαιμία)

 Tι είναι η Μεσογειακή Αναιμία (Θαλασσαιμία)

Σαν σύνδρομα Μεσογειακής Αναιμίας (M.A.) χαρακτηρίζονται ετερογενή κλινικά σύνδρομα που οφείλονται σε γενετικές βλάβες που οδηγούν σε μερική ή ολική καταστολή της σύνθεσης των αλύσεων των φυσιολογικών αιμοσφαιρινών.

Η Μεσογειακή Αναιμία, γνωστή παλαιότερα ως Αναιμία του Cooley ονομάζεται σήμερα και Θαλασσαιμία και παρουσιάζεται ως μείζον Β - Θαλασσαιμία και ενδιάμεση Θαλασσαιμία.

Έχει εκτιμηθεί ότι υπάρχουν 100.000 ασθενείς με ομόζυγη Β-Θαλασσαιμία σε όλο τον κόσμο. Η Θαλασσαιμία συναντάται με υψηλή συχνότητα στις Μεσογειακές χώρες, όπου και πρωτοαναγνωρίσθηκε και επεκτείνεται στη Μέση Ανατολή και στην Ασία. Στην Άπω Ανατολή επικρατεί η Α-Θαλασσαιμία. Λόγω της συνεχούς μετανάστευσης πληθυσμών από τη μία χώρα στην άλλη, σήμερα δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία χώρα στον κόσμο χωρίς Θαλασσαιμία.

Μείζον Β - Θαλασσαιμία

Η βλάβη στη Β - Θαλασσαιμία σχετίζεται με τη βλάβη στη Β - αλυσίδα της αιμοσφαιρίνης, με αποτέλεσμα τις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου, από τις οποίες οι κυριότερες είναι:

• Η αναιμία
• Η διόγκωση του ήπατος και του σπλήνα
• Οι οστικές αλλοιώσεις
• Η αιμοσιδήρωση
• Η καθυστέρηση της σωματικής ανάπτυξης

Η βαρύτητα των κλινικών εκδηλώσεων ποικίλλει και σχετίζεται με τη γενετική βλάβη, ενώ συνήθως οι Θαλασσαιμικοί έχουν βαριά κλινική εικόνα και χρειάζονται θεραπεία.

Ενδιάμεση - Θαλασσαιμία

Η Ενδιάμεση - Θαλασσαιμία, είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια ομάδα ασθενών με ηπιότερη κλινική εικόνα από αυτή της Μείζονος Β - Θαλασσαιμίας, περικλείει δε, άτομα με μεγάλη φαινοτυπική και γενετική ετερογένεια (π.χ. συνύπαρξη Α - Θαλασσαιμίας, ήπιες μεταλλάξεις, αυξημένη παραγωγή HbF) Έτσι π.χ. η αιμοσφαιρινοπάθεια Η εμπίπτει στο Γενικότερο όρο της Ενδιάμεσης Θαλασσαιμίας και όχι στον όρο Ενδιάμεση Β - Θαλασσαιμία.

Θεραπευτική Αντιμετώπιση της Θαλασσαιμίας

Μείζον Β - Θαλασσαιμία

Η βασική θεραπευτική αντιμετώπιση της μείζονος Θαλασσαιμίας περιλαμβάνει τις μεταγγίσεις, την αποσιδήρωση, την σπληνεκτομή καθώς και την πρόληψη και αντιμετώπιση των επιπλοκών της νόσου (καρδιολογικές, ενδοκρινολογικές, λοιμώξεις κ.α.).

 Μεταγγίσεις αίματος: Αυτές πρέπει να γίνονται συστηματικά κάθε 2-4 εβδομάδες ώστε να διατηρείται η αιμοσφαιρίνη του θαλασσαιμικού σε επίπεδα 10 - 14 gr/dl. Αυτό είναι απαραίτητο ώστε οι θαλασσαιμικοί να έχουν φυσιολογική ανάπτυξη και ελάχιστες ή και καθόλου οστικές αλλοιώσεις. Παράλληλα με τη συστηματική μετάγγιση επιβραδύνεται η διόγκωση του σπλήνα και αποφεύγονται οι καρδιολογικές και ενδοκρινολογικές επιπλοκές, ενώ περιορίζεται στο ελάχιστο η εμφάνιση σοβαρών λοιμώξεων. Για τη μετάγγιση δεν χρησιμοποιείται πλήρες αίμα αλλά συμπυκνωμένα ερυθρά αιμοσφαίρια ενώ για κάθε ενήλικα θαλασσαιμικό (άνω των 15 ετών) απαιτούνται τουλάχιστον 25-30 μονάδες αίματος το χρόνο. Προτιμότερο βέβαια είναι η εξατομίκευση του όγκου αίματος σε gr ή ml που απαιτείται για κάθε θαλασσαιμικό και η πλήρης καταγραφή του και όχι η αναφορά σε μονάδες αίματος.
 

Αποσιδήρωση: Με κάθε μονάδα αίματος προστίθενται στον οργανισμό περίπου 180 mg σιδήρου (Fe) η συσσώρευση του οποίου με την πάροδο του χρόνου οδηγεί σταδιακά στην καταστροφή των κυττάρων, με αποτέλεσμα την λειτουργική ανεπάρκεια ζωτικών οργάνων όπως το ήπαρ, η καρδιά, το πάγκρεας, οι ενδοκρινείς αδένες, κ.λ.π. Μοναδική θεραπεία αυτής της κατάστασης που ονομάζεται αιμοσιδήρωση είναι η αποσιδήρωση η οποία άρχισε να εφαρμόζεται συστηματικά στα μέσα της δεκαετίας του '70. Η αποσιδήρωση πραγματοποιείται με στάγδην υποδόρια έγχυση του φαρμάκου δεσφεριοξαμίνη (Desferal) διάρκειας τουλάχιστον 8 με 12 ωρών, με ειδική φορητή αντλία και η συνήθης δόση είναι 20-50 mg/kg σωματικού βάρους. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις μπορεί να δοθεί και ενδοφλεβίως. Σήμερα η θεραπεία της αποσιδήρωσης εφαρμόζεται και με άλλες ουσίες που δίνονται από το στόμα σε μορφή χαπιού. Τέτοια είναι η ουσία της δεφεριπρόνης, που κυκλοφορεί με τη μορφή δύο σκευασμάτων του "Ferriprox" και του "Kelfer". Η δεφεριπρόνη δοκιμάζεται και σε συνδυασμό με τη δεσφεριοξαμίνη με πολύ καλά αποτελέσματα, ενώ νέες ουσίες που θα δίνονται από το στόμα ετοιμάζονται να δοκιμαστούν. Η δόση και το θεραπευτικό σχήμα πρέπει να εξατομικεύονται με σκοπό την επιτυχία αρνητικού ισοζυγίου στον κάθε θαλασσαιμικό.

 Σπληνεκτομή: Πολλές φορές μπορεί να χρειασθεί οι ασθενείς να υποβληθούν σε αφαίρεση του σπλήνα (σπληνεκτομή) λόγω υπερσπληνισμού. Ο υπερσπληνισμός οφείλεται κυρίως στην υπερλειτουργία του σπλήνα λόγω της καταστροφής μεγάλου αριθμού "ελαττωματικών" ερυθρών αιμοσφαιρίων, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις - κυρίως τα παλαιότερα χρόνια - οφείλονταν σε πλημμελείς μεταγγίσεις. Βασική ένδειξη σπληνεκτομής είναι η αύξηση των ετήσιων αναγκών σε αίμα του θαλασσαιμικού. Η μέση ετήσια κατανάλωση αίματος υπολογίζεται σε ml συμπυκνωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων ανά kg βάρους σώματος με βάση την εξίσωση:

ολικός όγκος σε ml μεταγγισθέντων συμπυκνωμένων ερυθρών ετησίως / βάρος σώματος σε kg (μέσο βάρος έτους)

Από αυτό προκύπτει η αναγκαιότητα τακτικής παρακολούθησης των θαλασσαιμικών με καταγραφή του σωματικού βάρους αλλά και ακριβής γνώση του συνολικού όγκου αίματος που λαμβάνει ο θαλασσαιμικός ανά έτος. Επίσης, η τακτική και συστηματική παρακολούθηση του μεγέθους του σπλήνα με φυσική εξέταση αλλά και υπερηχογραφικά, επιβάλλεται. Μετά τη σπληνεκτομή είναι δυνατό να παρουσιαστεί θρομβοκυττάρωση (αύξηση του αριθμού των αιμοπεταλίων) όπου για την αντιμετώπισή της μπορούν να χρησιμοποιηθούν μικρές δόσεις ασπιρίνης. Προεγχειρητικά, συνιστάται εμβολιασμός έναντι του στρεπτόκοκκου της πνευμονίας (πνευμονιόκοκκος), του αιμόφιλου της ινφλουέντσας και του μηνιγγιτιδόκοκκου καθώς και χημειοπροφύλαξη μετεγχειρητικά.

Ενδιάμεση Θαλασσαιμία

Η ηπιότερη κλινική εικόνα ενός θαλασσαιμικού με ενδιάμεση Β - Θαλασσαιμία ακολουθείται και από ήπια θεραπευτική αγωγή. Τα άτομα με ενδιάμεση Θαλασσαιμία μπορεί να μεταγγίζονται σε αραιά χρονικά διαστήματα ή και καθόλου. Η θεραπευτική αγωγή με μεταγγίσεις καθώς και το πότε αυτές θα αρχίσουν, εξατομικεύεται. Σκοπός είναι πάντοτε η όσο το δυνατόν φυσιολογική ζωή και ανάπτυξη. Εφόσον ο θαλασσαιμικός μεταγγίζεται ακολουθεί και πρόγραμμα αποσιδήρωσης ενώ αν αυτό κριθεί απαραίτητο υποβάλλεται και σε σπληνεκτομή.

http://www.paspama.gr/PASPAMA-Thalassemia-Issues-EL.html

ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ- ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

 ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ- ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Μόλις το μωρό σας αρχίσει να περπατάει έξω, βεβαιωθείτε οπωσδήποτε ότι φοράει παπούτσια που ταιριάζουν στο πόδι του. Το παιδικό πόδι είναι φαρδύ στα δάχτυλα και πιο λεπτό στη φτέρνα, ενώ τα κόκαλα του είναι ακόμα μαλακά. Τα υλικά πρέπει να είναι φυσικά, όπως το δέρμα, το βαμβάκι ή το καραβόπανο για ν' αφήνουν τον ιδρώτα να φεύγει και το πόδι του παιδιού να ''αναπνέει''.

Τα παιδικά παπούτσια πρέπει να είναι:

• Μαλακά, ελαφριά και ευλύγιστα, αλλά όχι χαλαρά, ώστε να συγκρατείται το πόδι του στη σωστή θέση, χωρίς να πιέζεται.
• Οι σόλες πρέπει να μοιάζουν με τα πέλματα των ποδιών του παιδιού, δηλαδή ούτε να γλιστρούν ούτε να κολλάνε πολύ στο πάτωμα.
• Το μπροστινό μέρος του παπουτσιού θα πρέπει να είναι αρκετά ευρύχωρο, ώστε να κουνιούνται τα δάχτυλα.
• Οι μύτες των παπουτσιών να ακολουθούν το σχήμα του ποδιού, να είναι πάντα φαρδιές, σχεδόν τετράγωνες, ποτέ μυτερές.
• Να είναι δερμάτινα ή πάνινα για να αφήνουν το πόδι να αναπνέει και να προφυλάσσουν από τις μυκητιάσεις.
• Οι ραφές του παπουτσιού πρέπει να είναι φινιρισμένες για να μην ερεθίζουν το δέρμα του παιδιού.
• Μαζί με τα καινούργια παπουτσάκια θα πρέπει να αγοράζετε και καλτσάκια. Τα στενά καλτσάκια ενοχλούν όπως και τα στενά παπούτσια.
• Τα καλτσάκια θα πρέπει να αλλάζονται όταν υγραίνονται από νερά ή ιδρώτα για να μην αναπτύσσονται μύκητες.
• Το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού πρέπει να απέχει από την άκρη του παπουτσιού από 0,5 έως 1,25 εκατοστά.
• Ελέγχετε συχνά τα παπούτσια των παιδιών για να δείτε αν ακόμη τους ταιριάζουν. Τα πόδια των νηπίων μεγαλώνουν ταχύτατα και τα παπούτσια. στενεύουν, ενώ εξωτερικά φαίνονται ακόμη ολοκαίνουργια.

http://www.kinderlandshoes.gr/kinderlandshoes.gr/index.php?option=com_myblog&show=Test-blog.html&Itemid=76

25 κόλπα για μωρά… απαρηγόρητα

25 κόλπα για μωρά… απαρηγόρητα 

 

Κλαίει και δε σταματάει; Δοκιμάσατε τα πάντα αλλά δε γίνεται τίποτα; Όχι, δεν τα δοκιμάσατε όλα. Διαβάστε τις συμβουλές που ακολουθούν και σίγουρα θα σας βοηθήσουν, αφού είναι βγαλμένες από την εμπειρία μαμάδων που πέρασαν τα ίδια με εσάς!

Το ταΐσατε, το αλλάξατε, το βάλατε να κοιμηθεί. Εκείνο, όμως, συνεχίζει να κλαίει. Όπου να 'ναι, θα βάλετε κι εσείς τα κλάματα... Όχι, όχι! Δοκιμάστε τους παρακάτω απλούς, πλην αποτελεσματικούς τρόπους για να ηρεμήσετε όλοι γρήγορα.

Και ξεκινάμε από τα «βασικά»:

1. Μην ξεχνάτε ότι μέσα στη μήτρα τα παιδιά δεν ξαπλώνουν ποτέ ανάσκελα, είναι πάντα κουλουριασμένα στο πλάι. Εάν το μικρό σας δε σταματάει το κλάμα, τυλίξτε το με κάτι και κρατήστε το στην αγκαλιά σας κουλουριασμένο.
2. Να θυμάστε ότι το κλάμα κάνει καλό στα μωρά γιατί διώχνει το στρες. Εάν έχετε ικανοποιήσει όλες του τις ανάγκες κι εκείνο εξακολουθεί να κλαίει, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να το πάρετε αγκαλιά και να του πείτε ότι το αγαπάτε. Κρατήστε το μέχρι να αποκοιμηθεί ή να σταματήσει να κλαίει.
3. Οι γονείς άθελά τους επιδεινώνουν τη δυστροπία του μωρού τους κρατώντας τα ξύπνια. Τα περισσότερα μωράκια θέλουν να ξανακοιμηθούν μετά από μια-δυο ώρες, αλλά καμιά φορά είναι έτοιμα να πάρουν έναν υπνάκο μετά από 45 λεπτά. Το μυστικό είναι μόλις δείξει τα πρώτα σημάδια κούρασης να το βάζετε αμέσως στο κρεβατάκι του.
Δοκιμασμένα κόλπα
Δεν υπάρχει μια μαγική μέθοδος που να ηρεμεί τα μωρά, αλλά κάποιες τεχνικές έχουν δοκιμαστεί στο χρόνο. Δοκιμάστε τις για να βεβαιωθείτε. Πάρτε το βόλτα με το αυτοκίνητο ή βάλτε το στο καροτσάκι και κάνετε το γύρο του τετραγώνου. Κρατήστε το αγκαλίτσα μαζί με κάτι πολύ απαλό, όπως μια κουβέρτα ή το αρκουδάκι του.
Τα νεογέννητα νοσταλγούν τη ζέστη και την ασφάλεια της μήτρας. Δημιουργήστε την ίδια αίσθηση τυλίγοντάς το απαλά με μια ελαφριά κουβέρτα. Κάποια μωρά βρίσκουν πολύ ηρεμιστικό το να πιπιλάνε την πιπίλα τους (ή το δάχτυλο της μαμάς ή του μπαμπά).
Καμιά φορά τα ρούχα ενοχλούν και περιορίζουν τα μωρά. Αφήστε το για λίγη ώρα γυμνούλι, όπως το γεννήσατε. Επιστρατεύστε τον άντρα σας -ή ένα πρόσωπο που γνωρίζει καλά το μωρό σας- να αναλάβει καθήκοντα. Εσείς θα κάνετε ένα διάλειμμα και ίσως το μικρό ηρεμήσει ευκολότερα στην καινούργια αγκαλιά.
Τα περισσότερα μωρά λατρεύουν τη μουσική. Δημιουργήστε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα για το μικρούλη σας. Βάλτε χαλαρωτική μουσική, χαμηλώστε τα φώτα και κρατήστε το αγκαλιά. Η ασφάλεια και η ηρεμία που θα δημιουργηθεί θα το βοηθήσουν να ησυχάσει και να αποκοιμηθεί.
Μήπως το μωράκι σας είναι εκνευρισμένο επειδή κρυώνει ή ζεσταίνεται; Για να το διαπιστώσετε, πιάστε του τα χεράκια και τα ποδαράκια. Αν είναι παγωμένα, βάλτε του πιο ζεστά ρούχα ή τυλίξτε το με μια κουβερτούλα. Αν είναι ζεστά, τότε βγάλτε του μερικά ρουχαλάκια για να μην αισθάνεται άσχημα.
Δοκιμάστε να του δώσετε λίγο χαμομήλι ή τίλιο χωρίς ζάχαρη. Το μικρό σας θα ξεδιψάσει και σίγουρα θα ηρεμήσει. Αν έχετε δοκιμάσει τα πάντα άλλα τίποτα δεν είναι αποτελεσματικό και το μωράκι σας συνεχίζει να κλαίει, τότε καλύτερα να επικοινωνήσετε με τον παιδίατρο.
ΠΗΓΗ: trikki.gr

Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές - Αυτισμός

Αυτισμός

  Ο αυτισμός είναι νευροαναπτυξιακή διαταραχή που χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία καθώς και από περιορισμένη και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά.

Ο αυτισμός συμπεριλαμβάνεται στις Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές, μαζί με το σύνδρομο Αsperger , το σύνδρομο Rett , την αποδιοργανωτική διαταραχή και την άτυπη Διάχυτη Αναπτυξιακή Διαταραχή .

Η διάγνωση γίνεται με αξιοπιστία από την ηλικία των 3 ετών , αν και η ηλικία διάγνωσης μπορεί πια να ξεκινήσει από τους 6 μήνες.

Η βαρύτητα και η ποικιλία των συμπτωμάτων διαφέρει από παιδί σε παιδί γι’αυτό και συχνά χρησιμοποιείται η έκφραση αυτιστικό φάσμα.

Οι γονείς θα πρέπει να ζητήσουν άμεση αξιολόγηση από παιδοψυχίατρο για αυτισμό αν το μωρό τους :

• Δε χαμογελάει μετά τους 6 μήνες


• Δεν ανταποδίδει ήχους, χαμόγελα , εκφράσεις στους 9 μήνες


• Δεν δείχνει ,δε χρησιμοποιεί επικοινωνιακές χειρονομίες μετά τους 12 μήνες (π.χ γεια σου )


• Δε λέει δισύλλαβες λέξεις μετά τους 18 μήνες


• Δε φτιάχνει προτάσεις δυο λέξεων με νόημα , μετά τους 24 μήνες


• Δεν έχει καλή βλεμματική επαφή και γενικά θεωρούν ότι κάτι δεν πάει καλά στην ανάπτυξη του.
  
  Δυστυχώς προς το παρόν , δεν υπάρχει θεραπεία για τον αυτισμό ή μέσα πρόληψής του , όσο όμως πιο έγκαιρη είναι η διάγνωση , τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι και η παρέμβαση , η οποία εστιάζει στην ανάπτυξη της επικοινωνίας , των κοινωνικών και γνωστικών δεξιοτήτων.

ΔΥΣΛΕΞΙΑ

Μαθησιακές Δυσκολίες – Δυσλεξία.Πως μπορούμε να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα?

Η δυσλεξία είνα ένα σύνολο μαθησιακών δυσκολιών και αφορά άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην ανάγνωση,την γραφή και την ορθογραφία, δυσανάλογες σε σχέση με το νοητικό τους δυναμικό,την ηλικία τους και τις εκπαιδευτικές τους ευκαιρίες.Τα χαρακτηριστικά της δυσλεξίας διαφέρουν απο άτομο σε άτομο. Μερικά παιδιά αντιμετωπίζουν δυσκολίες σε πολλούς τομείς,ενώ άλλα έχουν αδυναμίες μόνο σε ένα τομέα.Ωστόσο αν οι περισσότερες απαντήσεις στις ερωτήσεις που ακολουθούν είναι θετικές τότε θα πρέπει να ανησυχήσουμε για την πιθανότητα δυσλεξίας:

• Έχει το παιδί κάποια συγκεκριμένη δυσκολία στην ανάγνωση και την ορθογραφία;


• Μπερδεύει παρόμοια “ηχητικά” και σχηματικά γράμματα όπως τα “φ” με τα “θ”,”β” με “δ”,”π” με “μπ” κτλ;


• Παραλείπει ,αντιμεταθέτει ,αντιστρέφει γράμματα ή/και συλλαβές ή “κολλάει” τις λέξεις μεταξύ τους όταν γράφει;


• Γράφει τα γράμματα ανάποδα ή τα συγχέει με τους αριθμούς (πχ ε αντι για 3);


• Κάνει αδικαιολόγητα ,’περίεργα’ και επαναλαμβανόμενα λάθη στην ορθογραφία;


• Γράφει μία λέξη στην ίδια σελίδα με πολλούς τρόπους χωρίς να αναγνωρίζει το σωστό;


• Δυσκολεύεται να κατανοήσει το νόημα του κειμένου (μάθημα) εκτός και αν του το διαβάσει ή του το διηγηθεί κάποιος άλλος;


• Δυσκολεύεται να αποστηθίσει πίνακες (πχ προπαίδια) ή σειρές πραγμάτων (πχ μήνες του χρόνου);


• Δυσκολεύεται να εκφραστεί γραπτά ή/και προφορικά;


• Δείχνει έλλειψη ενδιαφέροντος για τα βιβλία και για οτιδήποτε χρησιμοποιείται γραπτός λόγος;


• Δυσκολεύεται να αντιγράψει απο τον πίνακα;


• Αντιμετωπίζει προβλήματα στην οργάνωση της μελέτης και του χρόνου του;

Η δυσλεξία αντιμετωπίζεται με ειδικές μεθοδους διδασκαλίας που λαμβάνουν υπόψη του τις γνωσιακές μειονότητες των δυσλεξικών παιδίων και διευκολύνουν την μάθηση.Κάθε παιδί χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση και εξατομικευμένο πρόγραμμα θεραπείας.

http://www.efmathia.gr/full_product.php?prod_id=disleksia

Υπερκινητικότητα και μητρική στοργή!

 

 

Η μητρική στοργή και θαλπωρή σχετίζεται με τα χαμηλά ποσοστά εμφάνισης της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητας ανάμεσα στους διδύμους χαμηλού βάρους κατά τη γέννηση, [The Journal of Counseling and ClinicalPsychology (Vol. 72, No. 2)].
Σε σχετική μελέτη οι ερευνητές βρήκαν σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ του βάρους κατά τη γέννηση και της μητρικής στοργής στην πρόβλεψη (ότι δηλ. αργότερα) οι μητέρες και οι δάσκαλοι θα ανέφεραν πως τα παιδιά εμφάνιζαν υπερκινητικότητα...

( Terrie Moffitt, PhD, a professor of psychology at King's College in London and the University of Wisconsin-Madison).
Η μελέτη πλαισιώθηκε από παρατηρήσεις σε μακροχρόνια προβλήματα με την υπερκινητικότητα και το νοητικό έλλειμμα μεταξύ ορφανών παιδιών-Ρουμάνικης καταγωγής- τα οποία όμως είχαν υιοθετηθεί από Αγγλικές οικογένειες.
Ο ψυχίατρος Sir Michael Rutter, MD,(Institute of Psychiatry in London) διατύπωσε ότι η στέρηση της θαλπωρής στο ορφανοτροφείο θα μπορούσε να είναι ένας παράγοντας κλειδί σε αυτό το εύρημα.
Η Moffitt και η ομάδα της επιδίωξε να διερευνήσει αυτόν τον ισχυρισμό και ανέφερε πως:
«Εμείς απλά σταθμίσαμε από άλλες μελέτες, ότι η θαλπωρή είναι ένας καλός δείκτης της επένδυσης των γονέων στην ανατροφή του παιδιού τους και μπορεί να γίνει ένας παράγοντας που θα μπορεί να προλάβει την υπερκινητικότητα και το νοητικό έλλειμμα στα παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο, όπως εκείνα που γεννιούνται με μικρό βάρος».
Τα χαμηλού βάρους κατά τη γέννηση παιδιά, τα οποία είχαν δεχθεί περισσότερη ζεστασιά, (και είχαν βιώσει) σχέσεις αγάπης με τις μητέρες ήταν λιγότερο πιθανό να περιγραφούν ως υπερκινητικά παιδιά από γονείς και δασκάλους, ένα εύρημα που συσχετίζεται (με το γεγονός) πως μπορεί τα υψηλά επίπεδα ζεστασιάς προφυλάσουν μερικά παιδιά από κακή συμπεριφορά. Επιπλέον, χαμηλά επίπεδα θαλπωρής φαίνεται να επιτείνουν τα συμπεριφορικά προβλήματα που συνδέονται με το χαμηλό βάρος κατά τη γέννηση.

Πηγή: http://www.focusonchild.gr/adhd-moms-tendency.html

ΟΙ ΔΥΟ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ Η ΑΡΚΟΥΔΑ

 

 

Δυο καλοί φίλοι βάδιζαν στον ίδιο δρόμο. Περπατούσαν σε ένα έρημο και άγνωστο δρόμο, μέσα από βουνά και κοιλάδες. Παρόλο που βάδιζαν σε ένα μέρος άγνωστο, ο άντρας ένοιωθε ήρεμος και ασφαλής γιατί, ήταν μαζί με τον φίλο του και ότι και να συνέβαινε θα το αντιμετώπιζαν μαζί.

Εκεί λοιπόν που περπατούσαν και συζητούσαν, ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά τους μια μεγάλη αρκούδα. Ο ένας άντρας, έτρεξε γρήγορα και σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο. Η αρκούδα δεν τον έβλεπε και έτσι γλύτωσε. Ο άλλος άντρας, έμεινε ακίνητος και μετά έπεσε στο έδαφος για να υποκριθεί ότι είναι νεκρός.

Η αρκούδα, έτρεξε αμέσως να αρπάξει τον άντρα που ήταν στο έδαφος γιατί πεινούσε πολύ. Σήκωσε τον άντρα από το έδαφος και τον κούνησε. Εκείνος όμως από το φόβο του ήταν ακίνητος και είχε παγώσει τόσο πολύ που η αρκούδα νόμιζε πως ήταν πραγματικά νεκρός.

Έτσι, παρά την μεγάλη της πείνα, τον πέταξε κάτω και έφυγε για να βρει φαγητό.

Όταν ο άλλος άντρας βεβαιώθηκε ότι η αρκούδα είχε φύγει μακριά και ήταν πλέον ασφαλής, κατέβηκε από τον δέντρο που είχε σκαρφαλώσει και πλησίασε τον φίλο του.

Ήθελε να κάνει τον έξυπνο και είπε στο φίλο του με άνεση: «Πες μου καλέ μου φίλε, όταν ήσουν ξαπλωμένος, τρέμοντας από τον φόβο σου, τι ακριβώς σου είπε η αρκούδα;»

Και ο άντρας του απάντησε απογοητευμένος: «Μου είπε να διαλέγω καλύτερα τους φίλους μου και άλλη φορά να μην ταξιδεύω με φίλους που με εγκαταλείπουν την ώρα που τους χρειάζομαι».